ΝΕΑ των ΦΙΛΙΑΤΩΝ

Συνεργατισμός – Δημοκρατικά και ολοκληρωτικά πολιτεύματα – Οι Μαθητικές Κοινότητες και οι Φοιτητικοί Σύλλογοι δεν είναι Συνδικαλιστικές Οργανώσεις – Κομματικός χουλιγκανισμός – Δημοκρατική δεοντολογία συνδικαλιστικού λόγου και διαλόγου – Το Σχολείο δεν είναι Χώρος Κομματικής Προπαγάνδας

Γιώργος Μαστορίδης

      Στο προηγούμενο άρθρο με τίτλο «Σύγχρονος συνδικαλισμός δημοκρατικής λογικής και ηθικής» τονίστηκε ότι ο κοινωνικός και πολιτικός θεσμός του συνδικαλισμού στις σύγχρονες δημοκρατικές χώρες θεωρείται και είναι  στυλοβάτης του δημοκρατικού πολιτεύματος. Ωστόσο, είναι αλγεινό το γεγονός ότι στη χώρα μας κομματικά και συνδικαλιστικά η Ριζοσπαστική Αριστερά έχει την τάση όχι μόνο να περιφρονεί τους νόμους, αλλά και να υποκινεί τους πολίτες και ειδικά τους νέους, Μαθητές και Φοιτητές, σε πολιτική Ανυπακοή.

     Δημοκρατία σημαίνει ένα Πολίτευμα με κανόνες και όρια. Τα Κόμματα οφείλουν να χτίζουν και όχι να γκρεμίζουν, να εστιάζουν στο δημιουργικό έργο και όχι στην υπονόμευση των θεσμών. Είναι εμφανής η σύγχυση των εννοιών της πολιτικοποίησης και κομματικοποίησης, του  δημοκρατισμού και ολοκληρωτισμού. Ορισμένοι πολίτες ποικίλων ιδεολογικών αποχρώσεων θεωρούν ότι η δημοκρατία δεν είναι το πολίτευμα που αρμόζει στην Ελλάδα, ότι για να «στρώσει» η χώρα χρειάζεται μία δικτατορία. Γι’ αυτό ο αγώνας για την ποιότητα των δημοκρατικών θεσμών, όπως ο θεσμός του συνδικαλισμού, ο οποίος όχι τυχαία έχει απαξιωθεί κοινωνικά, είναι συνεχής και διαρκής. Προς αυτή την κατεύθυνση αξίζει να τονιστούν τα ακόλουθα.

1. Τα ολοκληρωτικά καθεστώτα

    Όσοι θαυμαστές και υμνητές δικτατορικών καθεστώτων υπονομεύουν παντοιοτρόπως, με λόγια και με έργα, τη δημοκρατία και ταυτόχρονα καταδικάζουν τις παραβιάσεις των αστικών δημοκρατικών ελευθεριών μοιάζουν με τους τραμπούκους, οι οποίοι καταγγέλλουν την προβολή αντίστασης από τα θύματά τους.    Είναι γνωστό σε όλους ότι στα ολοκληρωτικά καθεστώτα τα πάντα, ακόμα και τα συνδικάτα, εξαρτώνται από το κράτος, στην ουσία δεν λειτουργεί ο συνδικαλισμός. Ζητήματα σχετικά με την προστασία της δημοκρατίας, των δημοκρατικών και  συνδικαλιστικών δικαιωμάτων, είναι άγνωστα στην Κίνα, την Κούβα, τη Ρωσία, τη Βόρεια Κορέα. Αντίθετα, όσοι τα ανακινούν καταλήγουν «ή στο χώμα ή στη φυλακή».

2. Ο κομματική χουλιγκανισμός

      Είναι γνωστό πως η Αριστερά, λόγω της ιδεολογίας, υποτάσσει τα πάντα στην πολιτική πάλη. Οι θεωρητικές απόψεις για την αυτονομία των μαζικών χώρων έπεσαν στο πυρ το εξώτερο, ως ρεβιζιονιστικές. Και η Παιδεία, σύμφωνα με αυτή τη λογική, θα πρέπει να συμβάλει στην κοινωνική ανατροπή. Και αυτό μπορεί να συμβεί αν τα Γυμνάσια, τα Λύκεια και τα Πανεπιστήμια αντί να παράγουν γνώση, να παράγουν αγωνιστές, με την απαραίτητη βοήθεια των «προοδευτικών» καθηγητών όλων των βαθμίδων. Στην κεντρική ομιλία του στο φεστιβάλ της νεολαίας (Σπούτνικ) του Συνασπισμού (11.09.2022) ο αρχηγός τόνισε: «χρέος των προοδευτικών πολιτών να μετατρέψουμε τα γηπεδικά συνθήματα σε πολιτικά που θα τρομάζουν το καθεστώς». Πρόκειται για πολιτική ατιμία και αριστερή αγυρτεία με στόχευση  «τα πανεπιστήμια να είναι χώροι παραγωγής στελεχών της κοινωνικής ανατροπής».

3. Μαθητικές και φοιτητικές οργανώσεις

     Την εποχή του ’60, η αυτονομία του φοιτητικού κινήματος άφησε την ανεξίτηλη σφραγίδα του συνθήματος «Έξω τα Κόμματα από τα Πανεπιστήμια»! Ωστόσο, αυτή η δημοκρατική παρακαταθήκη σήμερα παραβιάζεται με την αριστερή ριζοσπαστική νοοτροπία και πρακτική του μαθητικού και φοιτητικού χουλιγκανισμού, ο οποίος βαφτίζεται «συνδικαλισμός».  Αυτή η κομματική «εργαλειοποίηση» Μαθητών και Φοιτητών είναι αδιανόητη για τις αναπτυγμένες δημοκρατικές χώρες και οδηγεί στην άρνηση τόσο της μάθησης όσο και του σεβασμού- αλληλοσεβασμού ως παιδαγωγικών και κοινωνικών αξιών.  Παγκοσμίως, τα Σχολεία και τα Πανεπιστήμια δεν είναι Χώροι για την  Κομματική Προπαγάνδα.

       Για παράδειγμα, είναι θλιβερό το θέαμα Μαθητών και Φοιτητών να παρελαύνουν στην επέτειο του Πολυτεχνείου κρατώντας ρόπαλα με κόκκινα σημαιάκια και να κραυγάζουν συνθήματα κατά της αστικής φιλελεύθερης δημοκρατίας. Ποιοι τους έχουν διδάξει πως το σύνθημα «ψωμί, παιδεία, ελευθερία» προϋποθέτει την περιφρόνηση αξιών, τον βανδαλισμό της δημόσιας περιουσίας, την απόρριψη του διαλόγου ως εξελικτικού μέσου και την αντικατάστασή του από τη βία ως «μαμής» και μηχανισμού κοινωνικής προόδου; Είναι πραγματικά οξύμωρο ένας συρφετός εκκολαπτόμενων ταραξιών να υψώνει πανό κατά της δικτατορίας, όταν ιδεοληπτικά θαυμάζουν, υμνούν και προσκυνούν τους πιο αιμοδιψείς ανθρωποκτόνους και δικτάτορες στην Ιστορία. Σαν να αγωνίζονται να γίνουν «δικτάτορες στη θέση του δικτάτορα».

 4. Συνδικαλιστική ανταρσία

      Η βίαιη και παραβατική, «αντιχουντική και αντικατοχική», συμπεριφορά στα ελληνικά Σχολεία και τα Πανεπιστήμια υποκινείται από τη ρητορική και πρακτική του ταξικού μίσους και αλληλοσπαραγμού των αριστερών κομμάτων. Συνδικαλιστικές Παρατάξεις με αντισυστημικές ιδεοληψίες και διχαστικές πρακτικές  μετατρέπονται σε συμμορίες χούλιγκαν. Εξάλλου η ελληνική Πολιτεία αναγνωρίζει επίσημα την Αντικαπιταλιστική Αριστερή Συνεργασία για την Ανατροπή  (ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α.) ως Πολιτικό Κόμμα καλλιεργώντας με αυτόν τον τρόπο σύγχυση μεταξύ ανταρσίας και νομιμότητας.

     Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ αυτοπροσδιορίζεται ως Πολιτικό Κίνημα που ανήκει στον χώρο της αντικαπιταλιστικής/ κομμουνιστικής Αριστεράς. Δραστηριοποιείται στις Κινήσεις του Ιδιωτικού και Δημοσίου τομέα, ενώ στην φοιτητική νεολαία συμμετέχει στην Ενιαία Ανεξάρτητη Αριστερή Κίνηση (Ε.Α.Α.Κ.) στα Πανεπιστήμια. Σε τοπικό επίπεδο συμμετέχει σε διάφορες αριστερές αντικαπιταλιστικές δημοτικές και περιφερειακές κινήσεις, ενώ μέλη της δραστηριοποιούνται και σε πολλές κοινωνικές συλλογικότητες. Διαθέτει εκλεγμένους εκπροσώπους στα συμβούλια δώδεκα περιφερειών της χώρας και σε αρκετά δημοτικά συμβούλια.

5. Δημοκρατικός συνεργατισμός και συνδικαλισμός

       Η αντιπαλότητα ατόμων ή κοινωνικών ομάδων δεν δικαιολογεί την ανατρεπτική συνδικαλιστική συμπεριφορά, η οποία υπονομεύει αγωνιστικά αντί να προασπίζει την αστική δημοκρατία και το αστικό κράτος. Ταυτόχρονα, με τον παραταξιακό κατακερματισμό χωρίς την στοιχειώδη δημοκρατική δεοντολογία διαλόγου συντελεί διχαστικά στην συνδικαλιστική πολυδιάσπαση, αποσυσπείρωση και αποδυνάμωση.

     Στα σύγχρονα Εκπαιδευτικά και Πολιτικά Συστήματα η καλλιέργεια του δημοκρατικού συνεργατισμού, η ανταλλαγή απόψεων  με πειστικά επιχειρήματα και με το βλέμμα προς το φως της κοινωνικής ελευθερίας και δικαιοσύνης, αναβαθμίζει και υποστηρίζει θετικά και ποιοτικά τον υγιή σύγχρονο συνδικαλισμό. Στο πλαίσιο του δημοκρατικού διαλόγου οι αποχές, οι στάσεις και οι απεργίες αποτελούν την εξαίρεση και όχι τον συντεχνιακό και αντικοινωνικό κανόνα.

6. Με τον Νόμο ή με την Αναρχία;

    Με τη νοοτροπία του ριζοσπαστικού δικαιωματισμού  χωρίς  υποχρεώσεις και καθήκοντα οι ριζοσπάστες επενδύουν κομματικά στον πόνο, στη δυστυχία και την καταστροφή του πολίτη. Και όταν δεν υπάρχει, την δημιουργούν με τις συνεχείς κινητοποιήσεις και κοινωνικές αναταραχές «για ψύλλου πήδημα».     Καλλιεργούν τη σύγχυση για τις έννοιες της δημοκρατίας, της ασυδοσίας, του λαϊκισμού, της ανομίας. Τη σύγχυση, δηλαδή, που ακόμη και σήμερα χαρακτηρίζει την αφελή αριστερή απορία, Δημοκρατία ή Αναρχία;

      Η απαξίωση του συνδικαλισμού συνδέεται με διχαστικές, αντιδραστικές και παρακμιακές νοοτροπίες, όπως ο συντεχνιακός δικαιωματισμός και ο κρατικοδίαιτος παρασιτισμός. Οι ποιοτικές συνδικαλιστικές πρακτικές δημοκρατικής δεοντολογίας και κοινωνικού διαλόγου, η διαμόρφωση συνεργατικής και δημοκρατικής συνείδησης, είναι δυνατόν να οδηγήσουν τόσο στα ανεξάρτητα και ακομμάτιστα συνδικάτα όσο και στην κοινωνική καταξίωση του συνδικαλιστικού θεσμού.

Πέμπτη, 24 Νοεμβρίου  2022                          www.politistikomellon.eu/2020