ΝΕΑ των ΦΙΛΙΑΤΩΝ

Σ’ ενός χωριού την άκρια,

          ελιά είναι φυτρωμένη

       και καμαρώνει αγέρωχη,

           χειμώνα, καλοκαίρι!

    Χρόνια και χρόνια στέκεται,

        ίσως κάποιους αιώνες,

      γενιές περάσανε πολλές,

       η ελιά όμως παραμένει!

        Εκατοντάδες χόρτασε 

         με το χρυσό της λάδι,

      φώτισε με λαδοφωτιές,

           άναψε καντηλάκια!

       Έζησε πίκρες και χαρές

         λάδωσε βαφτιστήρια,

        λαδώνει όσους έφυγαν,

         καίει στα κοιμητήρια!

         Κλαδί ελαίας έτειναν,

         όσοι ήταν μαλωμένοι

      έσβηναν μίση κι έχθρητες 

       κι οι άνθρωποι φιλιώναν!

            Κλαδί ελαίας έφερε 

          στην κιβωτό του Νώε,

      το τέλος του κατακλυσμού 

             να πει το περιστέρι!

 Η ελιά, στους δύσκολους καιρούς   έσωσε απ’ την πείνα ανθρώπους,

              που στον πόλεμο 

         τα βασικά στερούνταν!

        Τώρα, ο γέρικος κορμός,

            έγινε μια κουφάλα,

    που κρύβονται πολλά παιδιά 

       και παίζουν το κρυφτούλι!

           Μα, όσο κι αν εγέρασε

      και κούφιασε ο κορμός της,

            ακόμη δεν σταμάτησε

           να δίνει τον καρπό της!

         Η ελιά είναι δέντρο ιερό,

              δέντρο ευλογημένο!

          κάτω της προσευχήθηκε

      ο Χριστός πριν μαρτυρήσει!!!

            Ελένη Κύρκου-Σαφάκα