ΝΕΑ των ΦΙΛΙΑΤΩΝ

«…….σε μακρινές αποικίες, εκεί που τρέχει πάλι το μυαλό, ναοί, θέατρα, ξαναστήνονται, από συνήθεια περισσότερο/ για θύμηση της ένδοξης κοιτίδας -ή αποχή από ανάμνησή της- αλλαγή ίσως, οι αποστάσεις, οι εικόνες/ από τα τετριμμένα, τα αναγκαία κι εφήμερα, πραγματικότητα το ταξίδι κι οι πόλεις Ελλήνων/ που σε νέα χώματα ξαναστήνονται, ευλογούνται, αγιάζουν, με ένα νέο όνειρο, ένα νέο κόσμο να έρχεται…..» Γιάννης Βέλλης

«Αυτοί οι συσχετισμοί μας σκοτώσανε, δεθήκαμε μαζί τους επιπόλαια, φιλιώσαμε, λες κι ήταν ό,τι καλύτερο για τις ανάγκες μας/ μπλεγμένα πράγματα οι προτάσεις τους, που να τις ψάχνεις, να τις αλωνίζεις, τις δέχεσαι, μετά λες ένα ακόμη στραβοπάτημα, πονάς, ξεχνάς, συνέρχεσαι/ άνοιξε ο κόσμος να μας δροσίσει ψέματα, ο ήλιος κρύφτηκε, όσο η υγρασία ροκάνιζε αχόρταγα το τελευταίο μας κόκκαλο, από συνήθεια περισσότερο/ ξινίσαμε με τόσες αντιξοότητες, βαρύναμε, βγάζουμε χαμόγελο μια δαγκωνιά, σαν τη χαρά του πνιγμένου, λέμε κι αλήθειες λιγότερες απ’ όσες αντέχουμε.» Γιάννης Βέλλης

«Όσο το γαλάζιο έντονα στολίζει τον ορίζοντα, η μικρή λεμονιά ανεμίζει, με την όποια προχειρότητα, τη χαρά της στον ήλιο/ χαμόγελα παιδιών τρέχουν στα στενά, οι μάνες φωνάζουν στα μπαλκόνια, θα περάσει νέος ταχυδρόμος, τα κορίτσια στέκονται περίεργα/ γλυκαίνουν οι άνθρωποι, ψέματα, ανοχές, απώλειες, τους φάγανε χρόνια, μα τώρα κανείς δεν ξέρει πια, απλά περιμένει, περισσότερο συνήθεια.» Γιάννης Βέλλης