
Μέσα στη νύχτα, κάτι συμβαίνει,
στην ησυχία, ήχοι κραυγάζουν,
ο ύπνος τότε μεταναστεύει
κι ανησυχίες με συνταράζουν!
Ήχοι κι εικόνες στριφογυρίζουν,
λέξεις που πέφτουν από ψηλά,
πλέκω τις φράσεις με το μολύβι,
σαν να ναι πίνακας σ’ εναν καμβά!
Χαρές και πίκρες, όνειρα χίλια,
που κυνηγιούνται σαν τα παιδιά,
έρχονται όλα τους μες στο σκοτάδι
κι εγώ, αν και ξάγρυπνη, πιάνω δουλειά!
Και το μολύβι τρέχει και γράφει
κι αποτυπώνει μες στο χαρτί,
γράφει και σβήνει και ξαναγράφει,
ό,τι τη σκέψη μου απασχολεί!
Σαν ξημερώνει, εξαντλημένη
κι αφού το μολύβι έχει σωθεί,
γέρνω επιτέλους στο μαξιλάρι
κι ύπνος με παίρνει με την αυγή!
Ελένη Κύρκου-Σαφάκα
Σχολιάστε