Δεν θέλω να το αφήσω ασχολίαστο. Έστω και λίγο ετεροχρονισμένα.
Βρέθηκα την περασμένη Κυριακή το βραδάκι,καθώς ξεπρόβαλλε απ’ το βουνό της Σίδερης ολόγιομο το φεγγάρι,θεατής σ’ ένα μικρό αμφιθεατρικό αλωνάκι στα ριζά του υπερκείμενου γραφικού μας Φοινικιού.
Το λιτό και εκφραστικό σκηνικό,ο υποβλητικός φωτισμός,η γραφικότητα του χώρου,η ηρεμία του τοπίου αλλά κυρίως η υποκριτική τέχνη και θεατρική μαεστρία του αφηγητή Βασίλη Βουτσή και της ταλαντούχου Πόπης Μπότου,με την αντιπροσωπευτική και εκφραστική σκιαθίτικη ενδυματολογική εικόνα και έκφραση-όλα αυτά μαζί-μετέτρεψαν προοδευτικά το μικρό αυτό αλωνάκι σ’ ένα χώρο πνευματικής ανάτασης,δημιουργικού προβληματισμού,θεατρικής παιδείας και πολιτιστικής καλλιέργειας.
Κι έτσι τα μηνύματα της » Φόνισσας» του Παπαδιαμάντη,του » κοσμοκαλόγερου» της Λογοτεχνίας μας,του κοινωνικού μυθιστορήματος του 1903,120 χρόνια μετά ξανακούστηκαν εδώ στο Φοινίκι τα » πάθια» και οι συλλογισμοί της,οδηγούμενη » δι’ ελέου και φόβου εις των τοιούτων παθημάτων κάθαρσιν».
Τιμή και για την νεότερη γενιά του Φοινικίου,πού πήρε στ α χέρια της την κληρονομημένη από παλιά δημιουργική πνευματική παράδοση των προγόνων τους,τους γνωστούς » Δημογέροντες» του χωριού ,όπως τους αποκαλούσα,και με τους οποίους με συνέδεε βαθιά εκτίμηση και φιλία.Θα αγάλλονταν για όσα κρυφάκουγαν δίπλα τους ,αναπαυόμενοι στο παρακείμενο κοιμητήριο.
Συγχαρητήρια και έπαινον τον προσήκοντα θέλω να εκφράσω σε όλη τη θεατρική ομάδα των Φιλιατών και ιδιαίτερα στο δραστήριο ζεύγος Δημήτρη Σκεύη και Φένιας Μυλωνά.
Αποτελούν όλοι τους μια πολιτιστική όαση μέσα στην πνευματική ξερα»ίλα της επαρχίας μας και βαδίζουν κόντρα στο ρου μιας εποχής ιδιοτέλειας ,συμφερόντων,μικροτήτων και ωχαδερφισμού.
Και κάτι ακόμα παιδαγωγικό από έναν παλαίμαχο δάσκαλο:πολλές/οι από τα μέλη της θεατρικής ομάδας είναι παλιοί μου μαθητές στο Λύκειο των Φιλιατών.Τους/τις καμαρώνω σήμερα -ώριμους πια-για την ευγενή αυτή δραστηριότητά τους και δεν είχα μαντέψει την κρυμμένη προίκα τους.
Το κάθε παιδί,λοιπόν,κρύβει έναν πλούτο ικανοτήτων μέσα του και καθήκον του σημερινού Σχολείου και της οικογένειας είναι να τον διαγιγνώσκουν και να τον ανελίσσουν.
Θωμάς Γ. Σόρογκας
ΝΕΑ των ΦΙΛΙΑΤΩΝ 
Σχολιάστε