
Ήλιε, χρυσά τα πέπλα άπλωσες,
στης θάλασσας την απεραντοσύνη!
Ο ουρανός, χρυσός κι αυτός,
σκύβει και προσκυνά σε!
Πες μου πώς τα κατάφερες,
βουνά, ουρανός και θάλασσα,
να γίνουν ένα όλοι,
προσκυνητές στο μεγαλείο σου;
Λαμπρό το φως σου άπλωσες
σ’ όλη την οικουμένη,
για να ζεστάνεις τις καρδιές
και τις σκιές να διώξεις!
Ρίξε, πριν φύγεις, ήλιε μου,
τα πέπλα τα χρυσά σου
και σκόρπισε σ’ όλη τη γη,
αγάπη και γαλήνη!
Κοιμήσου γλυκά κι ανέμελα
στου ορίζοντα την άκρη
κι όταν κοντεύει το πρωί,
έλα να μας ξυπνήσεις!
Mε τις χρυσές ακτίνες σου,
άγγιξ’ το πρόσωπο μας,
γλύκανε την καρδούλα μας
απ’ τ’ άσχημα του κόσμου!
12 – 8 – 2023
Ελένη Κύρκου-Σαφάκα
Σχολιάστε