ΑΝΑΡΤΗΣΕ: Alexis Fotos Καλώς ήρθες Αλωνάρη!
Το λαίμαργο στάχυ
Ένας αγρότης κάθε χρόνο ένα από τα μεγαλύτερά του χωράφια το έσπερνε με σιτάρι. Όλη η διαδικασία, θα ξεκινούσε πολύ νωρίς το φθινόπωρο, με την προετοιμασία της γης, το όργωμα και τη σπορά. Από τη στιγμή που θα φύτρωνε το σιτάρι καθώς και όλη τη διάρκεια του Χειμώνα και της Άνοιξης, ο αγρότης θα παρακολουθούσε την πορεία του σιταριού και ανάλογα με τις ανάγκες του θα πρόσφερε και τις κατάλληλες υπηρεσίες. Κάθε χρόνο όλα τα φυτά του σιταριού μεγάλωναν φυσιολογικά, είχαν το ίδιο χρώμα, την ίδια ανάπτυξη και ύψος. Την τελευταία φόρα όμως, παρακολούθησε κάτι που του φάνηκε ασυνήθιστο.
‘Ένα φυτό αναπτυσσότανε πολύ πιο γρήγορα σε σχέση με τα υπόλοιπα φυτά. Του τράβηξε την περιέργεια και κάθε φορά που θα περνούσε από το χωράφι, θα παρατηρούσε με προσοχή την εξέλιξη του συγκεκριμένου φυτού, που δεν ήταν άλλη, από το να μεγαλώνει με πιο γρήγορους ρυθμούς από τ’ άλλα φυτά.
«Ίσως-είπε μέσα του-να είναι κάποιο φυτό από άλλη ποικιλία, από κάποια πιο πρώιμη ποικιλία»
Για αρκετό καιρό, σταμάτησε να τον ενδιαφέρει τ’ όλο θέμα, μέχρι που μπήκε η Άνοιξη και έκπληκτος βλέπει πως το συγκεκριμένο φυτό, ήταν τουλάχιστον μια πιθαμή ψηλότερο από τ’ άλλα και το στάχυ του πιο μακρύ και πιο χοντρό. Και το παράδοξο ήταν, πως τ’ άλλα φυτά γύρω του, είχαν μείνει πολύ πιο κοντά και αδύναμα.
Η αρχική περιέργεια και το ενδιαφέρον του αγρότη, όχι απλά ξανά ξύπνησε, αλλά δυνάμωσαν περισσότερο.
«Μάλλον θα πρέπει να το κρατήσω για σπόρο και να δημιουργήσω μια καινούρια ποικιλία πιο παραγωγική και πιο αποτελεσματική» είπε μέσα του με ευχαρίστηση. Από εκείνη την ημέρα θα το είχε υπό συνεχή παρακολούθηση και περίμενε με ανυπομονησία την ημέρα που θα ωρίμαζε και θα έκανε την συγκομιδή του.
Κάθε βράδυ στο καφενείο, θα καυχιότανε και θα περηφανευότανε στους συναδέλφους του, πως σε δύο με τρία χρόνια το πολύ, θα έχει την πιο παραγωγική ποικιλία στην περιοχή τους.
Μια μέρα, όταν είχε πλησιάσει κατά πολύ ο καιρός του θέρου, μένει έκπληκτος όταν κοιτώντας προς το χωράφι και το μέρος που ήταν το φυτό, να λείπει το στάχυ του.
Η απορία του μεγάλη, εξίσου και η στεναχώρια του.
Αποφάσισε να πηγαίνει ως εκεί, εν γνώση του ότι θα τσαλαπατούσε άλλα φυτά, για να δει από κοντά τι είχε συμβεί.
Όταν πλησίασε στα δυο μέτρα και βλέποντας ότι το στάχυ ήταν καταστραμμένο, ρωτάει τα διπλανά φυτά, που ακόμη ήταν άγουρα και δεν είχε ωριμάσει ο καρπός τους:
«Ποιος κατέστρεψε αυτό το στάχυ;»
«Τα πουλιά, Κύριε» του απαντούν εκείνα, σχεδόν ταυτόχρονα
«Ήταν άλλη ποικιλία, έτσι;» ξανά ρωτάει ο αγρότης, με τη στεναχώρια ζωγραφισμένη στο πρόσωπό του.
«Όχι, κύριε, όχι. Ίδια ποικιλία ήμασταν, αδέρφια, αλλά εκείνο ήταν πολύ λαίμαργο και μεγάλωσε απότομα»
«Τι εννοείτε «ήταν λαίμαργο» ; ξανά ρωτάει εκείνος απορημένος
Τα φυτά που ήταν δίπλα του άρχισαν να μιλούν όλα μαζί με τον αγρότη να μη βγάζει κάποιο συμπέρασμα.
Εκνευρισμένος όπως ήταν, τους λέει: Σταματήστε, ένας σας να μιλήσει και κατευθύνθηκε σ’ ένα αδύναμο φυτό που ήταν δίπλα σ’ εκείνο με το καταστραμμένο στάχυ
«Για πες μου εσύ, τι ακριβώς έχει γίνει;»
Το αδύναμο φυτό κοίταξε για λίγο τριγύρω του και σαν είδε τα διπλανά φυτά να το παροτρύνουν πήρε θάρρος και του απαντάει:
«Κύριε, το συγκεκριμένο φυτό είχε απλώσει τις ρίζες του πάνω μας και τρεφότανε με την τροφή μας, δεν μας άφηνε ούτε ν’ ανασαίνουμε σωστά. Όσο κι αν εσείς μας φροντίζατε όλα το ίδιο, εκείνο πάντα θ’ άρπαζε από το μερίδιό μας, αγνοώντας τα παράπονά μας. Έτσι κατάφερε ν’ αναπτυχτεί, να ωριμάσει πιο γρήγορα και να γίνει ξεχωριστό. Προφανώς τα πουλιά δεν είχαν άλλη επιλογή και ιδού η το αποτέλεσμα».
Αλέξης Φώτος
1/7/2024
ΝΕΑ των ΦΙΛΙΑΤΩΝ 
Σχολιάστε