Θρόιζαν τα φύλλα στα πλατάνια
της Ζωής Δικταίου
Η Κάλλιω μια άνοιγε την πόρτα μια τη σφάλιζε, νεκρωμένη ήταντη η δόλια, τόσο φαρμάκι. Τα μάτια κόκκινα θολά, έτοιμα να κινήσουν, ποτάμια. Στο τέλος, ξεκλείδωσε την κασέλα, έσπρωξε μια μπαλωμένη χλαίνη στην άκρη, σήκωσε την τσέργα και κάτι σκουτιά, χάλεψε στον πάτο, ήβρε τα στέφανα της τυλιγμένα στην άσπρη φασκιά, κείνη πού ’χε τυλίξει έξι φορές τη ζωή, τά ’φερε στα χείλη τα φίλησε με σέβας, έκανε να τα βάλει στην τσάντα το μετάνιωσε, δεν της έκανε καρδιά, τ’ άφηκε ξανά στον πάτο, να την καρτερούν, με μια φωτογραφία. Το αυτοκίνητο σταμάτησε σιαπάνου στο χωματόδρομο. Ένα μπόγο ο Θωμάς στον ώμο κι άλλον ένα η Κάλλιω, τα φόρτωσαν όπως – όπως στη σχάρα του λεωφορείου, αυτό ήταν όλο κι όλο το βιός που έπαιρναν μαζί τους. «Πού ξημερώσαμαν μάνα και πού θα νυχτωθούμε…» , δεν άντεξε, γούριαξε η Κάλλιω και ρίχτηκε μ’ αναφιλητά στην αγκαλιά της Πέτραινας. Κοκάλωσαν οι ανάσες.
Κι εκείνη η μάγκουφη, ορθή, με το πρόσωπο κερί, έβγαλε το τσεμπέρι, φάνηκαν τα μπαμπακένια μαλλιά, την ευχήθηκε, «κοπελίτσα μου γραμμένη, σύρε να κάμεις βιός, ν’ αναστήσεις τη φαμίλια σου με στην ευκή», και νά ’χει η στράτα πιστρόφια καλά…» Της έβαλε μια χούφτα χώμα στην τσέπη. Τόσες αγκαλιές, χόρτασαν τα χέρια αγγίγματα, δικαιώθηκαν αφή και φιλί στα μάτια και στα μάγουλα. Παρέκει ο Θωμάς, βάιζε στον κόρφο της Λένως κι αυτή τον κράταε απ’ το σακάκι σαν να μην ήθελε να φύγει το σπλάχνο της, σα να τό ’ξερε πως τον ξεπροβόδιζε στερνή φορά, μέχρι που ακούστηκε επίμονα η κόρνα, ένα απαιτητικό παρατεταμένο μπίιιτ, μπίιιτ, μπίιιτ… Τους έσκισε τ’ αυτιά, λύθηκαν τα χέρια, χωρίστηκαν. Ένα κουμπί της είχε απομείνει στη χούφτα, τόσο τον τράβαγε πάνω της που τό ’κοψε δίχως να το καταλάβει. Ένα σκοτεινό μπλε κουμπί, που μέσα του είχε φυλάξει ολόκληρη την τραγική αίσθηση του αιώνιου αποχωρισμού, αυτό έσφιγγε, από όλη τη φαμίλια αυτό μάναχα της έμεικε, αυτό τήραγε απαρηγόρητη ώσπου ένα φίδι που ξεκουλουριάστηκε παρέκει στην κρανιά απόσπασε το βλέμμα της.
