ΝΕΑ των ΦΙΛΙΑΤΩΝ

Φιλιατιώτικες ιστορίες του Πολ Μαντέλου

Όταν ήμουνα μικρό παιδί θυμάμαι το Δημαρχείο ήταν εκεί πάνω από το καφενείο του Κώτσια Δήμου- εκεί που τώρα το έκαναν Βιβλιοθήκη- δίπλα ήταν η Ταβέρνα της Χαρίκλειας του Γκιζά. Δήμαρχος τότε ήταν ο Μιλτιάδης Φραγκίσκος, πατέρας του μετέπειτα Δήμαρχου Σπύρου Φραγκίσκου και του Παύλου. Ληξίαρχος τότε ήταν ο Φώτο Βουγίδης και κλητήρας ο Τσίλη Μήτρος- Στρουγγάρης. Μετά το 52 Δήμαρχος έβγαινε για πολλά χρόνια ο αείμνηστος Δονάτος Σπανόπουλος, με μόνιμους σχεδόν σύμβουλους τον Ντόνε Βάτσιο, Τάσιο Σιάτα, Αχιλλέα Γούλα και άλλους πολλούς. Αργότερα Ληξίαρχος έγινε ο Βασίλη Σόρογκας και Γραμματέας ο Γιώργο Στρουγάρης- ήταν κι δυο του Γυμνασίου- μεγάλη δουλειά τότε να είχες τελειώσει το Γυμνάσιο. Ήταν κι δύο εξαίρετοι υπάλληλοι, όπως κι ο αγαπητός Βύρωνας- που διορίστηκε αργότερα και ήταν κι αυτός πολύ εξυπηρετικός και καλός υπάλληλος. Σημαντικό πρόβλημα τότε για τον Δήμο ήταν η ύδρευση. Το Φιλιάτι δεν είχε νερό, υδρευόμασταν από τα πολλά πηγάδια και το κουβαλούσαν γυναίκες με τις βαρέλες κι για το στρατό και το Νοσοκομείο υπήρχαν υδροφόρες. Όνειρο του Σπανόπουλου ήταν να λύσει αυτό το πρόβλημα και έκανε λοιπόν σημαντικές ενέργειες και άρχισαν τα έργα, για  να υδρευτούμε από το νερό της Πηγής του Αγίου Γεωργίου. Έγινε η δεξαμενή στη Ράχη, μπήκαν οι σωλήνες και μια μηχανή στη Πηγή θα έστελνε το νερό στο Φιλιάτι. Το έργο έγινε παρά τις αντιδράσεις κάποιων Φοινικιωτών που το θεωρούσαν δικό τους. Με τις πρώτες δοκιμές όμως άρχισαν να σπάνε οι σωλήνες, από την μεγάλη πίεση. Φώναξαν τον πολυμήχανο Λία Αγγελόπουλο που είχε με τα αδέρφια του και την Ηλεκτρική, ο οποίος άνοιξε τρύπες για να γίνει εξαέρωση και το κακό σταμάτησε. Οι Φιλιατιώτες έτριβαν τα μάτια τους, έβλεπαν για πρώτη φορά τρεχούμενο νερό στο Φιλιάτι. Είχαν φτιαχτεί βρύσες δημόσιες σε κάποια σημεία μέσα στην πόλη και κάποιοι όρχησαν να βάζουν και στα σπίτια τους. Πρώτο υδρεύθηκε το Νοσοκομείο και ο Στρατός. Επειδή όμως ήθελε να υδρευτεί και Η Σπάταρη και το νερό δεν το έβλεπαν αρκετό σκέφθηκαν να αξιοποιήσουν και την πηγή του Όσιου Νείλου- στο Μοναστήρι του Γηρομερίου, που θα έρχονταν το νερό χωρίς μηχάνημα και δεν θα κόστιζε πολύ.. Θυμάμαι λοιπόν πως είχαν κανονίσει και προσωπική εργασία για να ανοιχτή το χαντάκι από το Φιλιάτι ως το Μοναστήρι. Όσοι δεν μπορούσαν να πάνε πλήρωναν ειδικούς εργάτες, όπως τον Τσιάβο Νίνα, τον Μπάμπη Χριστογιώτη κλπ. Όταν συνδέθηκε και το νερό από τον Άγιο Νείλο, νερό δεν ερχόταν. Ο δήμαρχος κι σύμβουλοι κι ό κόσμος όλος ήταν στεναχωρημένοι. Μια μέρα που καθόταν έξω από το καφενείο και κουβεντιάζανε το θέμα του νερού γιατί να μην έρχεται εμφανίστηκε ο Πούτης και τους είπε «κ. Δήμαρχε μόλις τώρα ερχομέ από τη δεξαμενή και τρέχει νερό άφθονο» μπράβο Πούτη, του είπε ο Δήμαρχος πάρε κι ένα πενηντάρι για τα συχαρίκια. Πήγαν στη δεξαμενή να δουν και διαπίστωσαν πως ό Πούτης είπε παραμύθια. Την άλλη μέρα όμως το νερό ήρθε, άφθονο και καλό. Υδρεύθηκαν κι Σπάταρη και το Φοινίκι αργότερα.

Το όνειρο του δήμαρχου Σπανόπουλου είχε εκπληρωθεί κι αυτός έμεινε στην ιστορία πως ύδρευσε το Φιλιάτι. Όπως έμεινε στην ιστορία ο Πίπη Φραγκίσκος που άλλαξε την μορφή της πόλης με δρόμους, πλατείες το εργοστάσιο και τόσα άλλα.