ΝΕΑ των ΦΙΛΙΑΤΩΝ

Η πουτινική προπαγάνδα της «ειδικής στρατιωτικής

επιχείρησης» – Μιχαήλ Κασιάνοφ: «Αν πέσει η Ουκρανία, οι Χώρες

της Βαλτικής θα είναι οι επόμενες»  – Οι φιλορώσοι «επιτήδειοι

 ουδέτεροι» και η μαρτυρική Μαριούπολη

Γιώργος Μαστορίδης

      Γράφεται και λέγεται συχνά πως «το πρώτο θύμα του πολέμου είναι η αλήθεια». Στην πραγματικότητα όμως, όπως αποδεικνύεται και στην περίπτωση της ρωσικής εισβολής στην Ουκρανία, η αλήθεια έχει πεθάνει ήδη προπολεμικά. Η πουτινική προπαγάνδα της «ειδικής στρατιωτικής επιχείρησης» αποδεικνύεται αντάξια της σοβιετικής «πράβδα, που σημαίνει αλήθεια». Τα ψέματα μπορούν να ξεκινήσουν πολέμους, αλλά οι αλήθειες του ανθρωπισμού και δημοκρατισμού είναι ικανές να σταματήσουν ολόκληρους στρατούς.

       Ιστορικά, οι σοβιετικοί και οι ναζιστές έχουν αποδειχθεί οι καλύτεροι δάσκαλοι στην παραπληροφόρηση και διαστρέβλωση των γεγονότων, γι αυτό και δεν ήταν τυχαία το 1939, για να θυμόμαστε, η διετής συμμαχία τους με το σύμφωνο Ρίμπεντροπ – Μολότοφ. Ειδικά στη σημερινή εποχή τα μέσα διάδοσης ψευδών ειδήσεων (fake news) έχουν εξαπλωθεί τόσο πολύ, ώστε ακόμα και ένα μικρό πολιτικό κόμμα Αλβανοναζί διαστρεβλώνει στην Αλβανική Βουλή την ελληνική αντίσταση του 40 – 44 στη Θεσπρωτία και την χαρακτηρίζει ως γενοκτονία εις βάρος των Μουσουλμάνων. Πολύ περισσότερο μία υπερδύναμη, όπως το σημερινό ρωσικό προσωποπαγές απολυταρχικό καθεστώς σε συνδυασμό με τον παραδοσιακό ρωσικό εθνικισμό, προσπαθώντας να επεκτείνει το  «imperium» με τη δύναμη των όπλων έχει τη δυνατότητα να ξοδεύει μυθώδη ποσά για την προπαγάνδα και την εξαγορά συνειδήσεων τόσο στο εσωτερικό όσο και στο εξωτερικό. Πραγματικά, το καθεστώς Πούτιν κατά βάθος είναι πολιτικό σύστημα που θυμίζει την KGB και λειτουργεί προπαγανδιστικά κατά τρόπο ακόμη πιο κυνικό, απάνθρωπο και «διεθνιστικό» από τη Σοβιετική Ένωση.

Ευρωπαϊκή αντίσταση στον ρωσικό ιμπεριαλισμό

       Ο ρωσικός ιμπεριαλισμός  είναι γνωστός διαχρονικά από την αυτοκρατορική εποχή μέχρι πρόσφατα με τον κομμουνιστικό διεθνιστικό μανδύα: Φινλανδία 1939 – Ουγγαρία 1956 – Τσεχοσλοβακία 1968 – Αφγανιστάν 1979 – Συρία 2012 – Ουκρανία 2014 και 2022. Ο Μιχαήλ Κασιάνοφ,  πρώτος πρωθυπουργός της κυβέρνησης του Βλαντίμιρ Πούτιν από το 2000 ως το 2004, είχε καταβάλει προσπάθειες για την προσέγγιση μεταξύ της Ρωσίας και των Δυτικών κρατών. Σε συνέντευξή του στο Γαλλικό Πρακτορείο δήλωσε ότι «ο Πούτιν που γνώριζα εγώ ήταν διαφορετικός» και πως «ακόμη και στους χειρότερους εφιάλτες του, δεν θα μπορούσε να φανταστεί τον άλλοτε πολιτικό του προϊστάμενο να διατάσσει στρατιωτική εισβολή στην Ουκρανία». Ωστόσο, ο Κασιάνοφ εκτίμησε ότι ο πόλεμος στην Ουκρανία μπορεί να διαρκέσει ως ακόμη και δύο χρόνια και  προειδοποίησε ότι «αν πέσει η Ουκρανία, οι Χώρες της Βαλτικής θα είναι οι επόμενες».   

        Για την Ουκρανία βέβαια η αντίσταση στον εισβολέα δεν είναι μόνο ζήτημα τιμής και αξιοπρέπειας αλλά και υπαρξιακής εθνικής οντότητας. Όπως έγραφε το πλακάτ μιας νεαρής Ουκρανής: «Εάν η Ρωσία σταματήσει να μάχεται, δεν θα έχουμε πόλεμο• εάν η Ουκρανία σταματήσει να μάχεται, δεν θα έχουμε Ουκρανία». Όμως, όχι μόνο οι Ουκρανοί αλλά και οι Ευρωπαίοι με την ενότητα και την αποφασιστικότητά τους προκάλεσαν οδυνηρές εκπλήξεις στον φιλοπόλεμο τύραννο.  Οι ευρωπαϊκές κοινωνίες εξοργισμένες από την επιθετικότητά του και γοητευμένες από την ανδρεία των Ουκρανών, παρείχαν την κινητήρια δύναμη για την απροσδόκητη ενωμένη αντίσταση της Ευρώπης. Άνοιξαν τα σπίτια τους σε εκατομμύρια πρόσφυγες και ενέπνευσαν τις κυβερνήσεις τους να υιοθετήσουν αφενός μέτρα στήριξης στους Ουκρανούς και αφετέρου σκληρές οικονομικές κυρώσεις στους Ρώσους εισβολείς. Απαίτησαν σκληρές αντιδράσεις στις πολεμικές προκλήσεις και υποχρέωσαν τις δυτικές επιχειρήσεις να εγκαταλείψουν τη Ρωσία.  Οι Ευρωπαίοι ανακάλυψαν ότι η Ευρώπη είναι μια δημοκρατική υπερδύναμη.

Οι φιλορώσοι «επιτήδειοι ουδέτεροι» και η μαρτυρική Μαριούπολη

      Ωστόσο, υπάρχουν και κάποιες ριζοσπαστικές μειοψηφίες φανατικών αντιδυτικιστών, οι οποίοι έχουν υιοθετήσει όλα, μα όλα, τα επιχειρήματα της ρωσικής προπαγάνδας και δεν βρίσκουν ούτε μία λέξη για τον ηρωικό αγώνα του ουκρανικού λαού απέναντι σε έναν ξένο κατακτητή. Φλερτάρουν τόσο ξεδιάντροπα με τον μεγαλύτερο μετά τον Χίτλερ και τον Στάλιν ιμπεριαλιστή δικτάτορα του πλανήτη, ώστε χωρίς καμία υπερβολή τα σχετικά φιλορωσικά δημοσιεύματα  θα μπορούσαν να είχαν γραφτεί από την… Ζαχάροβα. Και ευλόγως μπορεί να αναρωτιέται κανείς: θέλουν να είναι αντιδυτικιστές, καμία αντίρρηση. Τι τους εμποδίζει όμως να καταδικάσουν και τον ρωσικό ιμπεριαλισμό, τις μαζικές δολοφονίες αμάχων και παιδιών, τους βιασμούς, την πλήρη ισοπέδωση πόλεων, το πλιάτσικο, τα αίσχη του ρωσικού στρατού; Άραγε, οι ρωσόφιλοι φιλοπόλεμοι είναι «επιτήδειοι ουδέτεροι», επειδή είναι αφελείς, επειδή δεν διδάσκονται από την Ιστορία ή μήπως επειδή «είναι πολλά τα ρούβλια»;

     Αναμφισβήτητα, η ένταση και η έκταση των μαχών, οι καταστροφές, ο αριθμός νεκρών και τραυματιών υποδηλώνουν έντονα ότι έχουν σημειωθεί σοβαρές παραβιάσεις του διεθνούς δικαίου των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Χαρακτηριστικό παράδειγμα η μαρτυρική Μαριούπολη. Το Γραφείο της Ύπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ  για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα εκτιμά ότι έως και το 90% των οικιστικών κτιρίων της πόλης έχει υποστεί ζημιές ή έχει καταστραφεί, ενώ περίπου 350.000 άνθρωποι αναγκάστηκαν να την εγκαταλείψουν. Οι φρικαλεότητες εις βάρος του άμαχου πληθυσμού στην Μαριούπολη, που μετά από μια τρομακτική πολιορκία πέρασε στον έλεγχο της Ρωσίας το Μάιο, «θ’ αφήσουν ανεξίτηλο σημάδι, ακόμη και σε επόμενες γενιές».

       Και οι σκλαβωμένοι πολίτες της Μαριούπολης εκτός από την απίστευτη βαρβαρότητα υφίστανται και τις οπισθοδρομικές κομμουνιστικές γελοιότητες, όπως τη μετονομασία της λεωφόρου Ειρήνης σε λεωφόρο Λένιν. Είναι προφανές ότι θέλουν να αναστήσουν τον «homo sovieticus» και να γυρίσουν τον ρωσικό και ουκρανικό λαό  πίσω σ’ ένα αποκρουστικό παρελθόν. Και στη Μόσχα άλλαξαν το όνομα της πλατείας, στην οποία έχει έδρα η πρεσβεία των ΗΠΑ, σε «Πλατεία Λαϊκής Δημοκρατίας του Ντονέσκ», για να τιμήσουν τους προδότες αυτονομιστές.  

      Ο πρώην πρωθυπουργός Μιχαήλ Κασιάνοφ πιστεύει πάντα ακράδαντα πως μια μέρα η Ρωσία θα ξαναπάρει τον «δημοκρατικό δρόμο». Όμως, η ανθρωπιστική καταστροφή στην Ουκρανία με την ισοπέδωση της Μαριούπολης και άλλων πόλεων θα προκαλεί για πολλές δεκαετίες πολύ πόνο, πείνα, δυστυχία, εξαθλίωση, προσφυγιά. Εάν δεν απαλλαγεί το συντομότερο δυνατό από τον πουτινικό ολοκληρωτισμό, η Ρωσία δεν έχει πλέον καμιά θέση στον πολιτισμένο δημοκρατικό κόσμο.

24 Ιουνίου 2022                                                       www.politistikomellon.eu/2020