ΝΕΑ των ΦΙΛΙΑΤΩΝ

Τό ρῆμα στηλιτεύω καί τά παράγωγά του εἶχαν εὐρεῖα χρήση κατά τήν ἀρχαιότητα καί τούς μέσους χρόνους, ἀφοῦ εὐρεῖα ἦταν καί ἡ χρήση τῆς στηλιτεύσεως, μέ σκοπό τόν στιγματισμό καί τόν διασυρμό ἀτόμων πού λειτούργησαν βλαπτικά γιά τό λαό καί τό κράτος. «Τό βδέλυγμα στηλιτεύεται» λέγει ὁ Θεοφύλακτος Σιμοκάτης. Στά νεώτερα χρόνια οἱ λέξεις «ἀνεσκάφησαν» καί ἀποκαλύφθηκαν τό 1874, ὅταν οἱ ἀντιπολιτευόμενοι τήν αὐταρχική κυβέρνηση τοῦ Ὑδραίου πολιτικοῦ Δημ. Βούλγαρη, τοῦ περιβόητου «Τζουμπέ», ἀπείλησαν ὅτι θά ἀνεγείρουν πρό τοῦ κοινοβουλίου στήλη ἀναγράφουσα τά ὀνόματα ὅλων τῶν βουλευτῶν τῆς συμπολιτεύσεως, ἐπειδή ἐνεργοῦσαν κατά παράβαση τοῦ συντάγματος καί ἀσεβοῦσαν κατά πάσης δημοκρατικῆς ἀρχῆς. Πάντως οἱ 19 ἀντιπολιτευόμενες τόν Βούλγαρη ἐφημερίδες τῶν Ἀθηνῶν εἶχαν εἰδικές στῆλες πού ἀνέγραφαν τά ὀνόματα τῶν βουλευτῶν του καί τοῦ ἴδιου φυσικά. Ἔκτοτε ἡ τότε πολιτική περίοδος, σημαντική σέ ἐξελίξεις, πέρασε στήν ἱστορία μας μέ τόν ὅρο «στηλιτικά», γιά τά ὁποῖα ὁ γράφων περί τό 1961 εἶχε γράψει εἰδική μελέτη πού δημοσιεύτηκε στό φοιτητικό περιοδικό «Πανσπουδαστική» μέ τό ὄνομα Γιάννης Κουμαριώτης. Μιά περίληψη τῆς τότε μελέτης μας δίνουμε μέ τίς παρακάτω γραμμές, διότι κάποιες ὑπογραφές πού μπαίνουν ἀθρόως τόν τελευταῖο καιρό δικαιολογοῦν μιά ἐπανάληψη τῶν Στηλιτικῶν. Ἄς πάρουμε ὅμως τά πράγματα ἀπό τήν ἀρχή.

Οἱ Στηλίτες καί τά Στηλιτικά — ΕΛΛΑΣ