ΝΕΑ των ΦΙΛΙΑΤΩΝ

ΦΙΛΙΑΤΙΩΤΕΣ ΚΑΙ…¨ΛΑΛΙΩΤΕΣ¨!

Rate This

     Ήταν πριν 33 περίπου χρόνια θυμάμαι, που ο Λαλιώτης του ΠΑΣΟΚ είχε δημιουργήσει ένα πρόγραμμα φιλοξενίας φοιτητών σε Μαθητικές Εστίες κλπ- αυτά τα παιδιά τα λέγαμε τότε ¨Λαλιώτες¨. Έρχονταν λοιπόν ¨Λαλιώτες¨ και στην Εστία μας, γύρω στα 80- 90 άτομα, αγόρια και κορίτσια για ένα 10ήμερο- τρία δεκαήμερα τον Ιούλιο & τρία τον Αύγουστο. Σε αυτό το δεκαήμερο τους παρείχαμε ύπνο και φαγητό στο χώρο της Εστίας. Επίσης φροντίζαμε να πάνε μια ημερήσια εκδρομή στην Κέρκυρα ή Γιάννενα κι ακόμη άλλες δυο μικρότερες, εντός της Θεσπρωτίας.

Ήταν μεγάλη ανάσα για τους Φιλιάτες αλλά και για τους φιλοξενούμενους τελικά. Θυμάμαι την 1^η μέρα που ερχόταν… ήθελαν να φύγουν.  Θέλεις τους κούραζε το πολύωρο ταξίδι, θέλεις ότι περίμεναν να δουν Ξενοδοχείο Λούξ κι έβλεπαν ένα κοινόβιο- κάναμε προσπάθεια να μη φύγουν. Θυμάμαι τους άρεσε το έμπα των Φιλιατών, το δάσος στις Κογκέλες. Μετά την πρώτη δύσκολη βραδιά ξεκιναγαν τα μπάνια, κυρίως στη Σαγιάδα και αμβλύνονταν τα όποια προβλήματα. Επιστροφή το μεσημέρι, ζεστό και καλό  φαγητό από το προσωπικό της Εστίας- μια φωτογραφία με έναν φιλοξενούμενο του καιρού…

Το βράδυ έβγαιναν, παρέες παρέες και επέστρεφαν τις μικρές ώρες- κάποιες φορές συμμετείχαν σε πανηγύρια. Αυτή η ζωή αλλά και το κοινόβιο που μοιράζονταν με άλλα άγνωστα τις πρώτες μέρες παιδιά ήταν για πολλούς πρωτόγνωρα- όμως εύκολα το συνήθιζαν και τελικά αυτό τα ενθουσίασε περισσότερο από οτιδήποτε. Νιάτα, διασκέδαση και χαβαλές.

 ΘΥΜΑΜΑΙ ΜΙΑ ΜΕΡΑ ΑΝΗΦΟΡΙΖΑ ΣΤΙΣ 7 ΤΟ ΠΡΩΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΣΤΙΑ, ΑΚΟΥΓΑ ΜΠΕΤΟΝΙΕΡΑ ΝΑ ΔΟΥΛΕΥΕΙ ΣΕ ΤΡΕΛΟ ΡΥΘΜΟ. ΤΙ ΔΙΑΟΛΟ ΑΝΑΡΩΤΗΘΗΚΑ, ΠΟΙΟΣ ΡΙΧΝΕΙ ΜΠΕΤΟ ΣΤΗ ΓΕΙΤΟΝΙΑ. ΠΛΗΣΙΑΖΟΝΤΑΣ ΚΟΝΤΑ ΣΤΗΝ ΕΣΤΙΑ ΕΙΔΑ ΤΟΝ ΓΕΙΤΟΝΑ ΚΙ ΕΡΓΟΛΑΒΟ ΤΟΤΕ ΑΝΤΡΕΑ Ο ΟΠΟΙΟΣ ΠΡΟΦΑΝΩΣ ΕΙΧΕ ΡΙΞΕΙ ΣΚΕΤΟ ΑΜΜΟΧΑΛΙΚΟ ΜΕΣΑ ΣΤΗ ΜΠΕΤΟΝΙΕΡΑ ΚΑΙ ΑΥΤΗ ΕΚΑΝΕ ΜΙΑ ΑΠΕΡΙΓΡΑΠΤΗ ΦΑΣΑΡΙΑ. ΤΙ ΕΓΙΝΕ ΡΕ ΑΝΤΡΕΑ, ΤΟΥ ΕΚΑΝΑ ΜΕ ΝΟΗΜΑ. ΜΟΥ ΕΔΕΙΞΕ ΠΡΟΣ ΤΑ ΠΑΡΑΘΥΡΑ ΤΗΣ ΕΣΤΙΑΣ, ΤΟΤΕ ΕΙΔΑ, ΟΛΟΙ ΟΙ ¨ΛΑΛΙΩΤΕΣ¨ ΚΡΕΜΟΝΤΑΝ ΣΤΑ ΠΑΡΑΘΥΡΑ ΚΙ ΕΚΑΝΑΝ ΧΑΒΑΛΕ ΜΕ ΤΗΝ ΟΛΗ ΦΑΣΗ. «ΔΕΝ ΜΕ ΑΦΗΣΑΝ ΝΑ ΚΟΙΜΗΘΩ ΔΕΝ ΘΑ ΤΟΥΣ ΑΦΗΣΩ ΚΙ ΕΓΩ», ΜΟΥ ΕΙΠΕ Ο ΑΝΤΡΕΑΣ, ΕΝΩ Η ΓΑΛΑΡΙΑ ΤΩΝ ΠΑΡΑΘΥΡΩΝ ΓΙΟΥΧΑΡΕ ΚΑΙ ΧΕΙΡΟΚΡΟΤΟΥΣΕ.

Με κάποια από αυτά τα παιδιά είχαμε δεθεί φιλικά και βρισκόμασταν και μετά το πρόγραμμα, είτε ξανάρθαν στους Φιλιάτες είτε συναντηθήκαμε στην Αθήνα.

Μετά από τόσα χρόνια που πέρασαν πολύ θα ήθελα να ξανάρχονταν, οι ίδιοι… έστω και νοηματικά!                               Ήταν ένα πρόγραμμα που έδινε ζωή στον τόπο!