Η αντιπολίτευση είναι πέρα βρέχει… Αλλά η κυβέρνηση θα τη βρει μπροστά της την κομπορρημοσύνη, με το ψηφιακό κράτος και τη «ψηφιακή γραφειοκρατία».
Η γραφειοκρατία είναι «επάγγελμα» στο Ελλαδιστάν — capital.gr
Σειρά αλλαγών στο στράτευμα και έκτακτες κρίσεις έφεραν όπως κάθε φορά οι κρίσεις των αρχηγών της ηγεσίας των Ενόπλων Δυνάμεων.
Οι αλλαγές στις Ένοπλες Δυνάμεις μετά τις κρίσεις – Ποιοι προάγονται ποιοι αποστρατεύονται — in.gr
Σοκάρουν τα στοιχεία για τις ανθρωποκτονίες στο Μεξικό παρότι εμφανίζονται μειωμένες, σύμφωνα με τις κυβερνητικές ανακοινώσεις.
Μεξικό: Κατέγραψε 30.968 ανθρωποκτονίες το 2022 – Κατά μέσο όρο 85 την ημέρα — in.gr
«Sul ponte di Perati bandiera nera L’ e il lutto della Julia che va alla guerra Le meglio gioventu va sotto terra…»
Στη φωτογραφία είναι ο αντισυνταγματάρχης Δημήτριος Γ. Μισύρης, ο οποίος πέτυχε μια σημαντικότατη νίκη κατά των Ιταλών, χαράματα της 1ης Νοεμβρίου 1940, στη Λυκόρραχη Γράμμου, δεκαπέντε χλμ. απ΄το Επταχώρι, στην οποία τραυματίστηκε. Ήταν η πρώτη επιτυχία του Ελληνικού στρατού.
Δυστυχώς δεν γνωρίζω Αλβανικά, γνωρίζω όμως μουσική και αρκετά από το πολυφωνικό- ως Τσαμαντιώτης στις ρίζες. Όταν ακούω αυτό το σχήμα νιώθω ένα χάδι στ’ αυτιά μου και μια γλυκιά συγκίνηση!
ΦΙΛΙΑΤΕΣ ΛΟΥΤΣΑ ΓΚΡΟΠΑ Έτσι ονομαζόταν η περιοχή των Φιλιατών- όπου σήμερα το Γυμνάσιο και γενικά η κάτω πλατεία- ίσως ονομάζεται έτσι ακόμη στα συμβόλαια κλπ. Στην φωτογραφία, από το αρχείο του Μιχ. Πασιάκου εικονίζεται ο Γιάτσης στο πηγάδι που υπάρχει και σήμερα στην δυτική άκρη του προαύλιου του Γυμνασίου. Πίσω του διακρίνεται η Λούτσα- ένα σημαντικό τμήμα της είχε αγοραστεί από τους Αφούς Αγγελόπουλου- από την Πλεσίβιτσα. Προφανώς η Λούτσα είχε αποστραγγιστεί και από αφηγήσεις της μάνας μου την καλλιεργούσαν με καπνό κ.α. Τα αριθμημένα κτίσματα είναι: 1.το αρχοντικό Ντογιάκα- υπάρχει και σήμερα, 2.όπου σήμερα το σπίτι και Φαρμακείο Παύλου, Ρέας Φραγκίσκου. Το 3.η Ηλεκτρική το εργοστάσιο των αφών Αγγελόπουλου που παρήγαγε ρεύμα, μετέπειτα το επίταξε η ΔΕΗ, το 4.το Λιτρουβιό αφών Αγγελόπουλου, 5.παλιό Λιτρουβιό.
Φιλιατιώτες δεκαετία 50 σε εξοχή, απο αριστερά όρθιοι Μιχ. Κώτσης, Καράς, Τσέκας και κάτω: ;, Βάσω Γιοβάνη;,Κώστας Λούπας με την κόρη;, Αστέρης Μακρής- διαβάζει Ριζοσπάστη και Μιχάλης Λιάνος
Θεατρικό σχολείου δεκαετία ’60
Στην πορεία των αιώνων που παρήλθαν έκτοτε, πρόσωπα ή και ολόκληροι λαοί που είτε ενέταξαν είτε όχι στην Παιδεία τους τα μηνύματα της «Αντιγόνης», «εκπαιδεύτηκαν» να εκδηλώνουν σεβασμό σε όλους όσοι εγκαταλείπουν τα εγκόσμια. Έτσι, ακόμη και σε κάποιους από τους πιο φονικούς πολέμους, οι αντιμαχόμενες πλευρές συνομολογούν εκεχειρία στις συγκρούσεις τους με στόχο να θάψουν τους νεκρούς τους.
Υπό αυτή την έννοια είναι παντελώς ακατανόητο το πάθος και το μένος με το οποίο μια πλειάδα συνελλήνων εκφράζεται αυτές τις μέρες για την εκδημία του τελευταίου (τέως) βασιλιά της Ελλάδας Κωνσταντίνου. Όπως -βεβαίως, βεβαίως- και η αντίστοιχη φιλοδυναστική λαγνεία που κάποιοι άλλοι επιχειρούν να καλλιεργήσουν για προφανείς ιδιοτελείς σκοπούς που σχετίζονται με ιδεοληψία ου μην αλλά και με ψηφοθηρία.
Παρότι μας χωρίζει σχεδόν μισός αιώνας αφότου ο ελληνικός λαός με το ιστορικό δημοψήφισμα της 8ης Δεκεμβρίου 1974 τερμάτισε το καθεστώς της Βασιλείας, ορισμένοι αμετανόητα επιμένουν να συντηρούν το διχαστικό πνεύμα παλαιότερων εποχών για το οποίο ο λαός μας κατέβαλε βαρύτατο τίμημα τόσο σε αδελφοκτόνο αίμα όσο, πολύ περισσότερο, σε συλλογική οικονομική ευημερία, αφού η χώρα δέσμια των εμφύλιων αντιπαραθέσεων έμεινε πίσω την ώρα που οι άλλοι κάλπαζαν προς το μέλλον.
Δίχως αμφιβολία, η μεγάλη πλειονότητα των σημερινών Ελλήνων δεν έχει μνήμες από τις εποχές οι οποίες σημαδεύτηκαν από τη διαμάχη των φιλοβασιλικών με τους αντιβασιλικούς. Ενώ και οι -μάλλον αφελείς- πολιτικές πρωτοβουλίες του προσφάτως εκλιπόντος τελευταίου -και, ως εκ τούτου, τέως- μονάρχη της Ελλάδος αποτελούν μακρινές αναμνήσεις ακόμη και για τη μικρή μειοψηφία όσων τις έζησαν με τον ένα ή τον άλλο τρόπο.
Όπως και να έχει, η σημερινή ελληνική πραγματικότητα σε τίποτε δεν θυμίζει την περίοδο που ο 25ετής κληρονομικός μονάρχης οδηγούσε, τον Ιούλιο του 1965, σε παραίτηση τον εκλεγμένο πρωθυπουργό Γεώργιο Παπανδρέου, ούτε την εποχή που, δύο χρόνια αργότερα, ο ίδιος όρκιζε τους σφετεριστές της εξουσίας -και της δικής του, εν τέλει!- χουντικούς αξιωματικούς.
Κακά τα ψέματα, όσο γραφική είναι η απόπειρα των λίγων νοσταλγών του βασιλικού θεσμού να ωραιοποιήσουν το άκρως προβληματικό παρελθόν της ελληνικής δυναστείας, άλλο τόσο άστοχοι και έξω από κάθε λογική είναι οι υπαινικτικοί ισχυρισμοί ότι το δημοκρατικό πολίτευμα που εγκαθιδρύθηκε μετά τη Μεταπολίτευση μπορεί να τεθεί σε διακινδύνευση επειδή η ελληνική Πολιτεία συναίνεσε στη διευκόλυνση των οικείων του τέως βασιλιά να κηδέψουν τον άνθρωπό τους με τον τρόπο που οι ίδιοι θεωρούν προσήκοντα.
Καθώς συμπληρώνονται, πλέον, 49 χρόνια από την αποκατάσταση της, η Δημοκρατία στην Ελλάδα είναι πολύ ισχυρή για να χρειάζεται να καταφεύγει κάποιος σε απαξιωτικούς χαρακτηρισμούς προκειμένου να την υπερασπιστεί. Γι΄ αυτό και όσοι με πάθος επιμένουν να μιλούν για «Γλίξμπουργκ», αμφισβητώντας το δικαίωμα του αυτοπροσδιορισμού που οι ίδιοι αναγνωρίζουν σε όλους τους υπολοίπους, δεν νομίζω ότι προσφέρουν θετική υπηρεσία στο δημοκρατικό πολίτευμα. Το αντίθετο θα μπορούσε να υποστηρίξει κάποιος. Καταβάλλουν προσπάθειες να συντηρήσουν φοβικά σύνδρομα που ουδόλως αντιστοιχούν στην εποχή μας.
Καλώς ή κακώς, για τους περισσότερους σύγχρονους Έλληνες, ο εκλιπών Κωνσταντίνος και τα μέλη της οικογενείας του αντιμετωπίζονταν και εξακολουθούν να αντιμετωπίζονται ως «celebrity’s» οι οποίοι δεν συνιστούν κίνδυνο για τη δημοκρατική τάξη στη χώρα.
Προφανώς θα ήταν εντελώς διαφορετικές οι εντυπώσεις που θα δημιουργούνταν στην κοινή γνώμη εφόσον υιοθετούνταν το αίτημα κάποιων ότι έπρεπε να γίνει δημοσία δαπάνη η κηδεία του τέως βασιλιά, ο οποίος είκοσι χρόνια πριν, το 2002, είχε αποσπάσει από το ελληνικό Δημόσιο το διόλου ευκαταφρόνητο ποσό των 13,7 εκατομμυρίων ευρώ, που του επιδικάστηκε από το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων ως αποζημίωση για την λεγόμενη «βασιλική περιουσία» η οποία περιήλθε στο Δημόσιο. Και δυστυχώς παραμένει ως τις μέρες μας πλήρως ανεκμετάλλευτη.
Εν κατακλείδι, ο θάνατος του τελευταίου μονάρχη που γνώρισε αυτή η χώρα, έστω και αν βασίλεψε για μόλις τρία χρόνια και αυτό συνέβη πριν από έξι δεκαετίες, συνιστά μια καλή ευκαιρία για να κλείσουν οριστικά και αμετάκλητα αρκετοί λογαριασμοί του παρελθόντος.
Με βάση, λοιπόν, τη μακραίωνη παράδοση που πρωτοκαθιερώθηκε σε τούτα τα χώματα και ισχύει σε όλη τη δημοκρατική υφήλιο είναι ιερό το δικαίωμα όλων των ανθρώπων να τιμούν τους νεκρούς τους, χωρίς διάκριση σε «γαλαζοαίματους» ή σε… κοινούς θνητούς.
Εξίσου ιερό, όμως, είναι και το δικαίωμα όλων ημών να διατηρούμε ζωντανή την ιστορική μνήμη και να διακηρύττουμε με απόλυτη κατηγορηματικότητα και ανάλογη ψυχραιμία ότι η κληρονομική μοναρχία είναι ένα καθεστώς που η εφαρμογή του επέφερε δεινά στον τόπο μας και, σε κάθε περίπτωση, δεν συνάδει με την εποχή μας.
ΣΧΟΛΙΟ ΤΟΥ «Π.Λ.»
• Όταν ο Αντώνης Μπέζας, αποχώρησε στις αρχές Μαρτίου του προηγούμενου έτους από τη θέση του Πρόεδρου της Εταιρείας Ακινήτων Δημοσίου (ΕΤΑΔ ΑΕ) πριν τη λήξη της θητείας του, δήλωσε, απευθυνόμενος στη Διοίκηση του «υπερκοστοβόρου σε συμβούλους και στελέχη Υπερταμείου» ότι «επειδή διαχειρίζονται δημόσια περιουσία οφείλουν να υπόκεινται σε δημόσιο και κοινοβουλευτικό έλεγχο και να λειτουργούν τηρώντας τις αρχές της αποτελεσματικότητας, της διαφάνειας και της νομιμότητας και βέβαια να ενεργούν μόνο προς όφελος του Ελληνικού Δημοσίου».
Οι αναφορές αυτές του πρώην υπουργού των κυβερνήσεων Καραμανλή και Σαμαρά και βουλευτή Θεσπρωτίας, που άφηναν σαφείς αιχμές για κακοδιαχείριση και αναποτελεσματικότητα έκαναν αίσθηση και προκάλεσαν μια σειρά από σχόλια στα αθηναϊκά και τοπικά μέσα ενημέρωσης.
Ο διευθύνων σύμβουλος της ΕΤΑΔ ΑΕ Στέφανος Βλαστός, ξεκίνησε τότε με «στοχευμένα» δημοσιεύματα μια εκστρατεία απαξίωσης του Αντώνη Μπέζα, παρουσιάζοντας σαν αιτία αποχώρησής του το υποτιθέμενο γεγονός ότι με τη στάση του παρακώλυε το επενδυτικό της πρόγραμμα για την αξιοποίηση δημόσιων ακινήτων.
Ο «Π.Λ.» είχε έγκαιρα επισημάνει ότι οι αιτιάσεις του κ. Βλαστού είναι αβάσιμες και ότι με τη στάση του προσπαθεί να καλύψει τη δική του ανεπάρκεια και τις δικές του μεθοδεύσεις, που πολλές φορές είχαν παρουσιαστεί με αποκαλυπτικά ρεπορτάζ σε έγκριτα μέσα ενημέρωσης. Είχαμε κρατήσει αυτή τη στάση γιατί γνωρίζουμε ότι ο Αντώνης Μπέζας αποτελεί πολιτικό που έχει τιμήσει την Ήπειρο με τη δράση και την αδέκαστη και έντιμη παρουσία του.
Η δική μας, όμως, δικαίωση ως εφημερίδα αλλά και του Αντώνη Μπέζα δεν άργησε για να έλθει. Ο Στέφανος Βλαστός αποτελεί πλέον, από τα τέλη Νοεμβρίου 2022, παρελθόν για την ΕΤΑΔ ΑΕ. Το Δ.Σ. του Υπερταμείου, που είναι η μητρική Εταιρεία, προφανώς με την έγκριση της Κυβέρνησης, δεν ανανέωσε την θητεία του ως Διευθύνοντος Συμβούλου και τον απομάκρυνε από την ΕΤΑΔ ΑΕ, ξεκινώντας διαχειριστικό έλεγχο για τα πεπραγμένα του και αρνούμενο να ικανοποιήσει την παράλογη και μη σύννομη απαίτησή του για αποζημίωση.
Αν το πρόβλημα ήταν ο Μπέζας, τότε γιατί ο Βλαστός αποτελεί τον μοναδικό διευθύνοντα σύμβουλο Δημόσιου Οργανισμού που η Κυβέρνηση δεν ανανέωσε τη θητεία του; Η απάντηση είναι προφανής. Ο Αντώνης Μπέζας είχε απόλυτο δίκιο στην αξιοπρεπή επιλογή του να φύγει τη συγκεκριμένη περίοδο από την Εταιρεία που διαχειρίζεται το χαρτοφυλάκιο των ακινήτων του Δημοσίου.
Τα εύλογα όμως ερωτήματα που προκύπτουν είναι γιατί η Κυβέρνηση άφησε να εξελιχθεί έτσι όπως εξελίχθηκε, την κατάσταση στην ΕΤΑΔ ΑΕ, να πάει κυριολεκτικά χαμένη μια ολόκληρη τριετία με τον Βλαστό στη διαχείριση της δημόσιας περιουσίας και να υπάρξει αυτή η άδικη συμπεριφορά σε βάρος ενός άξιου ανθρώπου, όπως ο Αντώνης Μπέζας…
(Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα Πρωινός Λόγος Ιωάννινα,
την Πέμπτη 12 Ιανουαρίου 2023)
ΝΕΑ των ΦΙΛΙΑΤΩΝ 