
Τί γίνεται; Κακός χαμός,
εκρήξεις, οσμή θανάτου!
Η κόλαση ανέβηκε
μες στον απάνω κόσμο!
Στο μάτι ενός μικρού παιδιού,
δάκρυα αναβλύζουν.
Δάκρυα πικρά και καυτερά,
βλέμμα τυραννισμένο.
Αναρωτιέται η σκέψη μας,
γιατί πικρά να κλαίει;
Πώς να μην κλαίει τ’ άμοιρο,
να μην μοιρολογάει;
Έχασε και τους δύο γονείς,
το σπιτικό, τ’ αδέρφια!
Έχασε ότι είχε στη γη,
αγάπη και πατρίδα!
Σαν το ρωτούν τί έπαθε,
γυρίζει ν’ απαντήσει.
Βγαίνουν οι λέξεις σαν λυγμοί,
κραυγές τυραννισμένες!
Υπάρχει τόπος να σταθώ,
απάγκιο να κουρνιάσω;
Βλέπεις κανείς δεν μου ‘μεινε,
όλους μου τους σκοτώσαν!
Γκρέμισαν σπίτια, έκαψαν,
τη γη ξεθεμελιώσαν,
ρήμαξαν τις ελπίδες μας,
σκότωσαν τις ψυχές μας!
Ως πότε θα γίνεται αυτό;
Τάχα θα τελειώσει;
Θα μείνει ζωντανός κανείς,
για να τα φανερώσει;
Υπάρχει τάχα δύναμη,
για να τους σταματήσει,
ή όλοι συνδαυλίζουνε
τη φρίκη του πολέμου;
Υπάρχει καλός πόλεμος;
Πολλοί έχουνε δίκιο.
Μα με τον πόλεμο κι αυτοί,
το δίκιο τους το χάνουν.
Όλοι πληρώνουν ακριβά,
με θάνατο και αίμα!
Αντί να προοδεύουνε,
όλοι πισωγυρίζουν!
Αλίμονο,
δεν υπάρχει «καλός» πόλεμος!
31 – 8 – 2024
Ελένη Κύρκου-Σαφάκα
Σχολιάστε