ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΗ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑΒΟΥΛΕΥΤΩΝ, ΠΟΛΙΤΩΝ ΚΑΙ ΣΠΟΥΔΩΝ ΣΤΟ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ
«Δικαιοσύνη παντού», αλλά πώς; Χωρίς σεβασμόστους νόμους και τους δημοκρατικούς θεσμούς, όπως η Αστυνομία;- Η συνταγματική αποστολή, το δημόσιο συμφέρον και η προστασίατων θεμελιωδών δικαιωμάτων του πολίτη – Κομματικός παραλογισμός περί πανεπιστημιακού ασύλου στη βία– Αστυνομική προστασία μόνο των Βουλευτών και άλλων «επισήμων»;
Γιώργος Μαστορίδης
Ο σύγχρονος κοινοβουλευτισμός είναι συνυφασμένος με την κομματική Δημοκρατία, στην οποία κυριαρχεί η ιδεολογική, κοινωνική και πολιτική αντιπαράθεση μεταξύ των κομμάτων συμπολίτευσης και αντιπολίτευσης. Η κομματική αντιπαλότητα δεν θεωρείται πολιτική εχθρότητα και επιβάλλεται ένας ελάχιστος βαθμός συναίνεσης στους βασικούς άξονες πολιτικής σε εθνικά θέματα, όπως η Εκπαίδευση και η Εξωτερική Πολιτική. Στην Ελλάδα συμβαίνει συχνά η αντιπολίτευση να εναντιώνεται αντιπολιτευτικά και προς δημοκρατικούς θεσμούς, όπως η Αστυνομία, συνήθως αντιδραστικά και όχι εποικοδομητικά.
Στο σύνταγμα καθορίζονται επακριβώς τόσο η συνταγματική αποστολή της αστυνομίας στην ελληνική επικράτεια όσο και τα όρια της αστυνομικής δράσης για την προστασία του δημοσίου συμφέροντος και των θεμελιωδών δικαιωμάτων του πολίτη: το δικαίωμα στη ζωή, την προσωπική ελευθερία, την ανθρώπινη αξιοπρέπεια. Ενώ στις άλλες χώρες αυτά θεωρούνται αυτονόητα και ορθολογικά, τα ελληνικά ριζοσπαστικά κόμματα εντελώς παράλογα υποστηρίζουν ένθερμα το πανεπιστημιακό άσυλο στο… έγκλημα και το άβατο στην… πανεπιστημιακή γνώση.
1. Παράλογη Αριστερά (loony left) συνασπισμένων ριζοσπαστών
Πολλές παρεξηγήσεις στη συζήτηση περί ασύλου οφείλονται στην ύπαρξη δύο διαφορετικών εννοιών που αποδίδονται με τη φράση «πανεπιστημιακό άσυλο». Η πρώτη είναι «απαγόρευση εισόδου της αστυνομίας». Η δεύτερη είναι «ελεύθερη διακίνηση ιδεών, ελευθερία στην έρευνα και τη διδασκαλία», κάτι που όλοι οι δημοκρατικοί πολίτες υποστηρίζουν.
Η απαγόρευση εισόδου της αστυνομίας είναι δήθεν το μέσο, για να επιτευχθεί η ελεύθερη διακίνηση ιδεών. Εδώ βρίσκεται το τεράστιο λογικό άλμα και κομματικό σφάλμα. Διότι στο δημοκρατικό πολίτευμα είναι στοιχειώδη και αυτονόητα δύο ορθολογικά συμπεράσματα:
α) Η είσοδος της αστυνομίας στο Δημόσιο Εκπαιδευτήριο δεν σημαίνει αναγκαστικά και περιστολή της ελεύθερης διακίνησης ιδεών.
β) Πολλές φορές συμβαίνει η αστυνομική προστασία να είναι εντελώς απαραίτητη, για να διασφαλίσει αποτελεσματικά την ελεύθερη διακίνηση ιδεών και να την προφυλάξει από τους τραμπούκους.
Το λογικό ερώτημα είναι: όλοι αυτοί που αντιδρούν σε οποιαδήποτε προστασία των πανεπιστημιακών σπουδών, είναι βλάκες ή παριστάνουν τους βλάκες; Ασφαλώς ισχύει το δεύτερο. Με κομματική ευτέλεια, υποκρισία και ανεντιμότητα, όχι μόνο δεν στηρίζουν την αντικειμενική πολιτική αλήθεια, αλλά και την διαστρεβλώνουν με σκοπό την κομματική αισχροκέρδεια. Όχι μόνο δεν αποδέχονται το εθνικό συμφέρον, αλλά και το καταπολεμούν ως αντεθνικό. Γι’ αυτό και χρησιμοποιούν συνθήματα, τα οποία στερούνται λογικής και στοχεύουν στον άκριτο συναισθηματισμό.
Αυτό που φοβούνται οι συνασπισμένοι ριζοσπάστες είναι ότι με την (αστυ)νομική προστασία της παιδείας θα σημάνει το τέλος των καταλήψεων, οι οποίες είναι το μόνο μέσο που έχουν, για να επιβάλλουν τις απόψεις τους και να αποτρέπουν τις σύγχρονες καινοτομίες και τις φιλοπρόοδες εκπαιδευτικές αλλαγές. Είναι η ριζοσπαστική πρακτική για την αυτοσυντήρηση των αριστερών κομμάτων, η οποία δεν έχει καμιά σχέση με την προάσπιση των συμφερόντων των λαϊκών τάξεων.
2. Η πανεπιστημιακή γνώση είναι… δευτερεύον θέμα
Τα Πολιτικά Κόμματα και ορισμένες πανεπιστημιακές αρχές είναι υπόλογοι στην κοινωνία, η οποία πληρώνει για την ομαλή λειτουργία των πανεπιστημιακών ιδρυμάτων. Όταν δειλά, μοιραία και άβουλα επιτρέπουν σε πανεπιστημιακούς χώρους να συνεργάζονται μπαχαλάκηδες, αναρχικοί και ναρκέμποροι, να χτίζουν καθηγητές, να τους εξευτελίζουν με ταμπέλες στον λαιμό και να διαλύουν τις σπουδές χιλιάδων φοιτητών, έχουν διοικητική και ποινική ευθύνη για τη διαιώνιση μιας απαράδεκτης κατάστασης που δεν αφήνει το ελληνικό πανεπιστήμιο να προχωρήσει μπροστά εφαρμόζοντας τα αυτονόητα, όπως η ασφάλεια και η ευπρέπεια των πανεπιστημιακών χώρων. Για παράδειγμα ο «πόλεμος» για το ζήτημα, εάν έχει ή όχι δικαίωμα το Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης (ΑΠΘ) να καταργήσει ένα παράνομο στέκι με εγκαταστάσεις (facilities)… τεκέ και να δημιουργήσει στη θέση του μια βιβλιοθήκη, είναι καταπληκτικό δίλημμα, το οποίο μόνο στη Ελλάδα μπορεί να αποκτήσει δήθεν «πολιτικές» διαστάσεις.
Αυτοί που διαμαρτύρονται για την πανεπιστημιακή αστυνομία δεν είναι φοιτητές αλλά «φαντάσματα» που εμφανίζονται μόνο στις διαδηλώσεις. Τα διακόσια άτομα στον αγώνα κατά της Βιβλιοθήκης στο ΑΠΘ δεν ήταν φοιτητές αλλά μια μάζα ιδεοληπτικών αριστερών. Βουτυρόπαιδα της «loony left» (παράλογης, παλαβής, ανισόρροπης αριστεράς) με ρόπαλα, κόκκινα σημαιάκια και φασιστικές πρακτικές. Έδωσαν την ευκαιρία στον τραγουδιστή Θ. Π. να τραγουδήσει στο «3ο Ελευθεριακό Φεστιβάλ Κατειλημμένων Χώρων και Συλλογικοτήτων», γιατί όχι και «Λαϊκής Αγοράς Συμμοριών και Κλοπιμαίων», και να διαδώσει τη ριζοσπαστική σκέψη του: «η γνώση από τα πανεπιστήμια είναι δευτερεύον θέμα κατ’ εμέ, γιατί στην ουσία η γνώση είναι προσωπική επιλογή και πορεία του καθενός. Μπορεί να την αποκτήσει χωρίς δασκάλους και υποτιθέμενες βιβλιοθήκες…».
3. Η αστυνομική προστασία των βουλευτών
Ενώ το έλλειμμα της δημόσιας ασφάλειας σε μερικά ελληνικά Πανεπιστήμια είναι ολοφάνερο, οι ριζοσπάστες βουλευτές διαδηλώνουν κατά της πανεπιστημιακής αστυνομίας με την προστασία των αστυνομικών φρουρών τους! Μάλιστα, ο γνωστός ριζοσπάστης βουλευτής Κλέων, ο οποίος ως ιδιοκτήτης πολλών ακινήτων, εφόσον κινδυνεύει, μπορεί ο ίδιος να καλύπτει τα έξοδα της ασφάλειάς του, δήλωσε εντελώς αλλοπρόσαλλα, «είμαι εδώ όχι ως βουλευτής αλλά ως φοιτητής, που… δεν υπήρξα ποτέ μου».
Αξίζει να σημειωθεί ότι ο αρεοπαγίτης Λέανδρος Τ. Ρακιντζής σε άρθρο του με τίτλο «Αστυνομική προστασία «επισήμων», ένα χρόνιο πρόβλημα» αναφέρεται στο θέμα της παροχής αστυνομικής προστασίας και τονίζει χαρακτηριστικά: «Κάθε νέος Υπουργός Προστασίας του Πολίτη και παλιότερα Δημόσιας Τάξης αμέσως μετά την ανάληψη των καθηκόντων του δήλωνε ότι θα ξεκαθαρίσει το χρονίζον πρόβλημα παροχής αστυνομικής προστασίας σε μη δικαιούμενους και έτσι θα αποδεσμεύσει δυνάμεις για την προστασία των πολιτών, κάποιος μάλιστα προσδιόρισε ότι αποδεσμεύονται 700 αστυνομικοί. Φυσικά δεν γίνονταν ποτέ τίποτα και αν τυχόν κάποιοι αποδεσμεύονταν μετά από λίγο επέστρεφαν στις ίδιες θέσεις με τους κατόχους των οποίων είχαν αναπτύξει ιδιαίτερους δεσμούς όχι μόνο αστυνομικούς, κοινώς γίνονταν άνθρωποι του σπιτιού.Σύμφωνα με πληροφορίες οι αστυνομικοί που έχουν διατεθεί στη Διεύθυνση Προστασίας Επισήμων είναι 3400, όταν όμως δεν επαρκούν, τότε με απόφαση του Αρχηγείου της ΕΛΑΣ διατίθενται από τα κοντινότερα του φυλασσόμενου στόχου αστυνομικά τμήματα αστυνομικοί και μέσα (οχήματα) με αποτέλεσμα να παρέχεται ελλιπής αστυνόμευση και συνεπώς έλλειμμα δημόσιας ασφάλειας στους πολίτες των περιοχών αυτών, γεγονός που προκαλεί διαμαρτυρίες και ανησυχία κυρίως στους ηλικιωμένους πολίτες, όταν μάλιστα αυξάνονται οι εγκληματικές πράξεις».
Η κοινή λογική με βάση την ισονομία μπορεί και πρέπει να διεκδικεί ίση μεταχείριση στη δημόσια ασφάλεια και προστασία των πολιτών σε ολόκληρη την ελληνική επικράτεια, και στο πανεπιστήμιο. Ο πολιτικός ορθολογισμός μπορεί και πρέπει ν’ αποτελεί ανάχωμα στον τοξικό λαϊκισμό, τον κομματικό φαρισαϊσμό και τον δεσποτισμό του παράλογου ριζοσπαστισμού.
Οι συνασπισμένοι ριζοσπάστες αμφισβητούν την έννομη τάξη στο Πανεπιστήμιο. Επιβάλλουν ή ανέχονται την αναρχία, καθοδηγούν και διαπαιδαγωγούν τις νέες γενιές στην πολιτική ανυπακοή. Ως τελικοί κριτές και αξιολογητές οι δημοκρατικοί πολίτες οφείλουν να καταδικάζουν πολιτικά και εκλογικά τους υποκριτές και λαϊκιστές. Με δημοκρατικό αγώνα διαρκείας οφείλουν ν’ αντιπαλεύουν παντού και πάντα την κομματική αισχροκέρδεια διεκδικώντας ορθολογικά και εποικοδομητικά την προστασία της δημόσιας περιουσίας και των θεμελιωδών δικαιωμάτων του πολίτη.
Κυριακή, 25 Σεπτεμβρίου 2022 www.politistikomellon.eu/2020
ΝΕΑ των ΦΙΛΙΑΤΩΝ 