Ζουν, πολιτεύονται, δημοσιογραφούν, σχολιάζουν ως γουρούνια μέσα στη λάσπη και στα περιττώματά τους, που υποδύονται τις ιδέες. Νομίζω ότι το πιο αντιπροσωπευτικό σύνθημα του χώρου τους είναι το «να πεθάνει η Ελλάδα, να ζήσουμε εμείς». Χυδαίο, αλλά σαφές και αντιπροσωπευτικό, για να γνωριζόμαστε. Και θυμίζω πως στη χυδαιότητα και τη συκοφαντία έχουν ασκηθεί πρωτίστως μεταξύ τους. Εκείνη η γκροτέσκα φιγούρα, ο Αναστάζε Αντρέγεβιτς Βοσνιάτσκι, αξιωματικός των λευκών, δεινός ιππέας, ξιφομάχος και ζιγκολό προικοθήρας -διέφυγε στις ΗΠΑ μετά τον Ρωσικό Εμφύλιο Πόλεμο, παντρεύτηκε μια πάμπλουτη γριά, τη Μάριον Μπάκιγχαμ Ρίαμ, και ίδρυσε εν εξορία το Ρωσικό Εθνικό Επαναστατικό Εργατικό και Αγροτικό Κόμμα των Φασιστών, με έδρα το υπόγειο της έπαυλης της τσαχπίνας γιαγιάς, όπου έπαιζε μπιλιάρδο και έπινε σαμπάνιες με τους μερακλήδες οπαδούς του- είχε πει μια ειρωνική, αλλά αξιοσημείωτη ατάκα για τον Στάλιν: «Δεν υπάρχει μεγαλύτερος φασίστας σύντροφός μας από τον Στάλιν, διότι κανείς δεν έχει σκοτώσει περισσότερους κομμουνιστές από αυτόν».
Η μάχη που δεν δόθηκε ακόμη — ΕΛΛΑΣ
ΝΕΑ των ΦΙΛΙΑΤΩΝ 
Σχολιάστε