ΝΕΑ των ΦΙΛΙΑΤΩΝ

τα ΝΕΑ των Φιλιατών, Μάρτη 2001

και το βράδυ της Φιλιατιώτικης Τσικνοπέφτης…

Σφοδρή επίθεση Παπαρούνα σε Κάτση – Παρελθόν από τη Ν.Ε. του ΣΥΡΙΖΑ

Σφοδρή επίθεση εξαπέλυσε ο μέχρι πρότινος Συντονιστής της Ν.Ε. Θεσπρωτίας του ΣΥΡΙΖΑ- Π.Σ., Παύλος Παπαρούνας προς το Βουλευτή Θεσπρωτίας του ΣΥΡΙΖΑ, Μάριο Κάτση, στην τοποθέτησή του στην τελευταία νομαρχιακή συνδιάσκεψη, όπου ήταν και η τελευταία του από αυτό το πόστο.
Ο κ. Παπαρούνας μίλησε και είπε όσα κράταγε μυστικά όλα αυτά τα χρόνια για την …ωραία ατμόσφαιρα που επικρατούσε στο εσωτερικό του ΣΥΡΙΖΑ Θεπσρωτίας.Το τι άλλο μπορεί να υποδηλώνει αυτή η στάση του, είναι κάτι που θα μάθουμε σύντομα…
Τοποθέτηση στη Νομαρχιακή Συνδιάσκεψη20-2-2021
Νομίζω ήρθε ο καιρός να πούμε ο καθένας τη δική του αλήθεια όπως την έζησε, όχι για να βγάλουμε τα απωθημένα μας, αλλά για να κατανοήσουμε τις πραγματικές συνθήκες και να λάβουμε τα μέτρα μας για το μέλλον.
1). Όταν ανέλαβε η νέα ΝΕ ήδη το κλίμα ήταν τεταμένο και το περιβάλλον ναρκοθετημένο. O βουλευτής με την προηγούμενη κατηγορηματική του δήλωση ότι η νομαρχιακή έπρεπε να παραιτηθεί, είχε δημιουργήσει πολωτικό κλίμα. Η προσπάθειά του να ελέγξει τα πάντα και ό,τι γίνονταν σε κομματικό και κυβερνητικό επίπεδο, προφανώς για το προσωπικό του συμφέρον, ταλαιπώρησε την Οργάνωση.
Από την επιλογή του Διοικητή του Νοσοκομείου Φιλιατών μέχρι τη στελέχωση των κυβερνητικών θέσεων υπήρξε μια ιδιοκτησιακή αντίληψη, τίποτε δεν μπορεί να γίνει χωρίς την έγκρισή του.
Η αντιπαράθεση του βουλευτή με τον πρόεδρο του ΟΛΗΓ Αντρέα Νταή έφτασε την Οργάνωση στα όρια της διάλυσης. Δεν υπήρξε συνεδρίαση που να μην είχε, με ένταση, αναφορά στα σχετικά με το λιμάνι. Δημιουργήθηκαν δύο μέτωπα που είχε από όλα. Συγκρούσεις, κατηγορίες, υπονομεύσεις, αλληλοκαρφώματα, ένας εξοντωτικός πόλεμος. Στα μάτια των συντρόφων φάνταζε πολυτέλεια, ειδικά για ανθρώπους που ωφελήθηκαν από την διακυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ.
Για τα πεπραγμένα στο Νοσοκομείο δεν υπήρξε καμία συζήτηση, κάποιοι έκαναν τη δουλειά τους, αποσπάσεις, μετακινήσεις κτλ και κανέναν δεν απασχόλησε. Όταν πήραμε την εξουσία είχαμε πάνω από το 80% των εργαζομένων και όταν φύγαμε δεν βρίσκαμε ούτε έναν εργαζόμενο για τα ψηφοδέλτια της ΠΟΕΔΗΝ. Σε μένα απευθύνθηκαν να τους κάνω το ψηφοδέλτιο και όχι σε αυτούς που ισχυρίζονταν ότι όλα «έβαιναν καλώς».
Η αντιμετώπιση των συντρόφων από το περιβάλλον του βουλευτή υπήρξε επιλεκτική. Όσοι τον στήριζαν τους εξυπηρετούσε, τους άλλους τους έδειχνε φανερά τη δυσαρέσκειά του. (Μέχρι και καταγγελία ότι είπαν να φύγει σύντροφος από το γραφείο τους είχα).
Για να μην μακρηγορώ αυτό είχε σαν αποτέλεσμα και στη λειτουργία της Οργάνωσης, γιατί πολλοί σύντροφοι δεν ήθελαν να βγουν σε περιοδείες με το βουλευτή, ενώ κυριάρχησε η άποψη ότι και μείς λειτουργούμε με βάση το συμφέρον μας.
Συμπέρασμα: η δύναμη που δώσαμε για να χρησιμοποιηθεί εναντίον των πολιτικών μας αντιπάλων από κακή αντίληψη και διαχείριση φάνταζε να χρησιμοποιείται εναντίον μας.
2) Η Νομαρχιακή μέχρι σήμερα δεν είχε καμία αρμοδιότητα. Ποτέ δεν εισακουστήκαμε στις προτάσεις μας, ποτέ δεν ενημερωθήκαμε. Χαρακτηριστικά αναφέρω τον Διοικητή του Νοσοκομείου, τον νέο ακαδημαϊκό χάρτη, τα επενδυτικά έργα του λιμανιού, τα μεγάλα έργα στην Θεσπρωτία. Η δουλειά που έγινε με το Αναπτυξιακό Πρόγραμμα της Ηπείρου αγνοείται. Παρεμπιπτόντως ήταν ότι πιο συλλογικό και ουσιαστικό έγινε. Ακόμα και ποιος θα μας εκπροσωπήσει στην βουλή, σε αντίθεση με την προηγούμενη φορά που αποφάσισαν για το μεγαλύτερο μέρος του ψηφοδελτίου τα μέλη, τώρα ορίστηκαν άνωθεν με αδιαφανή κριτήρια. Ρωτάω, κριθήκαμε πιο ανώριμοι;
3) Δυστυχώς και με τη διακυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ, τουλάχιστον σε τοπικό επίπεδο, συντηρήθηκε και αναπτύχθηκε το πελατειακό σύστημα και η οικογενειοκρατία από το βουλευτικό γραφείο, ενώ κανένα όφελος δεν είχε το κόμμα. Απλώς δημιουργούνταν βουλευτική πελατεία. Κανένας από αυτούς που εξυπηρετήθηκαν δεν πέρασε την πόρτα των οργανώσεων. Η άποψη των συμπολιτών μας ήταν ότι δεν άλλαξε τίποτα, μόνο τα ονόματα. Από τα 10-15 άτομα που περνούσαν από τα γραφεία «για υπόθεσή τους» σήμερα δεν περνάει κανένας.
4) Δεν βοήθησαν όλα τα μέλη της Νομαρχιακής στη καθημερινή λειτουργία. Υπήρχαν μέλη που δεν εμφανίστηκαν καθόλου στις συνεδριάσεις. Δεν μιλάμε να χρεωθούν κάτι. Αν και υπήρχε τακτικότατη ενημέρωση ελάχιστοι τη διάβαζαν και έρχονταν στις συνεδριάσεις για να πάρουμε αποφάσεις. Κατά κανόνα αυτοί που δεν συμμετείχαν έκαναν και την πιο σκληρή κριτική. Οι περισσότεροι αρκούνταν μόνο στη συζήτηση. Όποιος/α θελήσει να είναι μέλος στην νέα ΝΕ θα πρέπει από τώρα να ξεκαθαρίσει σε ποιόν τομέα θα αναλάβει την ευθύνη. Πρέπει να γίνει ανανέωση. Η ανανέωση όμως από μόνη της δεν λέει τίποτε. Βλέπετε την πολλά υποσχόμενη τοπική νεολαία μας που βρίσκεται στα όρια της διάλυσης. Δυστυχώς δεν υπάρχει χρόνος και κίνητρα να ασχοληθεί κάποιος με την οργανωμένη πάλη.
5) Τις πολιτικές μου θέσεις σχετικά με τη διεύρυνση, ανασυγκρότηση, μετασχηματισμό θα τις δημοσιοποιήσω στην πορεία προς το Συνέδριο. Σε κάθε περίπτωση για τα τοπικά δεδομένα (για να καταλαβαινόμαστε) αν εγγραφούν από τους 10.000 ψηφοφόρους μας 500 και τριπλασιάσουμε τη δύναμή μας, αλλά από αυτούς δεν συμμετέχει κανένας σε κοινωνικά κινήματα και μαζικούς χώρους δεν ξέρω τι θα έχουμε πετύχει. Καταγραφή των ψηφοφόρων μας μόνο;
6) Πιστεύω ακράδαντα ότι λύση χωρίς την εφαρμογή του καταστατικού, χωρίς θητείες σε όλα τα όργανα, βουλευτές, ΚΕ, ΝΕ, ΟΜ δεν μπορεί να υπάρξει. Διαφορετικά δημιουργούνται στεγανά που θα εξακολουθούν να υπερασπίζονται στενά προσωπικά συμφέροντα.
Δεν αρκεί το κόμμα να λέει ότι «υπήρξαν αλαζονικά φαινόμενα που πλήγωσαν τους πολίτες» και να μην παίρνει κανένα μέτρο για να μην ξαναεμφανιστούν. Στα μάτια των συντρόφων φαντάζει ότι δεν επιδιώκουμε και αγωνιζόμαστε όλοι για έναν κοινό σκοπό.
7) Κάνοντας την αυτοκριτική μου, δεν βοήθησα όσο έπρεπε να περιοριστούν αλαζονικά φαινόμενα. Στο πλαίσιο να μην κάνουμε ζημιά στην κυβέρνηση και να ολοκληρώνουμε τις διαδικασίες, να μην συγκρουστώ με συντρόφους, δεν ανέδειξα και δεν κατήγγειλα συμπεριφορές που πλήγωναν τη συλλογική μας ταυτότητα.
8) Με βάση αυτά και υποστηρίζοντας στην πράξη τις απόψεις μου δεν θα είμαι υποψήφιος για τη νέα Νομαρχιακή Επιτροπή. Σαν απλό μέλος του κόμματος ή μέλος της Κεντρικής Επιτροπής Ανασυγκρότησης για όσο το κόμμα κρίνει ότι θα παραμείνω, θα προσπαθήσω να παρεμβαίνω. Άποψη μου είναι, ότι δεν αρκεί να πάρουμε την εξουσία αλλά και πως αυτή θα διαχυθεί στην κοινωνία. Χωρίς τις δεσμεύσεις κάποιου οργάνου θα μπορώ να δημοσιοποιώ τις θέσεις μου και να καταγγέλλω στάσεις και συμπεριφορές αναλαμβάνοντας την προσωπική μου ευθύνη.
Ο κοινός σκοπός, η ανατροπή αυτής της σκληρής νεοφιλελεύθερης κυβέρνησης, παραμένει σταθερή μας επιδίωξη.
Θέλω να σας ευχαριστήσω για τη συνεργασία μας.

Φιλιατιώτικες διαφημίσεις του 1930-40

απο την εφημερίδα ΘΕΣΠΡΩΤΙΑ

Αναμνήσεις συλλόγου Ελληνοαλβανικής φιλίας

Το καλοκαίρι του 2000 βρεθήκαμε στους Αγίους Σαράντα, ήρθαμε σε επαφή με το συμβούλιο του Αλβανοελληνικού Συλλόγου Φιλίας- τον πρόεδρο Σκελκίμ Χάϊνο- φίλο, δημοσιογράφο και άλλα μέλη. Αφού τελειώσαμε με τις συναδελφικές ενημερώσεις και επαφές, είπαμε να πάμε για καφέ στο ξενοδοχείο Βουθρωτό- Butridi, που εκείνο τον καιρό όπως μας είπαν το είχε αγοράσει ένας Ντέμη με καταγωγή το Φιλιάτι. Πράγματι καθίσαμε σε ένα από τα μπαλκόνια του τεράστιου ξενοδοχείο με θέα την παραλία των Αγίων Σαράντα έως την Κέρκυρα. Δώσαμε στο γκαρσόνι παραγγελία και τον ρωτήσαμε αν είναι ο ιδιοκτήτης εκεί γιατί είμαστε από το Φιλιάτι- μας είπε ναι θα ενημερώσω και έφυγε. Σε λίγο εμφανίστηκε ένας ψηλός άνδρας ντυμένος σπορ, βερμούδα και χαβανέζικο πουκάμισο. ¨Γεια σας¨, μας  λέει στα ελληνικά, ¨ποιος είναι από το Φιλιάτι¨; Όλοι, του είπαμε με μια φωνή- ήταν στην παρέα τα μέλη του Συλλόγου, Μιχάλη Κώτσης, Βύρων Μέμμος, Γιώργος Κώτσης μαζί και οι Χρυσόστομος Ζούλας, ίσως και ο Πολ Μαντέλος. Τότε αυτός είπε απευθυνόμενος στο γκαρσόνι που έφερε την παραγγελία, ¨κέρασε τους χωριανούς μου ότι θέλουν από εμένα¨. Αφού τον ευχαριστήσαμε του είπαμε να καθίσει στην παρέα αλλά δεν κάθισε, ¨έχω κάποιες δουλειές είπε, αλλά θα σας στείλω τον αδελφό μου τον Πετρίτη που τυχαίνει να είναι εδώ διακοπές¨. Αλλάξαμε λίγες φιλοφρονήσεις ακόμη, μας χαιρέτησε και έφυγε.

Σε λίγο εμφανίσθηκε ο Πετρίτης- μεγαλύτερος σε ηλικία και γνωστός του Χρυσόστομου Ζούλα- ήταν γείτονες στο Φιλιάτι, αλλά και του Μιχάλη Κώτση από τα αντάρτικα, είχε ζήσει και στου Τσαμαντά.

   Ο Πετρίτης ήταν μορφωμένος και καλλιεργημένος άνθρωπος κι ο λόγος του μελίρρυτος- δάσκαλος και επιθεωρητής στοιχειώδους εκπαίδευσης, συγγραφέας κλπ. Μαζί του χορτάσαμε κουβέντα, ειδικά οι παλιοί που γνωρίζανε πρόσωπα και πράγματα. Σε εντυπωσίαζε ο λόγος του και ο τρόπο που μιλούσε τα ελληνικά, δεν άντεξα και τον ρώτησα πως μου κάνει εντύπωση που τα μιλάει τόσο καλά για να πάρω την απρόσμενη απάντηση: ¨είναι η μητρική μου γλώσσα¨. Μετά από αρκετές ώρες η παρέα διαλύθηκε- χαιρετίσαμε τον Πετρίτη για τελευταία φορά- όταν μετά από μερικά χρόνια πήραμε τηλ. στο σπίτι στα Τίρανα μας είπαν ότι είχε χαθεί!

   Πρέπει να πω ότι ο πατέρας τους Μουσά Ντέμη ήταν μια εξέχουσα προσωπικότητα στο Φιλιάτι- εκτιμώμενος τόσο από τους ομόθρησκούς του όσο και από τους χριστιανούς. Νουνεχής και έξυπνος άνθρωπος πάλευε για την ειρηνική συμβίωση των δυο θρησκευτικών κοινοτήτων των Φιλιατών και μαζί με 1-2 ακόμη κατάφεραν να μη γίνουν σοβαρά έκτροπα στο Φιλιάτι.

Μόνιμα αντιπρόεδρος της κοινότητας Φιλιατών με καλές γραμματικές γνώσεις, όπως φαίνονται από επιστολές του στον Νίτσο και στο Χρηστοβασίλη. Ο Γεώργιος Βουγίδης για να δείξει την εκτίμηση στις γνώσεις του είχε γράψει γι΄αυτόν: ¨τι να πω και τι να γράψω για τον Μουσά/ που φοβάμαι ότι θα βάλει τα γυαλιά στη μούσα μου¨!     «Από ότι θυμάται η μάννα μου Χρυσάνθη Κώτση- Αγγελόπουλου, τη γυναίκα του Μουσά Ντέμη την έλεγαν Ντίλε, είχε τρία κορίτσια, τη Γκιούλη, Κίζε και η Σάπφω και δυο αγόρια τον μικρό Ρεσούλη και τον μεγάλο Πετρίτης ο οποίος σπούδαζε.

¨Διηγείται η μάννα μου: έκανα παρέα με την Κίζε η οποία πέθανε στα 17 της από αρρώστια στο στομάχι- είχα πάει και την είχα δει στο κρεβάτι και μου έλεγε η μάννα της να μη σε δει που κλαίς Χρυσάνθη- την έθαψαν στο νεκροταφείο προς τη Σπάταρη. Η μεγάλη η Γκιούλη ήταν φιλενάδα με την αδελφή μου την Νίκη. Στην αυλή είχαν μια συκιά με κόκκινα σύκα και μια μέρα είπε η Ντίλε στο Ρεσούλη, ¨φτάσε κανα σήκω για την κοπέλα Ρεσουλάκο¨ κι αυτός της είπε ¨όχι¨. Άντε του πε θα σου δώσω καραμέλα και τότε αυτός ανέβηκε και μου έκοψε δυο σύκα. Ο Πετρίτης σπούδαζε και όταν έρχονταν έπιανε το τραγούδι, είχε πολύ ωραία φωνή.»