ΝΕΑ των ΦΙΛΙΑΤΩΝ

Δικαιώματα και καθήκοντα – Συνεργασίακαι αλληλεγγύη: «Δεν μπορείς να δώσεις τα χέριαμε σφιγμένη γροθιά» (Ίντιρα Γκάντι)

του Γιώργου Μαστορίδη

Ο δημοκρατικός λόγος και ο πολιτικός διάλογος χαρακτηρίζουντις συμπεριφορές και πρακτικές τόσο των προσώπων και όσο και των κομμάτων ως θεσμικών πυλώνων του κοινοβουλευτικού πολιτεύματος·διότι ηκοινοβουλευτική δημοκρατία δεν είναι μόνο ένα είδος πολιτεύματος αλλά και μια αγωνιστική συμπεριφορά, ατομική και συλλογική, η οποία με καθημερινές πολιτικές πρακτικές διαμορφώνει χαρακτήρες και συνειδήσεις.Ο δημοκρατισμός είναι κοινωνική και πολιτική νοοτροπία με καθήκοντα καιδικαιώματα,αξιακές αρχές και πεποιθήσεις. 

Ηδημοκρατική ιδεολογία του κοινοβουλευτισμού βρίσκεται διαρκώς σε διάλογο ή/και  σύγκρουση με ό,τι απαξιώνει ή αποδομεί,αμφισβητεί ή αποσταθεροποιεί τιςαδιαπραγμάτευτες αξίες των νόμων και των δημοκρατικώνθεσμών.Αναμφίβολα, ηαπόλυτη ομοφωνία σκοτώνει τη δημοκρατία, ενώαντίθετα η πολυφωνία, ο πλουραλισμός ιδεών και απόψεων, η δημιουργική και εποικοδομητική διαφωνία ανανεώνουν, δυναμώνουν και αναζωογονούντις δημοκρατικές αξίες.

Ωστόσο, η δημοκρατίαέχει όρια, δεν είναι «ξέφραγο αμπέλι». Οι πολίτες και τα πολιτικά κόμματα μπορούν να πολιτεύονται, να αγωνίζονται, να διεκδικούν, μέσα στα όρια μιας έννομης τάξης,δηλαδή στα όρια του δημοκρατικού Κράτους δικαίου και της Δικαιοσύνης. Είναι λοιπόν δίκαιο και νόμιμο να αμφισβητείται το «αστικό κράτος και η δικαιοσύνη», όπως τονίζουν  και διατυμπανίζουν δημαγωγικά ορισμένα κομματικά στελέχη,με επίκεντρο μάλιστα το διχαστικό και παραπλανητικό σύνθημα «τα κέρδη τους ή οι ζωές μας»;Είναι θεμιτό παιδαγωγικά και δημοκρατικά τα κόμματα να συμπεριφέρονται στους πολίτες ως «νηπιαγωγοί» με προπαγάνδα, η οποία ξεκινά από τα Νηπιαγωγεία και μπορεί να φέρει τα «κάτω πάνω»;

1.Δημοκρατική παιδεία συνεργασίας για κοινωνική ευημερία

Στο επίκεντρο της κοινωνικής πολιτικής που ασκούσε στην Ινδία επί δεκαετίες η Ίντιρα Γκάντι (1917- 1984)ήταν η απλή διαπίστωση συνεργατικής αντίληψης και πολιτικής νοοτροπίας ότι  «Δεν μπορείς να δώσεις τα χέρια με σφιγμένη γροθιά».-Το 1999 σε δημοσκόπηση του BBC ψηφίστηκε ως η σημαντικότερη γυναίκα της τελευταίας χιλιετηρίδας.- Η κομματική παιδεία αντιδημοκρατικής Κοινωνικής και Πολιτική Αγωγής και μάλιστα στα νήπια είναι ηθικά, παιδαγωγικά και πολιτικά ανεπίτρεπτη.Αναδεικνύει αντισυνεργατική και αντιδημοκρατική λογική σκέψης και δράσης με προοπτική να προωθήσει την ευρύτερη υιοθέτησή της από την κοινωνία αποβλέποντας ιδεολογικά στηναντισυστημική ριζοσπαστική κομματικοποίηση.

Η κομματική παιδεία με την έλλειψη σεβασμού σε βασικές ηθικές αξίες και με τη νοοτροπία πολιτικού αρνητισμούαποβλέπει στηνπνευματική ανοξία,  την διανοητική ακρισία, την κοινωνική αναταραχή, την οικονομική δυσπραγία και δυστυχία. Ο κομματικός  λαϊκισμός και οι «κηραλοιφές» της δημαγωγίας, ειδικά σε περιόδους οικονομικών και γεωπολιτικών κρίσεων,αποτελούν σοβαρά εμπόδιαστην κοινωνική συνοχή και την κοινοβουλευτική δημοκρατία. Αντίθετα, η συνεργατική παιδεία δημοκρατικού λόγου και πολιτικούδιαλόγου χωρίς την δημαγωγία με διλημματική συνθηματολογίανηπιακής πολιτικής σκέψηςπροτρέπουν τους πολίτες να «δίνουν τα χέρια» για την κοινωνική αλληλεγγύη καιτην ευημερία.

2.Δημαγωγία με διλημματική συνθηματολογία

Ηρυθμική κραυγή του συνθήματος σε συλλαλητήριο από γονείς, δασκάλους και νήπια, όχι μόνοτων Νηπιαγωγείων, «εσείς μιλάτε για κέρδη και ζημιές, εμείς μιλάμε για ανθρώπινες ζωές»,είναι κομματικό γεγονός απόλυτα κατακριτέο και απαράδεκτο, έξω από κάθε πολιτική λογική, ηθική και παιδαγωγική· δικαίως προκάλεσε αποδοκιμασίες και κοινωνική κατακραυγήγια τη σκόπιμη και προπαγανδιστική σύγχυση των εννοιών του «κέρδους» και της «ζωής».

    Πραγματικά,«το κέρδος» είναι οικονομική έννοια και «η ζωή» είναι έννοιαβιολογική και ηθικά υπαρξιακή. Ο πραγματικός ορισμός του περιεχομένου των εννοιών αυτών, τί είναι το κέρδος και ως προς τί διαφέρει από την ανθρώπινη ζωή, αφενός προϋποθέτει πνευματική ωριμότητα και αφετέρου αποκλείει οποιαδήποτε παραπλανητική σκοπιμότητα. Η πολιτική ιδεολογία  ότι δήθεν το κέρδος σκοτώνει, ότι αφαιρεί ανθρώπινες ζωές,  είναι όχι μόνο παράλογη καιαντιοικονομική, αλλά και ψευδοανθρωπιστική· ουσιαστικά είναι απάνθρωπη γιατί χωρίς την επιδίωξη ηθικών και υλικών στόχων δεν νοείται ηπροοδευτική βελτίωση της ανθρώπινης ζωής.

Τα πολιτικά κόμματα είναι θεσμός της Κοινοβουλευτικής Δημοκρατίας. Στις περιπτώσεις που ορισμένα παρασύρουν μικρότερα ή μεγαλύτερα παιδάκιατων δημοσίων σχολείων να κραυγάζουν διχαστικά συνθήματα με καθοδηγητές κάποιους κομματικούς εγκάθετους γονείς και δασκάλουςπρέπει να εγκαλούνται για πολιτική εξαπάτηση και δημοκρατική ασυνειδησία.

3.Δημοκρατική ευσυνειδησία και καθήκον αλήθειας

     Ο αντισυστημικός μικροκομματικός ριζοσπαστισμός δεν έχει την συναίσθηση της Δημοκρατικής, της Συνταγματικής Ευθύνης. Οι δημοκρατικοί πολίτες και πολιτικοί οφείλουν «να υπακούν στο Σύνταγμα και τους νόμους και να εκπληρώνουν ευσυνείδητα τα καθήκοντά τους», να εκθέτουν τα πραγματικά γεγονότα με πληρότητα και σύμφωνα με την αλήθεια, αποφεύγοντας διφορούμενες και ασαφείς εκφράσεις ή διχαστικά διλήμματα του τύπου «όπλα ή βούτυρο», «ή εμείς ή αυτοί».    

Ειδικότερα,η παραπλάνηση των πολιτών και ιδιαίτερα των μικρών παιδιών, η εργαλειοποίηση ενός δυστυχήματος, η απαξίωση της θεσμικής Δικαιοσύνης,αποτελούν ενσυνείδητη επιλογή αφενός για την εξυπηρέτηση μικροκομματικών επιδιώξεων και αφετέρου την ουσιαστική υπονόμευση της δημοκρατικής έννομης τάξης και της «Ευρωπαϊκής Κανονικότητας»του κοινωνικού συμφέροντος.Η παράβαση του πολιτικού καθήκοντος για την επικράτηση της αλήθειας και η ριζοσπαστική υιοθέτηση του ψεύδους στην προσπάθεια για την «ανατροπή του συστήματος» είναι σαφέστατα δείγματα ιδεολογικήςαναξιοπιστίας και μάλιστα διαχρονικής.Στην πολιτική Ιστορία η δημοκρατία και η δημαγωγία θεωρούνται ως δίδυμες πολιτικές αδελφές· η δημαγωγία είναι συνυφασμένη με το κομματικό ψεύδος και η δημοκρατία  συνυφαίνεται με την αλήθεια.

Δημοκρατική αξιοπιστία και ευσυνειδησία των πολιτών και πολιτικών σημαίνει αφοσίωση στην εκτέλεση των υποχρεώσεων απέναντι στο κοινωνικό σύνολο. Και πρώτιστο καθήκον είναι ο σεβασμός στην πολιτική αλήθεια.

Συμπερασματικά, η κομματική αντιδημοκρατική παιδεία και η δημαγωγική εκμετάλλευση της δυστυχίας δεν αποβλέπουνστη διεύρυνση των ατομικών και κοινωνικών δικαιωμάτων αλλά στην πολιτική χειραγώγηση και προπαγάνδα για μικροκομματικά οφέλη.Το τίμημα της ελευθερίας και της κοινοβουλευτικής  δημοκρατίας είναι η διαρκής εγρήγορση με πολιτική νουνέχεια και ευσυνειδησία, σοβαρότητα και φιλαλήθη αντικειμενικότητα. Πέρα και πάνω από την ιδεολογική αντιπαράθεση, τα ζητούμενα τουδημοκρατικούλόγου και του πολιτικούδιαλόγου είναι να ενισχυθεί ηθεσμική δικαιοσύνηκαι να διαφυλαχθείη κοινωνική ειρήνη.