ΝΕΑ των ΦΙΛΙΑΤΩΝ

απο τον Αντώνη Μπέζα

Όταν χάνονται με τέτοιο άδικο και αδόκητο τρόπο τα παιδιά μας, οι ανθοί της Θεσπρωτίας, όπως ο χαμογελαστός και γεμάτος ευγένεια και αξιοπρέπεια Γιωργάκης Δημητρίου από τη Λίστα, είναι και η δική μας στεναχώρια βαριά και ασήκωτη. Γιατί το πένθος για ένα νέο άνθρωπο δε μοιάζει με καμιά άλλη μορφή θλίψης. Είναι μια απώλεια που αψηφά τη φυσική τάξη της ζωής και αυτό εντείνει τον πόνο.

Όμως εδώ ο πόνος είναι ακόμη πιο βαθύς. «Στον καιρό της ειρήνης τα παιδιά θάβουν τους γονείς τους αλλά στον καιρό του πολέμου οι γονείς θάβουν τα παιδιά τους», είχε πει ο Ηρόδοτος για να αναδείξει την τραγικότητα που κρύβει ο θάνατος ενός παιδιού πριν από τους γονείς του καθώς μαζί του χάνονται τα όνειρα και οι προσδοκίες που υπήρχαν για το μέλλον του. Στη Μουργκάνα, δυστυχώς, πριν λίγες ημέρες έγινε ένας τέτοιος «πόλεμος» και εκτυλίχτηκε μια «αρχαία τραγωδία».

Ο Θεός να δώσει εκεί ψηλά στον Γιωργάκη τις χαρές που δεν πρόλαβε να ζήσει στη σύντομη ζωή του και στους χαροκαμένους γονείς και τους οικείους του να στάξει βάλσαμο στην πληγή τους και παρηγοριά στις ψυχές τους που πάντα θα βασανίζονται από το μεγάλο «γιατί»…

«Γιε μου, σπλάχνο των σπλάχνων μου,

καρδούλα της καρδιάς μου,

πουλάκι της φτωχιάς αυλής, ανθέ της ερημιάς μου,

πως κλείσαν τα ματάκια σου και δε θωρείς που κλαίω

και δε σαλεύεις, δε γρικάς τα που πικρά σου λέω;

Γιόκα μου, εσύ που γιάτρευες κάθε παράπονό μου,

που μάντευες τι πέρναγα κάτου από το τσίνορό μου,

τώρα δε με παρηγορείς και δε μου βγάζεις άχνα

και δε μαντεύεις τις πληγές που τρώνε μου τα σπλάχνα;

(Από τον «Επιτάφιο» του Γιάννη Ρίτσου)