ΝΕΑ των ΦΙΛΙΑΤΩΝ

που αναρτά ο ίδιος τακτικά στο FB ικανοποιώντας τους φίλους της ποίησης και ανεβάζοντας την αξία αυτού του ΜΜΕ…

«Η υγρασία έτρωγε, αχόρταγα, τα κόκκαλα της ημέρας, ο ήλιος αναστέναζε στο ανέβασμα του ουρανού, οι άνθρωποι μπερδεμένοι σκέφτονταν, τα γεγονότα αλληλοσπαράζονταν/ αυτή η χρονιά, όλο άλλαζε και μας φόβιζε, τα μάτια σκούραιναν και βάθαιναν, παράλληλα, σε κάθε νέα λέξη, κάποιοι αναφέρονταν στη ματαιότητα, άλλοι θέλανε να γίνουν ήρωες/ περίεργο πράγμα, να θέλεις το καλύτερο, αυτό που ομορφαίνει τον κόσμο, μα παράλληλα να σκοτώνεις αλύπητα, κάθε καλή στιγμή/ κι όμως έτσι γινότανε, πάλι, στις απάνθρωπες πόλεις και τα μικρά χωριά, βάραινε η ιστορία, από τις τόσες αθλιότητες, όσο γύριζε ο κύκλος της κάθε ημέρας.» Γιάννης Βέλλης

«Σχεδόν άδειος έδειχνε ο κόσμος από συναισθήματα, κλεμμένα όνειρα τραβούσαν σαν κουρτίνα την κατάθλιψη/ κι οι αμαρτίες αγιότητα αποκτούσαν, τέτοια παγωνιά στην πόλη, τέτοια κενότητα/ τα μάτια δεν γελούσαν πια, τα λόγια σέρνονταν, η αγριότητα σίγουρα έτρωγε κάτι πάλι στα στενά/ και μετά λες δεν καταλαβαίνεις γιατί πρέπει να αλλάξουν, για όλα αυτά που φαίνεται να χάνονται/ είμαστε τα λουλούδια στα σάπια μπαλκόνια κι όμως ζούμε, με μια ματιά του ήλιου, με ένα πέρασμα γαλάζιου ουρανού/ ακόμα και μια ξεχασμένη σταγόνα της βροχής, μας ζωντανεύει τόσο όσο να το φωνάξουμε, είμαστε ζωντανοί.» Γιάννης Βέλλης

«Εκεί στα ξημερώματα, μαθαίνεις τις απώλειες, θέλεις να παρέμβεις, μα στέκεσαι περισσότερο αδύναμος/ τα χαμένα είναι δεδομένα, όπως κι ο πόνος σου, τι να πεις στις συγκυρίες τις περαστικές/ η σιωπή, διαδέχεται μια κραυγή, από αυτές που φωνάζουν μέσα σου/ πως όμως να καταλάβουν οι άνθρωποι, όταν κρύβεις τις πληγές σου, σ’ ένα χαμόγελο.» Γιάννης Βέλλης

«Πλησίαζε ξημέρωμα, το κρύο σιγότρωγε τα κόκκαλα μας, η υγρασία αλυχτούσε στα στενά/ δεν αλλάζει ο κόσμος μπαμπά, διαπίστωνε το μικροκόριτσο, όσο βάφονταν προκλητικά, για να ξεγελάσει τους άντρες/ απόλυτα ερωτικός ο ήλιος έρχονταν, σε λίγο θα ξέμπλεκε από τα σύννεφα, μα κάτω τόση λάσπη απλωμένη/ θα φωνάξω το όνομά σου τρεις φορές, είπε ο έφηβος στην αγάπη του, εκείνη γέλασε, πάντα άκουγε τη φωνή του μέσα της/ πως να το πω, σήμερα, όλα έχουν κάπου μέσα τους λίγη αγάπη, τι και αν δεν πέρασαν, αλλαγές.» Γιάννης Βέλλης

Ο ΓΙΑΝΝΗΣ ΔΙΑΠΡΈΠΗ ΚΑΙ ΣΤΙΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ