ΝΕΑ των ΦΙΛΙΑΤΩΝ

Η ταξική πάλη στο κοινοβουλευτικό πολιτικό σύστημα –Αντιπαλότητα χωρίςπαρανοϊκή ταξική εχθρότητα- «Άνθρωπος ανθρώπου λύκος» –  Όταν  οι άνθρωποιαλληλοσκοτώνονται,

η ζωή τραβάει την κατηφόρα

Γιώργος Μαστορίδης

Αποτελεί κοινοτοπία και κοινή παραδοχή, ότι διαχρονικά και παγκόσμια η ειρήνη ενσαρκώνει την πνευματική και υλική ευημερία, ότι βελτιώνει σταδιακά και σημαντικά το βιοτικό επίπεδο μιας κοινωνίας. Συντελεί στην άνθηση κάθε τομέα, στον οποίο αναπτύσσεται η ανθρώπινη δραστηριότητα. Όπως και η ίδια η λέξη δηλώνει, είρω σημαίνει ενώνω, η ειρήνη είναι η κατάσταση της φιλικής, αρμονικής και συνεργατικής ένωσης των ανθρώπων. Σε όλες τις εποχές τα αγαθά της ειρήνης, υλικά και πνευματικά, υπήρξαν θετικά, ενώ αντιθέτως οι αρνητικές συνέπειες του πολέμου ήταν ζοφερές, οδυνηρές και καταστροφικές.     

Η κοινωνική ειρήνηδεν επιβάλλεται, αλλά χτίζεται, οικοδομείται καθημερινά, με πολιτικά μέσα. Οικοδομείται με διάλογο, διαλεκτική, συζήτηση, διαβούλευση, λογοδοσία, σεβασμό στις αξίεςφιλίας, αλληλεγγύης και συνεργασίας, καταδικάζοντας διαρρήδην τη βία, τη μισαλλοδοξία και τις πράξεις μίσους, πρωτίστως με σεβασμό στην ανθρώπινη ζωή. Βασική προϋπόθεση βεβαίως η αποτελεσματική λειτουργία των κοινωνικών και πολιτικών θεσμών ως μεταρρυθμιστικής και εκσυγχρονιστικήςειρηνικής δύναμης δημοκρατικής ανάπτυξης και προόδου. Το Κοινοβούλιο, η Εκπαίδευση, η Αστυνομία, η Δικαιοσύνη, τα Πολιτικά Κόμματα στις αναπτυγμένες και λειτουργικές δημοκρατίες προσπαθούν πάντα «για το καλύτερο» και διαμορφώνουν πολιτικό κλίμα κοινωνικής ειρήνης.  Προς αυτήν την κατεύθυνση συμβάλλει εποικοδομητικά και η κρατική χρηματοδότηση των πολιτικών κομμάτων, ώστε πολίτες και πολιτικοί να δεσμεύονται ηθικά, ώστε να δρουν και  να πολιτεύονται προς όφελος του κοινωνικού συνόλου.Σε αυτό το ειρηνικό περιβάλλον εξουδετερώνεται κομματικά η παρανοϊκή ταξική και κοινωνική εχθροπάθεια.

                Η ταξική πάλη στο κοινοβουλευτικό πολιτικό σύστημα

      Η φράση «homo homini lupus: άνθρωπος ανθρώπου λύκος», αποδίδεται         συνήθως στον Άγγλο φιλόσοφο Τόμας Χομπς (Thomas Hobbes, 1588 –1679), συγγραφέα του Λεβιάθαν, ουσιαστικού έργου για την ανάπτυξη της πολιτικής φιλοσοφίας και της φιλελεύθερης σκέψης. Σύμφωνα με τον Χομπς  ο άνθρωπος προχωρά, από τη φυσική κατάσταση του «πολέμου όλων εναντίον όλων», σε μια οργανωμένη κοινωνία. Πρώτα σε μια κατάσταση «φυσικού νόμου» που τον εμποδίζει να απειλήσει τη ζωή του άλλου και μετά σε μια κατάσταση θετικού δικαίου, αποτέλεσμα κοινωνικού συμβολαίου. Στη σύγχρονη κοινωνία  και τον Κοινοβουλευτισμό, η ταξική σύγκρουση και η κομματική αντιπαλότητα δεν νοούνται και δεν εκλαμβάνονται ως τοξική και εξοντωτική εχθρότητα. Αντιθέτως, η κομματική εχθροπάθεια και ο ταξικός πόλεμος αποτελούν δυσθεώρητα εμπόδια, για να «ανθρωπέψει ο άνθρωπος». Και είναι ευνόητο πως, όταν οι άνθρωποι συνεργάζονται ειρηνικά και δημιουργικά, η ζωή τραβάει την ανηφόρα,ενώ αντιθέτως, όταν συγκρούονται βίαια και αλληλοσκοτώνονται,  η ζωή τραβάει την κατηφόρα.

           Ο ταξικός πόλεμος  ως «κορυφαία στιγμή της ταξικής πάλης»;

Οι διακηρύξεις για την αναγκαιότητα φιλίας και συνεργασίας των λαών αντιφάσκουν με τις απόψεις στο εσωτερικό για την «άβυσσο» μεταξύ των κοινωνικών τάξεων. Μετά τη νομιμοποίηση του Κομμουνιστικού Κόμματος το1974 ο Χαρίλαος Φλωράκης και ο Λεωνίδας Κύρκος, οι οποίοι είχαν βιώσει τα δεινά του εμφυλίου, απέφευγαν τις δηλώσεις περί «ταξικού πολέμου». Αντιθέτως, ο σημερινός «άκαπνος»γγ του ΚΚΕ, ο κ. Κουτσούμπας,δήλωσε στα «Πρέσπεια ’18»  (25/08/2018):

«Και βεβαίως θα είναι και μια τιμή σε όσους έδωσαν τη ζωή τους, αγωνίστηκαν, για να «ανθρωπέψει ο άνθρωπος», σε όσους «κέρασαν ρακή το θάνατο», που λέει και ο ποιητής και απόδειξαν ότι ένας μικρός λαός μπορεί και χωρίς όπλα, χωρίς βόλια να «σπέρνει του κόσμου το ψωμί» και να δίνει στον κόσμο το ψωμί και την ειρήνη, την ελευθερία και την ανθρωπιά».

Απαντώντας σε ερώτηση, «επειδή φέτος οι εκδηλώσεις είναι αφιερωμένες στη λήξη του εμφυλίου πολέμου, θα ήθελα να μου πείτε, πραγματικά έληξε ο εμφύλιος;» είπε:

«Η τρίχρονη εποποιία του ΔΣΕ, την οποία αγκάλιασε ο λαός εδώ της περιοχής των Πρεσπών, ευρύτερα όλης της βόρειας Ελλάδας και όλης της χώρας μας, ήταν μια κορυφαία στιγμή της ταξικής πάλης στην πατρίδα μας, τον προηγούμενο αιώνα. Και βέβαια ξέρετε ότι κάθε εμφύλιος είναι και ταξικός πόλεμος. Ο ταξικός πόλεμος δε σταματά και δεν πρόκειται να σταματήσει όσο πάνω σε αυτή τη γη, σε αυτό τον πλανήτη, υπάρχει αδικία, εκμετάλλευση και καταπίεση ανθρώπου από άνθρωπο».

Αλήθεια, πόσο δίκαιος και δημοκρατικός ήταν ο κομμουνιστικός στρατός, όταν σύμφωνα με την μαρτυρία απορρήτων εγγράφων της ΕΣΣΔ και την παραδοχή του Μάρκου Βαφειάδη μόνον το 10% των ανταρτών ήταν εθελοντές και το 90% ήταν στρατολογημένοι με τη βία;

Η «ανθρωπιστική παιδοφύλαξη» από τους αντάρτεςκαι ο πόνος της μάνας για τον μοναχογιό της

Συχνά οκομματικός λόγος των Ριζοσπαστών διατυπώνεται με λέξεις και έννοιες που το νόημά τους είναι διαστρεβλωμένο και «παραχαραγμένο», για να εξυπηρετήσει την κομματική προπαγάνδα και να αποκομίσει μικροκομματικά οφέλη σε βάρος του κοινωνικού συνόλου. Η περιγραφή για τη θηριώδη «παιδοφύλαξη»από τους αντάρτες δύο 17χρονων στη Μουργκάνα, όπως την αφηγείται η Αλέξω στον «Ουρανό απ’ άλλους τόπους» (σελ. 353-4), είναι ανατριχιαστική:

     «Πήγανε τότες για μισή λίρα πολλά παιδιά απ’ το χωριό μας στον ΕΔΕΣ. Κι ο Μενέλης του Γιώρη Ράφτη και ο Σπύρος τ’ ορφανό της Παναγιώτη Χάιδαινας. Δεκαεφτά χρονών παιδιά. Μαύρο-Σπύρος, σκότεινος.

    ΩωωωωΤσιαβέκα, έκρενε στον δικό μας τον Τσιάβο. Βόζιανοτώρε ο Τσιάβος.

ΩωωωΤσιαβέκα, κι άλλο κριάρι. Έχτιγε πλάκες για ρουβέλια, για κοτσύφια, και του τα ’δινε μουτεμένα κιόλε. Χαίρονταν ο Τσιάβος.

Τα ’πιακαν τα παιδιά και τα πάνε στο Μακραλέξι. Τα ’χεσταυρώσουνε σε κάποια κολόνα του χωριού. Λιοπύρι, ήλιος τώρε. Κι όποιος διάβαινε από ταύτους τους έδινε χαστούκι. Εκεί χλιμίταγαν τα νερά και πήγαιναν οι γυναίκες να πάρουν. Σπάραζε η ψυχή τους, αλλά τους είχε πουν όποια δώκει νερό έχει την ποινή του θανάτου. Κι εκεί τα σκότωσαν. Έβγαλαν την ολομέλεια αυτοί και τα σκότωσαν. Τα σεργιάναγαν στην ουρά του αλόγου. Έφευγε το άλογο μπροστά κι αυτά σέρονταν κόκαλο το κόκαλο  στις ντούφες και στα λιθάρια όσο να δώκουν ψυχή. Και τα ’φηκανξίθαφτα. Να μην τους βλαστημήσεις κατόπι;

Οι μάνες πρώτες ξαδέρφες και τα παιδιά δεύτερα. Τα ’χομε στο Μακραλέξι στο αρχηγείο – μεγάλη δουλειά το αρχηγείο – έλεγε στην Παναγιώτη Χάιδαινα ένα βρυκόλακας, που να βγει βρυκόλακας, ο Νάσιο Τσιούβαλος δικηγόρος απ’ το χωριό μας.

Με ρόιδα, με σκομαΐδες, με πέτουρα, κίναγε και πήγαινε ζαλωμένη. Κι άντα πάτησαν τα σταφύλια, τους πήγαινε και κρασί.

Ο Σπύρος είναι καλά, το ’χομε εδώ, το ’χομε εκεί. Την γέλαγαν, τα ’τρωγαν αυτοί.

Πήγαινε διακονιές και μάζευε και πήγαινε και στους δικούς μας αντίχριστους στο χωριό καλαμπόκι, να φαν τον διάολο, ψωμί. Είχε πέσει στα γόνατα.

Από την γης στον θεό, να σας το ξεπληρώσει.

Και τον Σπύρο είχε τον πάρουν τα πουλιά στο στόμα. Κάπου θαλά ’σπριζαν τα κοκαλάκια του. Ένα μοναχό».

Από την αφήγηση προκύπτει αβίαστα ότισύμφωνα με την βιωμένη ανθρώπινη εμπειρία η τοξική εχθρότητα και ο ταξικός πόλεμος όχι μόνο δεν ανθρωπεύουν τον άνθρωπο αλλά είναι απολύτως βέβαιο, κατανοητό και αναμενόμενο ότι τον εξολοθρεύουν.  Οι κήρυκες του ταξικού μίσους δεν προστατεύουν την κοινωνική ειρήνη, αλλά συνειδητά την υπονομεύουν για κομματικούς σκοπούς. Ειδικότερα αξίζει να τονιστούν τα ακόλουθα:

1.Η βία και ο ταξικός πόλεμος δεν εξανθρωπίζουν, αλλά απανθρωπίζουν και τρικλοποδίζουν την κοινωνία.Είναι η πιο στυγνή καταπίεση και εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο.

2.Χωρίς συμπόνια και στοιχειώδη σεβασμό, αν και με νομικές σπουδές,οταξικός λυκάνθρωπος σκοτώνει δύο φορές, τη δεύτερη φορά ηθικά με τον δόλο, την εξαπάτηση και τη λήθη.

3.Η αμιγής αλήθεια για τη φρίκη του πολέμου βιώνεται με τις αισθήσεις, ενώστην ιδεολογία συνυπάρχουν η αλήθεια με το ψέμα.

4. Ο άταφος νεκρός αποτελεί την υπέρτατη ύβρη.Η απανθρωπιά συμπυκνωμένη και συγκροτημένη σεθηριώδη νοοτροπίαιδεοληπτικής σκληρότητας και απίστευτης βαρβαρότητας.

5.Η κοινωνία δεινοπαθεί από τον ολέθριο ταξικό αλληλοσπαραγμό καιμπορεί να κρίνει πόσο ανεκτίμητο αγαθό είναι η συνεργασιακή πολιτικήειρήνη, ώστε να τη διατηρεί και να την προφυλάσσει.

Όταν μια κοινωνία  δεν αξιολογεί το ιστορικό παρελθόν της, ώστε ν’ αξιοποιεί τα διδάγματα ως σύγχρονα προτάγματα, δεν μπορεί να οικοδομήσει το μέλλον της ειρηνικά, ανθρωπιστικά και δημοκρατικά με ελευθερία και δικαιοσύνη. Αντιθέτως, ημελέτη της ιστορίας, η  συλλογική μνήμη και η ιστορική αλήθεια,ο διάλογος και η συζήτηση μ’ αυτούς που έχουν διαφορετικές αντιλήψεις, η εναντίωση στις αδικίες, οικοδομούνκαθημερινά και την ειρήνηκαι τη δημοκρατία.Δεν είναι τυχαίο ότι στην αρχαιότητα η Ειρήνη λατρευόταν ως θεότητα μαζί με τη Δίκη και την Ευνομία. 

14 Φεβρουαρίου 2021www.politistikomellon.eu/2020