ΝΕΑ των ΦΙΛΙΑΤΩΝ

το αείμνηστου Πολ Μαντέλου

   Ο ΑΡΗΣ Φιλιατών που φέτος έκλεισε 80 χρόνια από την ίδρυση του έχει καταγράψει μια λαμπρή ιστορία όλα αυτά τα χρόνια. Λίγοι σήμερα την θυμούνται κι εμείς οι παλιότεροι πρέπει να την γράφουμε όποτε κι όπως μπορούμε, γιατί από την ιστορία μαθαίνομε όπως λένε και οι σοφοί.

Ήτανε γύρω στο ’52 που είχε έρθει στο Φιλιάτι ο διεθνής παίκτης του Ολυμπιακού Θανάσης Μπέμπης- ο οποίος καταγότανε από του Τσαμαντά- καλεσμένος από τον φίλο του Πέτρο Γούλα για να δει και τους συγγενείς του.   Όλοι οι Φιλιαταίοι  κάνανε τα πάντα να τον ευχαριστήσουνε, με γλέντια, με φαγοπότια κάθε βράδυ που άφησαν εποχή. Τα απογεύματα στο γήπεδο έδινε μαθήματα στον ΑΡΗ. Επίσης έγιναν διάφοροι φιλικοί αγώνες με το Τάγμα Φιλιατών, με την Ηγουμενίτσα κλπ. Κλείστηκε κι ένας αγώνας με την Κέρκυρα αφού κι αυτοί θελαν να δούνε τον Μπέμπη. 

Ο ΑΡΗΣ είχε μια τρομερή ομάδα τότε από Φιλιαταίους ποδοσφαιριστές Θόδωρο Καραγιάννη, Πέτρο Γούλα, Φίλιππα Καλέση, Κώστα Φιλήμονα, Γιώργο Δογορίτη, Λάζο Δήμο, Νίκο Μακρή, Μιχάλη Σωτηρίου, Τέλη Τσέλα- εξαίρετο τερματοφύλακα και Τάκουλα Μητροχρόνη δεύτερο και άλλους πολλούς που τους ξεχνάω.

Πήγα κι εγώ στον αγώνα με την Κέρκυρα που άφησε ιστορία και γράφω τι θυμάμαι:

Το Σάββατο το απόγευμα, καμιά σαρανταριά Φιλιατιώτες πήγαμε με την βενζίνα από τη Σαγιάδα στην Κέρκυρα, ο αγώνας είχε κανονιστεί για την Κυριακή. Εμένα με είχε πάρει ο μεγάλος ο αδερφός μου ο Κωσταντής,  γιατί ήμουνα 13 χρονών παιδί ακόμα. Με το που κατεβήκαμε στο παλιό λιμάνι γραμμή για το Ξενοδοχείο ¨ΑΚΡΟΠΟΛΙΣ¨ που το είχε ο Νέτσιο Φίλιος από το Πλαίσιο- Κώστα λέγανε το παιδί του. Κρεβάτια είχε τα πιάσαμε, όποιος δεν πρόλαβε κοιμήθηκε στους διαδρόμους, στις καρέκλες, εμείς με τον αδερφό μου είχαμε βρει. Ήρθε η ώρα για το γήπεδο, όλοι παρόντες. Το γήπεδο ήτανε γεμάτο, λόγω Μπέμπη είχαν έρθει πολύς κόσμος Κερκυραίοι. Καλή ομάδα η Κέρκυρα όμως ο ΑΡΗΣ έπαιζε με πάθος. Το παιχνίδι κυλούσε ήσυχα ώσπου κάποιος παίχτης Κερκυραίος έσπρωξε τον Μπέμπη και τον έριξε κάτω. Ο διαιτητής δεν έδωσε φάουλ, συνεχίστε είπε. Άρχισαν οι δικοί μας να διαμαρτύρονται, αντιδρούσαν οι Κερκυραίοι και σε λίγο ο καυγάς άναψε. Μπήκαν οι Κερκυραίοι στο γήπεδο για φασαρία. Μέσα κι εμείς οι σαράντα Φιλιατιώτες. Εκεί έγινε το σώσε, ξύλο πολύ, φάγαμε και δώσαμε. Τον Φίλιππα τον Ανδρούτσο τον έριξαν κάτω και τελικά τον πήγαν στο Νοσοκομείο. Εμείς αρχίσαμε να τρέχουμε για την παραλία, γιατί μας κυνηγούσαν- ο Καραγιάννης είχε ρίξει γροθιά στον διαιτητή και το δαχτυλίδι που φόραγε του έβγαλε το μάτι. Φτάσαμε στη βενζινάκατο, εν τω μεταξύ είχε αρχίσει να νυχτώνει. Ξεκινήσαμε άρον άρον σε μια θάλασσα που είχε σηκώσει και μεγάλα κύματα. Τότε έπαθε βλάβη και το πηδάλιο και μας έριξε το κύμα στα Αλβανικά παράλια. Ρίξαμε άγκυρα και κάθισαν να διορθώσουν το πηδάλιο. Μας είπαν να μην μιλάμε και να μην καπνίσουμε ούτε τσιγάρο, να μην μας καταλάβουν οι Αλβανοί, γιατί θα μας έπαιρναν αιχμάλωτους και τότε κλάφτα Χαράλαμπε. Η βλάβη διορθώθηκε μετά από 4 ώρες και σιγά σιγά τα ξημερώματα φτάσαμε στη Σαγιάδα, χτυπημένοι, ταλαιπωρημένοι στα κακά μας χάλια. Εκεί μπήκαμε σε ένα φορτηγό και σε ένα στρατιωτικό και φύγαμε για το Φιλιάτι. Αν και πέρασαν τόσα χρόνια τον αγώνα θα τον θυμάμαι σε όλη μου την ζωή λες και ήταν χτες, τέτοιον επεισοδιακό αγώνα δεν έχω ξαναδεί και δεν πρόκειται να ξαναδώ.

Στη μια φωτογραφία είναι ο αείμνηστος Πέτρο Γούλας με τον φίλο του Θανάση Μπέμπη. Στην άλλη είναι από αριστερά: Τέλη Σιάτας, Κωσταντή Μαντέλος, Τάσιο Σιάτας, Κούλα Σιάτα, Θανάση Μπέμπης και Πέτρο Γούλας.

(Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «τα ΝΕΑ των Φιλιατών¨ Φ.114 Νοέμβρης 2008)