Ιστότοπος για τους Φιλιατες και οχι μονο- με νέα και παλιά, ειδήσεις και σχόλια, λαογραφικά και φωτογραφικά θέματα και την εφημεριδα μας ¨τα ΝΕΑ των Φιλιατών¨ σε ηλεκτρονική μορφή

Archive for Απρίλιος, 2021

Φιλιατιώτικες φωτογραφικές αναμνήσεις 2


Απ’ το προπασχαλινό Φιλιατιώτικο παζάρι του 2016


Φιλιάτες, ο καιρός 19/4/21


ΒΡΟΧΗ

Θερμοκρασία 9-15C Υγρασία 73% άνεμοι 3bf ΝΑνατολικοί

ΦΙΛΙΑΤΙΩΤΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ, ΑΝΘΡΩΠΙΝΗΣ ΕΥΑΙΣΘΗΣΙΑΣ- Η ΣΥΝΕΧΕΙΑ…


Ο Ραφαήλ Μπακόλας- απόγονος της εβραϊκής οικογένειας που είχε ζήσει στο Φιλιάτι έως το 1927- απαντάει στην επιστολή του Φιλιατιώτη της διασποράς- που λόγω ευαισθησίας δε θέλει να φανεί- προς το παρόν- το όνομά του

Αγαπητέ κ
Σας ευχαριστώ πολύ για το συγκινητικό σας σχόλιο. Πρέπει να σας πω ότι έμεινα κατάπληκτος διαβάζοντάς το.

Όταν το περασμένο καλοκαίρι πήρα σχεδόν τυχαία την απόφαση να «γκουγκλάρω» το όνομα του προπάππου μου, σε καμία περίπτωση δεν περίμενα να φτάσω τόσο μακριά.
Το προσωπικό μου ταξίδι έρευνας για την ιστορία οικογένειά του ξεκίνησε στη μέση της πανδημίας. Η δουλειά μου είχε σταματήσει κατά την διάρκεια του καλοκαιριού, οπότε και μου δόθηκε η ευκαιρία να επισκεφτώ τους Φιλιάτες στο για τους οποίους είχα ακούσει αρκετές φορές αλλά ποτέ δεν είχα δει από κοντά. Μετά από μια απλή αναζήτηση στο ίντερνετ βρήκα μια αναφορά στον προπάππου μου Αβραάμ σε μια ανάρτηση του κ Γιώργου από το 2014. Έπειτα βρήκα το βιβλίο και το τηλέφωνό του, οπότε και γνωριστήκαμε. Ενθουσιάστηκα όταν πριν από λίγο καιρό έμαθα ότι ο παππούς μου είχε επισκεφτεί τους Φιλιάτες το 1968, εξού και η φωτογραφία μπροστά από το σπίτι, για το το οποίο δεν είχα καμία εικόνα. Τώρα το εκ καρδίας μήνυμά σας ήρθε να επεκτείνει περαιτέρω την ιστορία.
Σας ευχαριστώ πολύ για την καλοσύνη σας να μου στείλετε το παλιό κλειδί του σπιτιού στο Φιλιάτι, την ύπαρξή του δεν γνώριζα. Δυστυχώς μετά τον πόλεμο, όταν ο παππούς μου γύρισε επιζών από το Άουσβιτς στην Πολωνία, βρήκε το σπίτι στην Κέρκυρα χωρίς έπιπλα και ελάχιστα προσωπικά αντικείμενα. Οι περισσότερες φωτογραφίες της οικογένειας χάθηκαν, υποθέτω και αντικείμενα όπως το αντίγραφο του κλειδιού αν υπήρχε. Η γενναιοδωρία σας είναι συγκινητική και ελπίζω να έχω την ευκαιρία να σας συναντήσω από κοντά την επόμενη φορά που θα βρεθώ στα μέρη σας, ελπίζω σύντομα. Στο μεταξύ, σας ευχαριστώ από την καρδιά μου.

Έχω μετανιώσει που δεν ρώτησα τον παππού μου σχετικά με τον τόπο γέννησής του και την ζωή του εκεί σαν παιδί όσο ήταν εν ζωή. Παρόλ’αυτά αυτό το ταξίδι μου έδωσε την ευκαιρία να γνωρίσω ανθρώπους ποιότητας σαν εσας και τον κ Γιώργο. Και για αυτό είμαι ευγνώμων, καθώς είναι πιθανόν αυτές οι συναντήσεις να μην είχαν πραγματοποιηθεί αν δεν τα είχε φέρει έτσι η ζωή.
Να είστε καλά.
Φιλικά Ραφαήλ Μπακόλας

όμορφα ηπειρώτικα γλέντια…


Τσαμαντάς 1931…


απο σχόλιο στην εφημερίδα ¨ΘΕΣΠΡΩΤΙΑ¨ του 1931, η φωτογραφία είναι του Σπ. Μελετζή- προπολεμική κι αυτή

ΑΠΟ ΤΟΝ ΤΣΑΜΑΝΤΑ

Τα χιόνια του, – Τα Χριστούγεννα στον Τσαμαντά. – Γλέντι και κέφι πέρα για πέρα. Μια βραδιά στου κ. Λαγού. – Όργανα κρασί, τραγούδι. – Χαρτοπαιξία και… έρως. Νίτσος και περίπατος. – Νίτσος και «Θεσπρωτία».

ΤΣΑΜΑΝΤΑ!  Ένα κομμάτι από τας Άλπεις. Ενσφηνομένο εις τους πρόποδας κυκλοτερούς οροσειράς  χιονοσκεπούς μοιάζει σαν αμφιθέατρο με κάτασπρες από πεντελικό μάρμαρο κερκίδες  Απαράλλακτο Αβερώφιο Στάδιο αν ισοπεδώσης την εδαφική ανωμαλία του. Δεν μπορεί να πει κανείς πως έχει κάτι το ιδιαιτέρως γραφικόν, πάντως παρουσιάζει κάποια μεγαλοπρέπεια με όλην του την ταχύτητα. Αι δε γιορτές εδώ περνούν κάποιο μυστικισμό ανάλογο από τα Χριστούγεννα των βορείων κλιμάτων που λείπει μονάχα το Χριστουγεννιάτικο δέντρο και φιόρντ…..

Εφέτος ο χειμώνας είναι αγριώτερος. Βροχές και κακό. Παρ’ όλο όμως τούτο  καθ’όλο το διάστημα των εορτών επεκράτησε γενική ευθυμία και κέφι που οφείλεται εν μέρει και στην ευπορία των κατοίκων που ξενιτεύονται σ’όλα τα μέρη και περισσότερο στην Αμερική.

ΕΓΙΝΑΝ πολλά γλέντια, κυρίως σε χώρους κλειστούς, το  σπουδαιότερο όμως έγινε το βράδυ της 2ης Γενάρη υπό τύπων εσπερίδων στο σπίτι του Ν. Λαγού.

Από νωρίς είχαν συγκεντρωθή πολλοί κάτοικοι γυναίκες και άντρες που χώριζαν οι πρώτες με τις γραφικές τους στολές και ανάμεσα στους οποίους ξεχώριζαν ακόμη ο γιατρός κ. Π. Ζωΐδης μετά τις κυρίας του και της κόρης του, ο κ. Μ. Λαγός μετά της κυρίας του, οι διδάσκαλοι  Ευάγγελος Κονιδάρης , Πηνελόπη Μανωλάτου, Βασ . Μαλάμης μετά της κυρίας του, ο κ. Μεταξάς βοηθός του κ. Ι. Φωτόπουλου επιθ. Δημ. Εκπαιδέυσεως , ο κ. Σκαρλάτος, ο κ. Γ. Μπίτζας μετά της κυρίας του και άλλοι πολλοί.

Θέσιν ορχήστρας επήχαν εγχώρια μουσικά όργανα που επιδέξιοι οργανοπαίχτες σκόρπιζαν ακράτητο ενθουσιασμό. Παρετέθησαν διάφοροι εκλεκτοί μεζέδες και το γλυκύτατο κρασί που έρεε άφθονο έτερπε το λαρύγγι για να βγη ζωντανότερο το τραγούδι. Κι έτσι σχηματίστηκε ένα περιβάλλον γιομάτο θαλπωρή και κατάνυξι. Το γλέντι βάσταξε ως τα μεσάνυχτα οπότε ο καθένας απεχώρησε με τις καλύτερες εντυπώσεις κουκουλωμένος στη χοντρή του σάρπα, κόκκινος – κόκκινος , μια από το κρασί και μια από το άγριο τσούξιμο της παγωνιάς.

ΕΚ ΠΑΡΑΛΛΗΛΟΥ το γλέντι συνεχιζότανε και σε άλλα σπίτια τα δε καφενεία είτανε γιομάτα από κόσμο μέρα και νύχτα και είχαν μεταβληθή σε μικρά παραρτήματα Μόντε Κάρλο που δοκιμαζότανε η τύχη του καθενός με όλων των ειδών τα παιχνίδια.

Πολλοί εκέρδισαν ,σημαντικά μάλιστα άλλοι δε δεν ηυνοήθησαν από την τύχη στα χαρτιά μεταξύ των οποίων και ο παρεπιδημών , λόγω των εορτών διακεκριμένος συγχώριός μας κ. Αθ. Κίτσος, δικηγόρος. Ας είνε όμως και οι τελευταίοι έφυγαν με την ευχαριστημένοι με την απατηλή ευχάριστη ελπίδα πως κέρδισαν στην….αγάπη! Να το πιστεύσουμε άραγε ως προς τον αγαπητόν μας κ. Αθ. Κίτσο… που έχασε στα χαρτιά; ….

Δεν έχουμε αντίθετες ενδείξεις!

ΖΩΗΡΟΣ και πάντα σφριγηλός ο φίλτατος λόγιος κ. Ν. Νίτσος παίρνει κάθε απομεσήμερο τον περίπατό του που είνε ένας, απαραίτητος όρος στο κανονισμένο εγγλέζικο δρομολόγιο της ζωής του σαν σοφός ερημίτης που τον απεκάλεσεν ο πολύς Χρηστοβασίλης.

Τώρα ανοίγεται μπρος του και νέα ευχάριστη γι’αυτόν ασχολία να δείξει τον απαράμιλο και γλαφυρό χρωστήρα του γράφοντας στην αγαπητή «Θεσπρωτία» συντρέχοντας την ευγενή προσπάθεια του Διευθυντού της εις την εξυπηρέτηση των συμφερόντων του πολύπαθου τόπου μας. Κι ας είναι βέβαιος ο κ. Νίτσος πως θα διαβάζεται με βουλιμία.

ΑΝΤΑΙΟΣ

Φιλιάτες: Πασχαλινή κίνηση 1935


ΝΕΑ των ΦΙΛΙΑΤΩΝ

οι φωτογραφίες είναι μεν παλιές αλλά απο διάφορες χρονολογίες

απο την εφημερίδα ΘΕΣΠΡΩΤΙΑ

Η ΠΑΣΧΑΛΙΝΗ ΚΙΝΗΣΙΣ

-Το πασχαλινό γλέντι εφέτος εις τα χωριά δεν είχε την συνήθη του ζωηρότητα. Μόνη η αθάνατη Πλεσιβίτσα γλέντισε όπως και πάντοτε. Με βιολιά. Η ημέρα κι αν μεγάλη δεν έσωσεν εις τους χορευτάς χρησιμοποιήθηκε κι η νύκτα.

cf80cebbceb1ceb9cf83ceb9cebf

Στο Γηρομέρι το έσκουξαν οι νέοι με βιολιά… δανεικά. Οι νέοι της ξενητειάς του εσωτερικού της Ελλάδος και της ξενητειάς των … Φιλιατών. Ο γυιός του ιατρού κ. Δ. Σπανοπούλου, ο Θεοδωράκης, δεν μοιάζει τον μπαμπά του στους χορούς και τα γλέντια, των ετών που πέρασαν και δεν γυρίζουν πιά.

(Γηρομέρι, σέρνει το χορό ο Σταύρος Ντούρος)

ΝΤΟΥΡΟΣ ΣΤΑΥΡΟΣ ΣΤΟ ΧΟΡΟ

Η Φανερωμένη με τα λίγα σπίτια είχεν εφέτος βιολιά διαρκώς κατά το… μέλλον και ήττον. Οι Μαντζαρέοι, τα τρία τέταρτα του χωριού, από το μεσοχώρι μετέφερον το χορό στα σπίτια τους. Διά το κοντόν του… ψαλμού.

(Φανερωμένη και ποιός δεν…

Δείτε την αρχική δημοσίευση 151 επιπλέον λέξεις

Φιλιάτες, ¨Αλλοτινές μου εποχές, αλλοτινοί μου χρόνοι¨…


απο την επίσκεψη του Κωνσταντίνου στο Φιλιάτι, ’60- τον προσφωνεί ο τοτε δήμαρχος Δονάτος Σπανόπουλος

ΠΑΡΈΑ ΠΡΙΝ 50 ΧΡΌΝΙΑ

ΠΑΡΈΑ ΠΡΙΝ 30- 40 ΧΡΌΝΙΑ

ΑΡΗ-ανοι πριν 40 χρόνια

ο Αντώνης, η Τούλα και τα καμάρια τους- πριν 30-40 χρόνια

Φιλιατιώτικη ιστορία, ανθρώπινης ευαισθησίας- η ανταπόκριση!


αιτία κι αφορμή το χθεσινό σχετικό δημοσίευμα φίλος Φιλιατιώτης της διασποράς μας έστειλε το παρακάτω εξ ίσου συγκινητικό σχόλιο διατηρώντας την ανωνυμία του και… μας έφερε στη θέση να αναφωνήσουμε ¨΄α ρε Φιλιάτι με τα παιδιά που βγάζεις!

Φίλε Γιώργο,

   Διάβασα τη σημερινή δημοσίευση σου για την οικογένεια Μπακόλα. Ειλικρινά συγκινήθηκα με όσα γράφεις Πιο πολύ χάρηκα γιατί είδα επιτέλους τα πρόσωπα τους μιας και στην προηγούμενη ανάρτηση σου δεν φαινόταν.

Δεν ξέρω αν το ‘χεις καταλάβει αλλά έχεις γίνει κάτι σαν τον τελευταίο των Μοϊκανών, ειδικά για εμάς τους απόδημους Φιλιακιώτες…

    Προσωπικά κάτι είχα ακούσει για αυτή την οικογένεια από τους δικούς μου, όσο ζούσαν , χωρίς ποτέ βεβαίως να έχω μια προσωπική εμπειρία με τα γεγονότα. Ας είναι…

   Έλα όμως που η ετερογονια των σκοπών διαμορφώνει καμιά φορά στη ζωή περίεργες καταστάσεις. Έτυχε λοιπόν στην ζωή μου να έχω κάποιους φίλους Εβραίους και έτσι έμαθα αρκετά για αυτόν τον βασανισμένο λαό και για όσα τράβηξε στο πέρασμα των αιώνων από τους διάφορους δυνάστες. Κάτι αντίστοιχο δηλαδή με τη δική μας ιστορία και τα δικά μας βάσανα. Μέσα σε αυτά θυμάμαι μια κουβέντα που μου είχαν πει ότι όταν ένας Εβραίος αναγκαζόταν να φύγει από το σπίτι του έπαιρνε πάντοτε μαζί του ένα κλειδί από την εξώπορτα. Έτσι για να ελπίζει ότι κάποια μέρα θα γυρίσει πίσω, θα επιστρέψει. Είχε τύχει δε να δω τέτοια κλειδιά σε σπίτια Εβραίων.  Εκείνα τα μεγάλα τα παλιά, σαν αυτά που μαζεύει στις συλλογές του ο φίλος σου ο Πασιακος, στη Σαγιάδα…

   Θα ήθελα λοιπόν αν μπορείς, να επικοινωνήσεις με αυτόν τον φίλο σου τον νεώτερο Μπακόλα στην Αγγλία που σου έστειλε τις φωτογραφίες που δημοσίευσες. Και να του πεις ότι θέλω την διεύθυνση του. Ο λόγος είναι ότι θέλω να του στείλω ένα κλειδί. Από το σπίτι των δικών του. Θέλω να το έχει γιατί το δικαιούται, γιατί του το χρωστάω… Έτσι να του πεις.. Και ότι μπορεί έρθει να μείνει όποτε θέλει να μείνει. να το δει.. Έτσι κι αλλιώς εμείς οι εμείς οι άνθρωποι είμαστε περαστικοί, πρόσκαιροι από το κόσμο τούτο. Αυτά ρε Γιώργο και σε ευχαριστώ για μια ακόμη φορά για όσα κανείς

Να είσαι πάντα καλά

Φιλιατιώτικη ιστορία, ανθρώπινης ευαισθησίας!


Το 1927 η οικογένεια Μπακόλα που εικονίζεται στην παρακάτω φωτογραφία, έφυγε από το Φιλιάτι όπου έμενε για πολλά χρόνια κι εγκαταστάθηκε στην Κέρκυρα. «Αβραάμ Μπακόλας του Σιμαντόβ (πατέρας), Εσθήρ Μπακόλα (μητέρα), Ελισάβετ Μπακόλα (μεγάλη κόρη), Ραφαήλ Μπακόλας (υιός), Άννα Μπακόλα (καθισμένη δεξιά), Ευτυχία Μπακόλα (καθισμένη αριστερά), και Ραχήλ Μπακόλα (μωράκι, γεννηθείσα στην Κέρκυρα). Από αυτούς μόνο ο Ραφαήλ, η Ευτυχία και η Ραχήλ επιβίωσαν μετά τον πόλεμο.»  Ο μικρός της φωτογραφίας είναι ο δεκάχρονος Ραφαήλ Μπακόλας.

Το Φθινόπωρο του 1968 ο μικρός Ραφαήλ Μπακόλας της φωτογραφίας-επισκέφτηκε το Φιλιατι, να θυμηθεί κάτι από τα παιδικά του χρόνια- βρήκε το σπίτι που έμενε μίλησε με τους νέους ιδιοκτήτες που τον καλοδέχτηκαν- έβγαλαν και μια αναμνηστική φωτογραφία εκεί. Μαζί του είχε και την ξαδέλφη του Mollie Bacola Fromm, η οποία ζούσε στην Αμερική και η οποία τράβηξε κι άλλες φωτογραφίες με απόψεις των Φιλιατών.

Το 2020 επισκέφθηκε το Φιλιάτι ο Ραφαήλ Μπακόλας- εγγονός του προαναφερθέντα Ραφαήλ- ο οποίος ζει κι εργάζεται στην Αγγλία. Είδε   στο βιβλίο μας ¨Κάτι για το Φιλιάτι¨ και στην ιστοσελίδα ¨ΝΕΑ των Φιλιατών¨, αναφορές  για τους εβραίους των Φιλιατών και αφού μιλήσαμε στο τηλέφωνο επιστέφθηκε το Φιλιάτι το καλοκαίρι του 2020 για να γνωρίσει τον τόπο που έζησαν οι πρόγονοι του.

Χάρη σ’ αυτόν μας παραχωρήθηκαν οι νεότερες φωτογραφίες των Φιλιατών από την Annette B. Fromm- κόρη της Mollie Bacola Fromm η οποία της είχε τραβήξει το Φθινόπωρο του 1968 και τους ευχαριστούμε!

η παρακάτω είναι η αλάνα (γήπεδο μπάσκετ και διπλού, δεξιάα η παράγκα της Μπάντας) όπου σήμερα είναι ο Αι Δημήτρης

και μια σημερινή για σύγκριση…

Ετικετοσύννεφο

Αρέσει σε %d bloggers: