ΝΕΑ των ΦΙΛΙΑΤΩΝ

δημοσιεύτηκε στα ΝΕΑ της Επαρχίας Φιλιατών την 28 Αυγούστου 2019  · 

Του Πέτρου Μίντζα

Σαν μην έφταναν τα σοβαρότατα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι λιγοστοί υπερήλικες εναπομείναντες κάτοικοι στην ελληνοαλβανική μεθόριο, λόγω της αδιαφορίας και της εγκατάλειψης από την πολιτεία.

Οι κρατικές αρχές κήρυξαν ένα ανελέητο διωγμό στα λιγοστά παραδοσιακά καφενεία που είναι ακόμα εν λειτουργία στα ημιθανή χωριά στην ορεινή και άγονη πρώην Επαρχία Φιλιατών.

Το πρωτοφανές στα χρονικά άγριο κυνηγητό που εξαπέλυσε πρόσφατα κλιμάκιο επιθεωρητών του ΕΦΚΑ(ΙΚΑ) στα λιγοστά καφενεία στα ορεινά χωριά του Δήμου Φιλιατών, έχει έναν και μοναδικό στόχο, να δώσει τη χαριστική βολή για να αφανιστούν από το χάρτη τα ιστορικά χωριά της Μουργκάνας.

Δεν είναι λίγοι οι Φιλιαταίοι που μου μετέφεραν διάφορα, π.χ. ¨για ένα κλιμάκιο επιθεωρητών του ΕΦΚΑ -Υπ. Εργασίας που δείχνει υπερβάλλοντα ζήλο και εξαντλεί όλη την αυστηρότητα του¨, γεγονός που βάζει πολλούς δημότες σε περίεργες σκέψεις.

Αναρωτιέμαι όμως, δεν θα έπρεπε οι δύο Βουλευτές μας να πάρουν θέση;

Δεν βλέπουν την άθλια καθημερινότητα που ζουν οι κάτοικοι των χωριών μας, οι ακρίτες μας;

Δεν έμαθαν πως στο αλλοτινό κεφαλοχώρι των Φιλιατών, την περήφανη Ραβενή, θα κλείσει το μοναδικό καφενείο του χωριού επειδή του επέβαλαν 21.000,00 ευρώ πρόστιμο για ανασφάλιστη εργασία, γιατί ο ιδιοκτήτης είχε πάει στο κοτέτσι να κλείσει τις κότες και τα ούζα σέρβιρε στους επιθεωρητές ο αδερφός του ιδιοκτήτη που βρισκόταν στο χωριό για ολιγοήμερες διακοπές και τον μεζέ η πεθερά του ιδιοκτήτη που βρέθηκε εκείνη τη στιγμή στο καφενείο; Αυτοί ήταν οι ανασφάλιστοι εργαζόμενοι που διαπίστωσαν οι επιθεωρητές και επέβαλαν το βαρύτατο πρόστιμο(21.000,00€).

Έκλεισε και στο Μαλούνι, έκλεισαν και στην Κοκκινιά… δεν υπάρχουν πολλά ακόμη!

Δεν λέω, μπορεί να υπάρχουν νόμοι, αλλά γνωρίζω πως οι νόμοι και η δικαιοσύνη βασίζονται στη λογική κι εδώ φαίνεται να βασιλεύει το παράλογο.

Προφανώς οι ανίδεοι καρεκλοκένταυροι των Αθηνών που ψηφίζουν τους νόμους, δεν έχουν ιδέα τι συμβαίνει σήμερα στα μικρά ακριτικά χωριά της Θεσπρωτίας και πόσο σημαντικός είναι ο ρόλος ύπαρξης ενός καφενείου, όχι μόνο για αυτούς που ζούνε μόνιμα εκεί, αλλά και για τους εποχικούς επισκέπτες.

Αντί να βοηθούνται από το κράτος που καταφέρνουν παρά τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν σε καθημερινή βάση να κρατάνε ακόμα ανοιχτά αυτά τα μαγαζάκια, που ουσιαστικά προσφέρουν ένα κοινωνικό έργο στην τοπική κοινωνία , επιδιώκουν την εξαφάνισή τους.

Επισημαίνω για πολλοστή φορά, πως το καφενείο είναι η ψυχή του χωριού, είναι το κέντρο συναντήσεων, επικοινωνίας και ψυχαγωγίας, είναι ο χώρος ενημέρωσής για όλα τα νέα του χωριού και της ευρύτερης περιοχής. Χωριό χωρίς καφενείο είναι νεκρό.

Αν συνεχιστεί ο ανελέητος διωγμός τους, είναι παραπάνω από βέβαιο ότι θα βάλουν λουκέτο, με ότι αρνητικό συνεπάγεται για τους λιγοστούς υπέργηρους ακρίτες κατοίκους των ξεχασμένων και παραμελημένων χωριών μας.

Η τραγική αυτή κατάσταση εκτός από την κυβέρνηση, βαραίνει και τη Δημοτική και την Περιφερειακή Αρχή, οι οποίες περιέργως σιωπούν.

Μήπως θα πρέπει να αφυπνιστούν οι τοπικές αρχές και να παρέμβουν και ειδικά οι τοπικοί Βουλευτές -αν βρίσκονται σ’ αυτόν τον πλανήτη-για να μην εγκαταλείψουν τη γενέθλια γη των προγόνων μας και οι τελευταίοι φρουροί της, που ζουν μια ανάσα από τη συνοριακή γραμμή με την Αλβανία;