ΝΕΑ των ΦΙΛΙΑΤΩΝ

ΑΠΟ ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ του στο FB

«Οι κερασιές, θα ανθίσουν και φέτος, τίποτα, δεν σταματάει την άνοιξη, τίποτα, δεν σταματάει τη ζωή/ ένας Λάζαρος γύρισε πίσω, ένας Ιησούς τράβηξε μπροστά, μια συνήθεια ο θάνατος/ μια εναλλαγή οι εποχές, φθινόπωρο, χειμώνας, άνοιξη, καλοκαίρι, όλα έρχονται και φεύγουν, μα πάλι γυρίζουν πίσω, όμορφα, αγαπημένα/ κι η γη, το ίδιο ταξίδι στο χρόνο, με περιστροφές, αναγκαίες στις περιστάσεις και τις ζωές μας/ στην αιωνιότητα, ένα σύμπαν γυρεύει, μια φως, μια σκοτάδι, όταν ξέρει, από την αρχή, ότι όλα παιδιά του είναι.» Γιάννης Βέλλης

«Ήταν τόσο εύθραυστο ότι ερχόταν πριν το πιάσω, γινόταν μικρά κομμάτια, τόσα που δεν άντεχαν στο μέτρημα/ μετά αρκέστηκα να μεγαλώσω, κρατώντας στην άκρη της ψυχής μου ένα παιδί, είχε ξεμάθει πια και βαρεθεί τις αταξίες/ αυτός ο συμβιβασμός με την πραγματικότητα, ένα συμφέρον, να πέφτεις μέσα και να αλλοιώνεσαι πως να το αντέξεις/ κάθισα κοιτώντας τις σταγόνες της βροχής, να φεύγουν αργά αργά από ένα κεραμίδι, σάπιο ξεβαμμένο/ σκέφτηκα, γιατί βιαζόμαστε να δώσουμε το παιδί στα χρόνια, να το γεράσουμε με τους συμβιβασμούς μας/ και η αγάπη πως τη μετράμε τελικά; με πράγματα δοσμένα σε ένα πλούσιο περιτύλιγμα, ασφάλειας και διαβίωσης/ είναι τόσο μπερδεμένα τα ναι και τα όχι, καλύτερα να σιωπούμε, όπως τότε όταν κρυβόμαστε σε ένα δέντρο, μέχρι να μας ανακαλύψουν τα άλλα παιδιά και να χάσουμε.» Γιάννης Βέλλης

«Ανάμεσα σε σιωπές, μοιράζεσαι, όσο το φως, επιμένει να αναλώνεται μέσα σε σκόνες/ μαζί κι οι υγρασίες, χειρότερες απ’ τα ανήλιαγα υπόγεια, τόσο βαθιά κρύφτηκε ο ουρανός/ κι εσύ ψάχνεις, ψάχνεις, ρωτάς, δίνεσαι σε ατέλειωτες απαντήσεις/ χωρίς απάντηση αληθινή, σε κανένα ερώτημα, σε καμία ιστορία, τόσο λάθος.» Γιάννης Βέλλης

«Κριθείς νέος, για μια Ιθάκη, αποστάτησες, σου ταιριάζουν, λέγανε, θάλασσες και κύματα, ένα ταξίδι, χρόνος/ πριν ξαπλώσεις, λιπόθυμος, απογοητευμένος, σε μια στεριά δική σου ή άλλων/ όπου άμμος, βιαστική θα σε τυλίγει και ένας ήλιος, με εγκαύματα θα σε ξυπνά/ να δεις, θολά, ότι το ταξίδι τελειώνει, σε κάποια Ιθάκη και μένουν, ξύπνιες -πάντα- λεπτομέρειες/ πριν χαθούν, ένδοξα, ηρωικά, σε ένα χαλασμό μνηστήρων, που ελπίζουν, πάραυτα, μη βλέποντας τον Οδυσσέα, τυφλωμένοι, για τα μάτια κάποιας Πηνελόπης.» Γιάννης Βέλλης