ΝΕΑ των ΦΙΛΙΑΤΩΝ

Άδοξο το τέλος του διαβολικούΛαβρέντιΜπέρια – Αβέβαιο το μέλλον του Πούτιν- Ενδεχόμενη δικαστική δίωξη  εναντίον του για τα αποτρόπαια εγκλήματα πολέμου

Γιώργος Μαστορίδης

Έχει γίνει, νομίζω, κατανοητό πως η εισβολή στην Ουκρανία είναι  πόλεμος του Πούτιν και όχι της Ρωσίας. Ο Ρώσος πρόεδρος προέρχεται από μια συγκεκριμένη γενιά σοβιετικών αξιωματούχων ασφαλείας (CGB), η οποία δεν κατάφερε να συμφιλιωθεί με την κατάρρευση της Σοβιετίας. Η Σοβιετική Ενωση εξαφανίστηκε από τον χάρτη μπροστά στα μάτια τους χωρίς στρατιωτικές απώλειες ή ξένη εισβολή. Πιστεύουν ότι με την «απελευθέρωση» της Ουκρανίαςη σοβιετική  αυτοκρατορία μπορεί ν’αναγεννηθεί και να επανακαθοριστεί. Οι πουτινιστέςδεν ενδιαφέρονται να γράψουν το μέλλον, θέλουν να ξαναγράψουν το παρελθόν. 

 Ο Βλαδίμηρος Πούτιν ανδρώθηκε την εποχή του κομμουνισμούως πράκτορας στη Δύση, κατασκοπεύοντας δυτικούς επιχειρηματίες, κλέβοντας βιομηχανικά μυστικά και κάνοντας λαθρεμπόριο. Έχει στο αίμα του την Κα ΓκεΜπε (KGB), ενός ολο­κλη­ρω­τι­κού μη­χα­νι­σμού ελέγ­χου και πει­θάρ­χη­σης της κοι­νω­νί­ας με απο­στο­λή την μα­κρο­η­μέ­ρευ­ση του κομ­μου­νι­στι­κού κα­θε­στώ­τος. Στο βιβλίο με τίτλο «Putin’sPeople», το οποίο κυκλοφόρησε το 2020, η Βρετανίδα δημοσιογράφος Κάθριν Μπέλτον αναφέρεται στοντρόπο ανόδου  του Πούτιν στην εξουσία και πόσοι συνεργάτες του από τις σοβιετικές υπηρεσίες πληροφοριών μετά τη νίκη στο Κρεμλίνο το 1999έχουν φτάσει σε θέσεις πλούτου και επιρροής. Με τον Πούτιν, υποστηρίζει η Κάθριν Μπέλτον, η KGB επέστρεψε στον έλεγχο της Ρωσίας και η δύναμή της είναι μεγαλύτερη από όσο είχε υπάρξει επί κομμουνισμού.

Κοινή πολιτική σταδιοδρομίατου Πούτιν με τον δήμιο του Στάλιν

Ο ΛαβρέντιΜπέρια (1899- 1953) και ο Βλαδίμηρος Πούτιν (1952 -)  είναι προσωπικότητες που διαμορφώθηκαν από την ιδεολογία του δικτατορικού κολεκτιβισμού.Μπέρια και Πούτιν είναι ιδεολογικά αδέλφια με μικρές διαφορές και άπειρες ομοιότητες, όπως η πολιτική αρχομανία και εξουσιολαγνεία,η προπαγάνδα και πολιτική βία. Αυτές οι ιδιότητες αποτελούν νοσήματα, τα οποία εξουδετερώνουν ακόμα και την ενδεχόμενη ευφυΐα των νοσούντων.

      Ο Μπέρια ήταν ένα από τα πιο μισητά πρόσωπα στο σοβιετικό καθεστώς. Υπήρξε ο μακροβιότερος αρχηγός της ΓκαΓκεΜπε, της μυστικής αστυνομίας του Στάλιν, κυρίως κατά τη διάρκεια και μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Έπαιξε πρωταγωνιστικό ρόλο στις εκκαθαρίσεις χιλιάδων αντιφρονούντων και εσωκομματικών αντιπάλων με πρωτοφανή σκληρότητα. Αποκαλούνταν «ο δήμιος του Στάλιν» και του άρεσε ιδιαίτερα η καλοπέραση.

Ο Πούτιν στις 9 Αυγούστου 1999 λειτουργώντας παρασκηνιακά ως αρχηγός της CGBπήρε το «δακτυλίδι» της εξουσίας από τον Γέλτσινκαι διορίστηκε Πρωθυπουργός.Με τον ρωσικό πλούτο μοιρασμένο σε λίγους συντρόφους μαφιόζουςκαγκεμπίτεςθεωρείται συνεχιστής  του σταλινισμού με ολιγαρχική καπιταλιστική μορφή. Ο λεγόμενος πουτινισμός, η πολυετής προσωποπαγής και απολυταρχική διακυβέρνηση επίεικοσιτρία(23) χρόνια, ουσιαστικά έχει μετατραπεί σε μια κλεπτοκρατικήδικτατορία επί(!) του προλεταριάτου και με  την «ρωσοποίηση» των γειτονικών λαών επιδιώκει διεύρυνση της εξουσίας του.

 

Το άδοξο τέλος του διαβολικού «σταλινικού Χίμλερ»

Ο ΛαβρέντιΜπέρια γεννήθηκε το 1899 στο Σοχούμ της Γεωργίας. Προσχώρησε στις τάξεις των Μπολσεβίκων το 1919 σε συνεχή επικοινωνία με τον συμπατριώτη του Ιωσήφ Στάλιν.Προς τα τέλη του Μεγάλου Τρόμου της δεκαετίας του ’30 κατείχε τη θέση του υπαρχηγού της Κα ΓκεΜπε(NKVD). Με το πέρας των εκκαθαρίσεων και τις Δίκες της Μόσχαςέγινε αρχηγός, από το 1938 μέχρι το 1953. Κατά τη διάρκεια του β΄ παγκοσμίου πολέμου έφερε τον τίτλο του Στρατάρχη της Σοβιετικής Ένωσης. Μια από τις μεγαλύτερες σφαγές του πολέμου, η σφαγή του Κατίν είναι έργο δικό του. Η πολεμοχαρής και αιμοδιψής δράση του ήταν διαβόητη τόσο κατά τη διάρκεια του πολέμου, όσο και αργότερα. Ο Στάλιν τον παρομοίαζε με τον Χίμλερ, τον διαβολικό αρχηγό των ναζί(SS).

Μετά τον θάνατο του Στάλιν το 1953 αποτέλεσε για σύντομο διάστημα μέλος της κυβερνώσας τρόικας με τον Μαλένκοφ και τον Μολότοφ. Με το δίκτυο των κατασκόπων και των επαφών του φαινόταν έτοιμος να αναλάβει την εξουσία, αλλά υποτίμησε τους αντιπάλους του. Οι σύντροφοι του στο «Πρεζίντιουμ» ενώθηκαν εναντίον του, επειδή φοβήθηκαν απόπειρα πραξικοπήματος.Τον κατηγόρησανγια προδοσία,τον καταδίκασαν σε θάνατο και τον εκτέλεσαν ως «πράκτορα του ιμπεριαλισμού» και υποκινητή «εγκληματικών αντικομματικών και αντικρατικών δραστηριοτήτων».

Αμφίβολο και αβέβαιο το μέλλον του Πούτιν

O επιθετικός πόλεμος κατά της Ουκρανίας ξεκίνησε υπό το πέπλο της πλέον ομιχλώδους αφορμής που έχει ακουστεί ποτέ από την εποχή της ωραίας Ελένης: για όλα φταίνε οι κακοί Αμερικανοί και το κακό ΝΑΤΟ. Είναι προφανές το γεγονός πως ο Πούτιν εκείνο που επιδιώκει είναι να καταληστέψει τον ορυκτό πλούτο της Ουκρανίας. Η δήθεν προστασία της από τη δυτική παρακμή χρησιμοποιείται πρώτα ως πρόσχημα, για να συγκαλύψει και ύστερα για να δικαιολογήσει την επιθετικότητά του.

Είναι ανησυχητικές οι πληροφορίες ή εικασίες ότι ίσως η συμπεριφορά του και η λογική του να επηρεάζονται από ασθένειαΠάρκινσον.Στο παρελθόν έχει κατηγορηθεί ότι πήρε στεροειδή -χημικές ουσίες που περιλαμβάνουν πολλές ορμόνες και φάρμακα -τα οποία κάνουν τους χρήστες πιο επιθετικούς. Πάντως η αντίληψή του για τον ρόλο της Ρωσίας στον κόσμο είναι στρεβλή.  Φαίνεται να πιστεύει ότι ο ρωσικός λαός είναι ενάντια στα ιδεώδη μιας δημοκρατικής κοινωνίας και χρειάζεται έναν δικτάτορα ή τσάρο, τον οποίο να ακολουθεί τυφλά.  Πρόκειται για ένα όραμα – στρέβλωση της ρωσικής ψυχής.

    Ο πρώην υπουργός Εξωτερικών της Ρωσίας, Αντρέι Κοζίρεφ, θεωρεί το μέλλον του εξαιρετικά αμφίβολο, χωρίς να αποκλείει ακόμα και πραξικόπημα εντός του Κρεμλίνου.Είναι πολύ πιθανό να εκδιωχθεί και μάλιστα πολύ σύντομα με «ένοπλη συνοδεία είτε στον τάφο είτε στη σύνταξη». Ο Κοζίρεφ πιστεύει ότιοι ρωσικές δυνάμεις έχουν βαλτώσει στην Ουκρανία και η χώρα είναι απομονωμένη λόγω κυρώσεων. Μιλώντας στους Times είπε μεταξύ άλλων: «Πολλοί Ρώσοι τσάροι σκοτώθηκαν. Πολλοί απομακρύνθηκαν με τον ένα ή τον άλλο τρόπο. Ακόμη και στη Σοβιετική Ένωση, υπήρχαν τρόποι. Λέγεται ότι ο Στάλιν είχε δηλητηριαστεί και ο Χρουστσόφ είχε εκδιωχθεί από το Κρεμλίνο. Με τον Πούτιν, περιμένω πολύ να αυξηθεί η αντίσταση και η δυσαρέσκεια που θα επιλυθεί με τον ένα ή τον άλλο τρόπο. Δεν ξέρω από πού, αλλά η ρωσική Ιστορία είναι γεμάτη απροσδόκητα αποτελέσματα».

Παρά το τείχος προπαγάνδας και παραπληροφόρησης, αρκετοί Ρώσοι κατανοούν τους κατακλυσμικούς πυρηνικούς κινδύνους της απρόκλητης εισβολής στην Ουκρανία και θα μπορούσαν να επαναστατήσουν. Κάτι τέτοιο θα μπορούσε να λάβει τη μορφή ενός κινήματος ευρείας βάσης με επίκεντρο έναν ηγέτη της αντιπολίτευσης, όπως ο Αλεξέι Ναβάλνι. Ή θα μπορούσε να είναι ένα ευρύ ή πιο στενό πραξικόπημα από την ελίτ του ρωσικού κράτους.Βέβαια, μια εγχώρια ρωσική εξέγερση θα ήταν μακράν το καλύτερο σενάριο και ο κόσμος, συμπεριλαμβανομένης της Ρωσίας, θα γινόταν καλύτερος.Οπωσδήποτε όμως, μία διεθνής δικαστική δίωξη εναντίον του πουτινικού ολοκληρωτισμού για τα αποτρόπαια εγκλήματα πολέμου μπορεί να τον  καταστήσει  παρία της διεθνούς πολιτικής σκηνής ως συνέχεια του «προπατορικού διαζυγίου» της λενινιστικής αριστεράς με την δημοκρατία.

Η παραβίαση του Διεθνούς Δικαίου από τις βαρβαρότητες του πολέμου των πουτινιστώνείναι αδιανόητη για τον πολιτισμότης χώρας του Τολστόι, του Ντοστογέφσκι και του Γκόγκολ. Η καταστροφή που συντελείται στην Ουκρανία είναι τεραστίων διαστάσεων με τη σφαγή αμάχων και το δράμα του ξεριζωμού.Μια παρανοϊκή ηγεσία στο όνομα των ιδεοληψιών της προσπαθεί να μετατρέψει τον ουκρανικό και το ρωσικό πολιτισμένο λαό σε πειθήνια όργανα εξυπηρέτησης προσωπικών και ολιγαρχικών συμφερόντων. Απέραντη περιφρόνηση στους πουτινολάγνους. Απέραντη εκτίμηση, σεβασμός και θαυμασμός για τους Ουκρανούς, αλλά και τους Ρώσους πολίτες, που σθεναρά και ηρωικά αντιστέκονται.

14Μαρτίου 2021                                           www.politistikomellon.eu/2020