
Θάλασσα, γαλήνη και φουρτούνα
και της καρδιάς χαρά,
μα παιδεμός συνάμα!
Θάλασσα μάγισσα, πλανεύτρα,
που μες στα κύματα σου,
χαρές κρύβεις και πλάνητες,
ζωή και θάνατο μαζί!
Να σ’ αγαπήσω αγωνίζομαι,
εσύ όμως με πληγώνεις!
Με ξελογιάζει το γαλάζιο σου, κι αμφιβολίες μου φορτώνεις!
Είσαι καθρέφτης τ’ ουρανού.
Μέσα στα κύματα σου,
ρίχνει ο ήλιος τις ακτίνες του,
χρυσές και διψασμένες!
Είσαι το σύνορο κι η γέφυρα,
που όλοι θέλουν να διαβούν,
να ταξιδέψουν σ’ όλα της γης
τα μήκη και τα πλάτη.
Θάλασσα, παρηγοριά και φόνισσα, δυστυχισμένους πνίγεις άκαρδα,
και στο βυθό σου τους κρατάς,
με μάτια ορθάνοιχτα!
Δεν ξέρω αν πρέπει να σε μισώ, μα με πλανεύεις και με μαγεύεις,
έτσι κατέληξα να σ’ αγαπώ,
αφού την κρίση μου παιδεύεις!
Θάλασσα, είσαι μάνα κι αδερφή,
γυναίκα άπιστη και τρυφερή ερωμένη!
Χιλιάδες έχεις πρόσωπα
και είσαι μισητή κι αγαπημένη!!!
29 – 3 – 2024
Ελένη Κύρκου-Σαφάκα
Σχολιάστε