
Το δάκρυ στέκεται
στην άκρη του ματιού,
ακροβατώντας, ανάμεσα
σε λύπη και χαρά.
Πηγάζει από τα βάθη
της καρδιάς,
με του μυαλού την κρίση
συναντιέται
και φτάνει στα ματόκλαδα!
Πόσο ανάλαφρο
το δάκρυ της χαράς,
πόσο βαρύ της λύπης!
Ας γίνονταν το δάκρυ ποταμός,
να σβήσει τις φωτιές
απ’ τις καρδιές μας!
Να ξεπλύνει τις ψυχές
από τα κρίματα!
Να γιατρέψει
τις πληγές των πολέμων,
για να σταματήσει
να ρέει το αίμα!
Να ποτίσει το χώμα,
για να φυτρώσει η ελπίδα,
η αγάπη, η χαρά!
Ας γίνονταν στ’ αλήθεια
το δάκρυ ποταμός!!!
19-1-2023
Ελένη Κύρκου-Σαφάκα
Σχολιάστε