ΝΕΑ των ΦΙΛΙΑΤΩΝ

Και άλλη μια φωτογραφία από την Φιλιατιώτικη Πηγή τ’ Αη Γιώρη που είναι κάτω από το Φοινίκι και στην Φανερωμένη ανήκει… Την πηγή που ξεδιψάει το Φιλιάτι, το Φοινίκι, την Ελαία, τη Βρυσέλλα κλπ. Εκεί πήγαιναν παλιά εκδρομή τα σχολειά. Εκεί πήγαιναν για αναψυχή Φιλιατιώτες την παλιά εποχή… Από τους εικονιζόμενους γνωρίζουμε τον από αριστερά Γιώργο Νούσια, Σωκράτη Τσάτση και Ηλία Παύλο Σωτηρίου- ο ακριβώς από πάνω τους δεν μάθαμε ακόμη ποιος είναι, αν μπορεί να βοηθήσει κανείς…

ποιός θυμάται την πηγή; Έτσι ήταν πριν αρχίσει να υδρεύεται απο εκεί το Φιλιάτι και να καλυφθεί. Μας την θύμισε η παραπάνω φωτογραφία φίλου. Στην εικόνα Γιώργο Νούσια, Σωτηρίου, Ζυγούνης, Βαγγέλη Μυγδάλης.

Προπολεμική εικόνα απ’ το Φιλιάτι- όλοι πάνω στο αυτοκίνητο- στο αριστερό φτερό ο αείμνηστος Θανάσης Μικρούλης, στο δεξιό σαν ο Βασίλης Αναστασίου (Ρέφος)… τους άλλους δεν τους μάθαμε ακόμη…

(¨γραμμένο απο μια ξεχωριστή φυσιογνωμία με εξαίρετο χιούμορ, που λείπει πλέον απο κοντά μας και δημοσιεύτηκε τον Ιούλιο του 1999 στην εφημερίδα ¨τα ΝΕΑ της Επαρχίας Φιλιατών)- τόσο μακρυνό τόσο κοντινό…

ΜΕ ΤΟ ΠΙΣΩ ΠΟΔΙ ΣΗΚΩΜΕΝΟ

Εμπρός Κολοκοτρώνη γιοι και Μπότσαρη αδέρφια,

Της Επαρχίας  σταυραετοί, τώρα πούχετε κέφια,

Βάλτε μπροστά το Δήμαρχο πού ‘χει γερά τα πόδια,

Κι εσείς ακολουθήστε τον σαν το ζευγά τα βόδια

Δείξτε σε όλα τα χωριά, στη Σκάλα, στη Μουργκάνα

Πως η αυτοδιοίκηση είναι σαν την πουτάνα

Που όποιος θέλει την πηδά όποτε κάνει κέφι

Και δεν του ιδρώνει το αυτί κι ας του βαρούνε ντέφι

΄Άμα σας πουν πως τίποτε δεν κάνατε ακόμα

με μια αντιπολίτευση που σέρνεται στο χώμα,

πέστε το στους δημότες σας ντόμπρα και θαρρετά:

¨Δεν δίνουμε εξήγηση στον κάθε κερατά¨.

Να πάτε να σκοτώσετε εκείνες τις ¨καργιόλες¨

Που στον ΑΣΕΠ απόρριψαν τις πρόσληψές σας ΟΛΕΣ

Και στην απ’ όξω…

 φωτογραφία Μ. Πασιάκος

Του Θεόδωρου Μ. Κώτσιου

Η Πλεσιβίτσα -σήμερα Πλαίσιο- ένα από τα πολλά, όμορφα, χωριά του νομού Θεσπρωτίας, είναι χτισμένη σε υψόμετρο 400 περίπου μέτρων, προς την πλευρά του Ιονίου Πελάγους, κοντά στη Σαγιάδα. Μόλις μισή ώρα απόσταση τη χωρίζει από τη Βόρειο Ήπειρο. Από την Ηγουμενίτσα και τους Φιλιάτες απέχει αντίστοιχα 30 και 10 χι­λιόμετρα και ο δρόμος της είναι ασφαλτοστρωμένος και γραφικός.

Σιγοπερπατώντας ο επισκέπτης στους δώδε­κα αλληλοδιαδεχόμενους μαχαλάδες της Πλεσι­βίτσας, θα συναντήσει οικοδομές, δίπατες και τρίπατες, με μεγάλα αγκωνάρια στις τέσσερις πλευρές, πόρτες και παραθύρια αψιδωτά με πέ­τρες πελεκητές, τζάκια με σχήματα καλλιτεχνικά, απομεινάρια βυρσοδεψείων, ταπητουργείων και τσαρουχάδικων και «γκαντούνια» κλωθογυριστά.

Στο κοινοτικό γραφείο, θα δει, σε φωτογρα­φίες, γόνους παλιούς της ακριτικής αυτής γωνιάς, που ετίμησαν και ελάμπρυναν τον τόπο, κατα­λαμβάνοντας θέσεις ύπατες στον αγώνα της λευ­τεριάς, στο Πατριαρχείο της Πόλης, στην Προεδρία της Δημοκρατίας, στο Πανεπιστήμιο και στην έρευνα. Ακόμα, περιδιαβάζοντας τα σο­κάκια της…

Μια τυχαία συνάντηση με την Γιολάντα και τον Κεν- δυο Άγγλους που εμφανίστηκαν πρόσφατα στο Φιλιάτι και έψαχναν τα σπίτια που είχαν φτιάξει για Βορειοηπειρώτες με  οδήγησε στην παρακάτω υπενθύμιση:

ο εγγονός του Βαγγέλη Κολέλη Κωνσταντίνος μας βοήθησε να συνενοηθούμε με το ζεύγος των Άγγλων, Γιολάντα και Κέν

Γύρο στο 1958 ήρθαν και στο Φιλιάτι σαν μέλη ενός ανθρωπιστικού οργανισμού, νέοι- κυρίως Άγγλοι, με στόχο να κτίσουν σπίτια για Έλληνες της Βορείου Ηπείρου- διωγμένους από το καθεστώς Χότζα. Είναι τα γνωστά ¨Εγγλέζικα¨ κάτω από την Αγία Τριάδα. Κάποιοι από τους Άγγλους αυτούς έγιναν γαμπροί μας, ο Μάθιους πήρε την Αρετή- δασκάλα κόρη του δάσκαλου Κώστα Γκούντα, ο Ρότζιας την Πολυξένη κόρη του Γιώργου Κυρίτση και ο Ντάντλεϊ αργότερα την Λιλή του Βασίλη Μικρούλη. Και αυτό το γεγονός αλλά και το ότι είχαν ζήσει κάποιον καιρό όλοι μαζί στο Φιλιάτι τους ώθησε και ίδρυσαν Σύλλογο Φίλων Φιλιατών. Η δράση τους ήταν…

Ένα αρθρο που δημοσιεύτηκε στο 2 φύλλο της εφημερίδας μας  τον ΙΟΥΛΙΟΣ του 1999

Του κ. Σωκράτη Φ. Μπέμπη, δικηγόρου

            Οι διανύοντες την τρίτη ηλικία (και φαρμακερή) θα ενθυμούνται την εικόνα που παρουσίαζε το Φιλιάτι έως και ολόκληρη η επαρχία πριν από τον πόλεμο του 40 έσφυζε από ζωή και κίνηση. Γεμάτα κόσμο τα χωριά οργανωμένα σε κοινότητες με πρόεδρο «γραμματικό» δάσκαλο και παπά. Είναι αλήθεια πως οι συνθήκες ζωής ήταν πολύ δύσκολες. Σε πολλούς τομείς πρωτόγονες. Συγκοινωνία και μεταφορές διενεργούνται με τα συμπαθή τετράποδα.

            Ακόμη και με «ζάλωμα» στους ώμους. Στα χωράφια τσάπα και αλέτρι. Τηλέφωνο ανύπαρκτο. Μέσο επικοινωνίας η επιστολογραφία. Άρχοντας, όποιος διέθετε το ψωμί και το λάδι της χρονιάς. Αν είχε και «μπινέκι» για τις μετακινήσεις του, είχε «μερσεντές».

            Η οικιακή ζωή ακόμη πιο δύσκολη. Με βαρέλες η μεταφορά πόσιμου νερού. Το ίδιο για την πλύση των ρούχων και όλες τις άλλες οικιακές ανάγκες…