ΝΕΑ των ΦΙΛΙΑΤΩΝ

ΑΝΑΡΤΗΣΕ: ΕΛΕΝΑ ΦΕΙΔΕΡΟΠΟΥΛΟΥ στο ΑΜΠΕΛΩΝΑΣ ΘΕΣΠΡΩΤΙΑΣ η ΠΟΒΛΑ

Όταν γνώρισα πριν χρόνια τον Χρήστο Δημητρίου (συντξ. γιατρό, κάτοικο Μαυρουδίου) & μου είπε ότι η οικογένεια του προέρχεται από την Πόβλα & το επώνυμο τους ήταν Σταμούλης, του απάντησα πως δεν έχουμε τέτοιο επίθετο!

Μετά από καιρό άκουσα ότι υπάρχει κάπου στα παλιοχώραφα μια βρύση του Σταμούλη!

Παρακάτω ακολουθεί η γραπτή μαρτυρία του πατέρα του Χρήστου, Κων/νου Δημητρίου όπως αυτός έμαθε τα γεγονότα μέσα από την δική του αναζήτηση & την άφησε στα παιδιά του:

Η καταγωγή μου & βιογραφικό

Υπαγόμεθα από το χωριό Πόβλα σημερινή Αμπελώνα Φιλιατών. Το καθεαυτό επώνυμο μου είναι Σταμούλης. Το ιστορικό έχει ως εξής: Στην Πόβλα ήταν 4 αδέρφια ο Κωνσταντίνος, ο Γεώργιος ο Γιαννάκης & ο Νικόλας ο κουτσός Σταμούλης.

Η ιστορία αυτή είναι πριν το 1900- τα τέσσερα αδέρφια είχαν ένα χωράφι σπαρμένο καλαμπόκι & το πότιζαν μαζεύοντας νερό από μια βρυσούλα σ΄ένα βυρό (γούρνα βαθειά) κάθε δεκαπέντε μέρες & πότιζαν το καλαμπόκι. Κάποιος χωριανός είχε φίλο ένα Τούρκο που ήταν τσεφλικούχος μεταξύ άλλων & του χωριού –μιλάμε την εποχή της Τουρκοκρατίας- πήγαν τη νύχτα & τους έκλεψαν το νερό από το βυρό τους. Το κατάλαβαν ποιος το είχε κλέψει το νερό αλλά δεν είπαν τίποτες.

Το καλαμπόκι τους χάθηκε διότι δεν μπόρεσαν να το ποτίσουν, αλλά έκλεισαν τον βυρό & άρχισε να ξαναμαζεύει νερό, εντωμεταξύ κάθε βράδυ φύλαγαν τα 3 αδέρφια για να πιάσουν αυτόν που το έκλεβε. Το νερό μετά από δεκαπέντε μέρες που γέμισε ο βυρός πήγε ο χωριανός με τον Τούρκο & άνοιξαν τον βυρό & έβαλαν το νερό στο αυλάκι για να το παν στο χωράφι του. Τώρα τα τρία αδέρφια που φύλαγαν ήταν οπλισμένοι με όπλα & έριξαν & τον σκότωσαν & τον χωριανό τους & τον Τούρκο.

Έγραψαν σ΄ένα σημείωμα & το άφησαν στους νεκρούς όπου έγραφε : Οι Σταμουλαίοι έτσι τιμωρούν τους κακούργους που μας έκλεψαν το νερό, σε περίπτωση που θα τολμήσει κανένας να ενοχλήσει την οικογένεια μας ή τον αδερφό μας τον Νικόλα αυτή την τύχη θα έχει με τους νεκρούς που θα βρείτε.

Ο Νικόλας ήταν κουτσός & δεν μπορούσε να τους ακολουθήσει στα βουνά που ξέφυγαν τ΄άλλα τρία αδέρφια. Ας αφήσουμε το Νικόλα & την οικογένεια του & να δούμε τι έγιναν τα τρία αδέρφια.

Όλη τη νύχτα έφυγαν από την Πόβλα, πήραν το ριζό έπεσαν στα βορτόπια & βγήκαν κάτω από την Κεραμίτσα. Εκεί τους έπιασε η μέρα & το βράδυ πήραν την απόφαση να χωριστούν σε τρεις κατευθύνσεις ώστε αν έπεφταν σε καμιά ενέδρα να μην σκοτωθούν και τα τρία αδέρφια.

Ο Κώστας πήρε τορό για τη Ζίτσα & πήγε στα Ζαγόρια (σε κλέφτικα λημέρια) ο Γιώργος ήξερε κολύμπι & κατέβηκε στον καλαμά & βγήκε στη Λαμπανίτσα (σημερινή Ελαταριά) & εκείνος σε κλέφτικα λιμέρια), ο δε Γιάννης κατέβηκε στο Μπογάζι (σημερινό Τζούμα) & έπεσε μέσα στον κάμπο καλμπακίου… (σημερινή Ελαία Φιλιατών).

Εκεί τον Γιάννη τον έπιασε μέρα & τον είδαν οι Τούρκοι από το καλμπάκη & έστειλαν ένα αγροφύλακα Τούρκο & τον έπιασε τον πήγε στο χωριό. Εκεί οι Τούρκοι είχαν κάποια γιορτή & είχαν πάει πολλοί αγάδες (προύχοντες) & γλένταγαν. Αφού τον ρώτησαν από πού ερχόταν έβγαλαν απόφαση να τον κρεμάσουν στον πλάτανο για να διασκεδάσουν με τον γκιαούρη (χριστιανό), αλλά η τύχη του Γιάννη ήταν πολύ μεγάλη διότι ένας Αγάς από τη Βάργανη (σημερινό Παραπόταμο) λεγόμενος Ζηγούρης είχε ανάγκη για ραγιάδες διότι είχε φιλονικούμενο με το σημερινό χωριό Μαυρούδι με κάποιον άλλο αγά από τη Σούλιαση (σημερινό Άγιο Βλάσση) & τους παρακάλεσε να μην τον κρεμάσουν & να του τον δώσουν που του ήταν απαραίτητος.

Με μεγάλη ευχαρίστηση του τον πρόσφεραν.

Τον πήρε & τον έβαλε στο Μαυρούδι όπου τότε ήταν ζούγκλα-δάσος, είχε & άλλες πέντε οικογένειες χριστιανών & από νύχτα χτίζαν μια κούλια (σκεπή) & την ημέρα πολεμούσαν & τον άλλο Αγά από τον Άγγιο Βλάσση ποιος θα επικρατούσε & ο νόμος των Τούρκων ήταν όποιος Αγάς έχτιζε ένα σπίτι θα ήταν ο κάτοχος της περιοχής & το έχτισαν οι ραγιάδες του Ζυγούρη & την κέρδισαν την περιοχή & το χωριό Μαυρούδι ο Αγάς Ζυγούρης.

Ας αφήσουμε για ολίγο τη συνέχεια του Γιάννη Σταμούλη & να ιδούμε τι επέγιναν τ΄άλλα αδέλφια. Τον Νικόλα τον κουτσό παρέμεινε στο χωριό Πόβλα (Αμπελώνα) & έκανε απογόνους, αλλά με επώνυμο σήμερα Δημητρίου. Ο δε Κώστας έφτασε στα Ζαγόρια & κατέληξε στο χωριό Τσεπέλοβο, αλλά πρόκοψε & τελευταίος απόγονος ήταν ο Γιάννης ο οποίος ήταν άκληρος & σβήστηκε η οικογένεια του Κώστα Σταμούλη. Ο δε Γεώργιος Σταμούλης πέρασε τον Καλαμά & έφτασε στη Λαμπανίτσα (σημερινή Ελαταριά) & παντρεύτηκε & έκανε πολλούς απογόνους με σημερινό επώνυμο Τζώρτζης.

Και επιστρέφουμε στον Γιάννη Σταμούλη όπου παντρεύτηκε στο Μαυρούδι, έκανε δύο παιδιά τον Νικόλα & τον Δημήτριο. Ο Δημήτριος έκανε δύο παιδιά τον Βασίλειο & τον Κωνσταντίνο λεγόμενος χαϊδεντινάν (Ντίνος) έκανε δύο κοπέλες & ένα παιδί τον Χρήστο.

Ο πατέρας μου Χρήστος ξερόρισε το επώνυμο & γράφτηκε Δημητρίου. Παντρεύτηκε τη μητέρα μας Κυριακούλα Χρήστου Πολιώκη.. Τσεπολιάνη από την Κοσοβίτσα, λεγόμενο σήμερα Αγία Μαρίνα & απόχτησε δύο παιδιά & δύο κοπέλες, την Τριάδα, τον Γεώργιο την Όλγα & τον Κωνσταντίνο των γράφων την ιστορία.

Ο πατέρας μας πέθανε πολύ νέος από πνευμονία, τον πήγε η μάνα μας στην Κέρκυρα διότι δεν υπήρχε γιατρός στην Ηγουμενίτσα & ο γιατρός στην Κέρκυρα του έκανε μια ένεση κηνίνης & από απροσεξία του έσπασε τη βελόνα στο γουφό & επιστρέφοντας στο σπίτι πέθανε & μας άφησε μικρά & ορφανά η Τριάδα ήταν οκτώ χρονών, ο Γιώργος έξι χρονών, η Όλγα τεσσάρων χρονών & εγώ 2 χρονών.

Από εδώ αρχινάει το μαρτύριο μας, μετά από ένα χρόνο πεθαίνει & η μάνα μας το 1919 από γρίπη & μείναμε τα τέσσερα αδέρφια σαν τα πουλάκια της κλώσας… μας άφησε διακόσα πρόβατα, σαράντα γελάδια & βόδια, 30 άλογα & φοράδες. Όλα τα ζώα τα πήραν τα δεύτερα ξαδέρφια του πατέρα μας λεγόμενοι Κολιογιανναίοι, πέντε αδέλφια & εμάς τα ορφανά. Θυμάμαι πόσο μικρός που ήμουν η μάνα μας εμένα & την αδελφή μου την Όλγα μας ζήτησε ένας Κερκυραίος άκληρος να μας πάρει για να μας υιοθετήσει & μείναν σύμφωνοι με την μητέρα μου όπου την άλλη μέρα θα μας πήγαινε στην Ηγουμενίτσα να μας παρέδιδε & τους δυο μας.

Θυμάμαι εκείνο το βράδυ ήταν καλές μέρες & ήταν το φεγγάρι ψηλά & μας φώτιζε σαν μέρα, μας είχε πάρει στην αγκαλιά της & μας κράταγε & τα δυο & έκλαιγε όλη τη νύχτα. Εμείς & τα δυο αποκοιμηθήκαμε στην αγκαλιά της.

Την άλλη μέρα το πρωί πήρε την απόφαση & δεν μας έδωσε & είπε καλύτερα να πεθάνω μαζί μ΄αυτά παρά να τα χάσω από κοντά μου.

Μετά από λίγους μήνες πέθανε η μάνα μας & μείναμε στα χέρια των μπαρμπάδων μας δεύτερα ξαδέρφια του πατέρα μας.

Παρέλειψα στην αρχή να αναφέρω η ράτσα μας προέρχονταν από πρακτικούς γιατρούς & σενέχισε & εδώ που ήρθε ο Γιάννης ο Σταμούλης να εξασκεί το επάγγελμα του πρακτικού γιατρού & συνέχισαν & τα παιδιά του Γιάννη.[…]