Ιστότοπος για τους Φιλιατες και οχι μονο- με νέα και παλιά, ειδήσεις και σχόλια, λαογραφικά και φωτογραφικά θέματα και την εφημεριδα μας ¨τα ΝΕΑ των Φιλιατών¨ σε ηλεκτρονική μορφή

Archive for Νοέμβριος, 2020

Ο πονηρός Βλάχος στο Ειρηνοδικείο Φιλιατών!


ανάρτησε ο: Αντώνης Μπέζας 

 Ο πονηρός Βλάχος στο Ειρηνοδικείο Φιλιατών! Η χιουμοριστική ιστορία που θα διαβάσετε περιλαμβάνεται στο νέο βιβλίο του Παύλου (Πολ) Μαντέλου που κυκλοφόρησε πρόσφατα με τίτλο ΤΑ ΦΙΛΙΑΤΙΩΤΙΚΑ (εύθυμες ιστορίες, γεγονότα και φωτογραφίες από το παλιότερο Φιλιάτι). Την έγραψα και την έδωσα για το βιβλίο του, τον φετινό Μάρτιο, μετά από την ευγενική παράκληση του Πολ. Αγαπητέ φίλε εύχομαι να είναι καλοτάξιδο το νέο σου βιβλίο και να αποτελεί ένα μήνυμα αισιοδοξίας ότι το αγαπημένο σου Φιλιάτι, παρά τις δυσκολίες που περνάει, θα καταφέρει πάλι, όπως και στο παρελθόν, να σταθεί όρθιο στα πόδια του! Η οικογένεια των Μπεζαίων είναι από τις παλιότερες της Θεσπρωτίας. Ο προπάππους μου Ζήκος Μπέζας, ένας από τους εξυπνότερους τσελιγκάδες των βλάχων, πέθανε νέος από άγνωστη αιτία στα βουνά της Φούρκας, πάνω από την Κόνιτσα, αφήνοντας ορφανά τα επτά παιδιά του, δύο αγόρια τον Αντώνη (Ντόνα) και τον Μιχάλη (Μίχα) και πέντε κόρες.Το επώνυμο Μπέζας, σύμφωνα με τις διηγήσεις των παλαιότερων, προέκυψε από τον Γιαννάκη Καραλή, (αρχικά ονομαζόταν Γιαννάκης Σιάκας), πατέρα του Ζήκου, που ήταν και αυτός μεγαλοτσέλιγκας και άνθρωπος εμπιστοσύνης για τους Τούρκους και τους Χριστιανούς. Οι Τούρκοι, βλέποντας στο πρόσωπό του έναν άνθρωπο που κρατάει το λόγο του, του προσέδωσαν το παρατσούκλι Μπέσας, από την αρβανίτικης προέλευσης λέξη «μπέσα» και με παραφθορά Μπέζας, το οποίο παρέμεινε σαν επίθετο στους απογόνους του. Στην πραγματικότητα η «μπέσα», τότε, καθόριζε ένα πρότυπο συμπεριφοράς με βάση τις αξίες μιας ομάδας ατόμων. Τα μέλη της, θεωρούσαν τις προφορικές δεσμεύσεις απαραβίαστες ενώ επιταγή αποτελούσε η απόδοση τιμής σε συντοπίτες και συγγενείς, σύμφωνα με τα εκάστοτε συμφέροντα και τους ηθικούς κανόνες της εποχής. Στη συνέχεια, λόγω της σύγχρονης αστικοποίησης, το περιεχόμενο της «μπέσας» έγινε συγγενικό με έννοιες όπως η αξιοπιστία, η αξιοπρέπεια και το φιλότιμο. Αυτές ακριβώς οι έννοιες, αποτελούσαν τα βασικά χαρακτηριστικά του αείμνηστου πατέρα μου Εμμανουήλ Μπέζα,

πρωτότοκου γιού του Αντώνη (Ντόνα) Μπέζα και εγγονού του Ζήκου. Ήταν απόφοιτος της Νομικής Σχολής Θεσσαλονίκης και της Παντείου Ανωτάτης Σχολής Πολιτικών Επιστημών, και παρότι μεγάλωσε σε κτηνοτροφική οικογένεια, είχε ιδιαίτερη έφεση στα γράμματα, συνέγραψε βιβλία και άσκησε τη δικηγορία, κυρίως σαν έγκριτος ποινικολόγος, επί 35 περίπου χρόνια έως τον αναπάντεχο θάνατό του στο Νοσοκομείο Φιλιατών. Είχε ιδιαίτερη αγάπη για το Φιλιάτι λόγω της καταγωγής της μητέρας μου (από το Πλαίσιο/Πλησίβιτσα) και των πολλών βλάχων συγγενών του στην ευρύτερη περιοχή. Είναι πολλές οι σοβαρές υποθέσεις που χειρίστηκε αλλά και πολυάριθμες οι χιουμοριστικές ιστορίες που έζησε στις αίθουσες των Δικαστηρίων της Θεσπρωτίας, της Κέρκυρας, των Ιωαννίνων και αλλού. Μια από αυτές, τη δεκαετία του ’70 όταν ήμουν μαθητής στο Γυμνάσιο Ηγουμενίτσας, που διαδραματίστηκε στο Ειρηνοδικείο Φιλιατών,

θα σας την διηγηθώ στη συνέχεια: «Τίνι αβγιάη δίκι, μίνι νου αβγιάμ μίντι» Δύο μεγάλες βλάχικες κτηνοτροφικές οικογένειες των Φιλιατών βρίσκονταν χρόνια σε αντιπαλότητα στο πλαίσιο ενός έντονου επαγγελματικού ανταγωνισμού. Ο «πρωταγωνιστής», συστηματικός δικομανής και παμπόνηρος και μέλος της μιας οικογένειας, μπήκε κάποια μέρα φουριόζος στο γραφείο του πατέρα μου στην Ηγουμενίτσα ζητώντας επιτακτικά να κάνει μήνυση σε μέλος της άλλης οικογένειας. Ο λόγος; Γιατί τα τσομπανόσκυλα της «αντίπαλης» οικογένειας παρενοχλούσαν το κοπάδι του και με τα γαβγίσματά τους δεν μπορούσαν να «μαρκαλιστούν» (ζευγαρώσουν) οι προβατίνες του! Προφανώς αυτή ήταν η πρόφαση, η αιτία ήταν άλλη…-Δεν γίνεται, του απάντησε ο πατέρας μου. Είναι σοβαρά πράγματα αυτά που μου λες; -Εγώ επιμένω και το απαιτώ γιατί είμαι πελάτης σου χρόνια και σ’ έχω υποστηρίξει.-Μα θα γίνουμε ρεζίλι στο Δικαστήριο και θα χάσουμε τη δίκη. Αυτό που λες δεν μπορεί να αποδειχτεί.-Εγώ θέλω να κάνω μήνυση και σε πληρώνω όσα μου ζητήσεις.-Δεν τα θέλω τα λεφτά σου! Εγώ δεν ξεκινάω δίκες όταν ξέρω εκ των προτέρων ότι θα τις χάσω γιατί δε θέλω να κοροϊδεύω τους πελάτες μου, του απάντησε ο πατέρας μου. Σε αντίθεση βέβαια με άλλους δικηγόρους που έσπρωχναν τέτοιους δικομανείς πελάτες σε δίκες, ακόμη και αν ήξεραν ότι θα τις χάσουν, προκειμένου να επωφεληθούν οικονομικά.-Καλά, αυτό το παιδί που έχεις, αντέτεινε ο «πρωταγωνιστής», δείχνοντας εμένα που βρισκόμουν εκείνη την ημέρα στο γραφείο, δεν θέλεις να σπουδάσει; Λεφτά δεν θέλεις για το παιδί σου, τσομπάνο θα τον αφήσεις σαν και μένα;-Ναι ρε, τσομπάνο θα τον αφήσω, αλλά τις ανοησίες που μου ζητάς εσύ δεν πρόκειται να τις κάνω. Φύγε και σταμάτα αυτές τις κόντρες γιατί δεν θα σας βγούνε σε καλό, έκλεισε τη συνομιλία μαζί του ο πατέρας μου, φανερά εκνευρισμένος.Η συνέχεια δόθηκε μετά από εβδομάδες στο Ειρηνοδικείο Φιλιατών απέναντι από το καφενείο του Νείλου του Σπανόπουλου, όπου δίκαζε εκείνη τη μέρα ο Πταισματοδίκης. Όταν ο πατέρας μου βρέθηκε εκεί, για κάποια άλλη υπόθεσή του, έπεσε κυριολεκτικά πάνω στον «πρωταγωνιστή» που είχε καταθέσει μόνος του μήνυση. Υπήρχε τότε στο Φιλιάτι ο δικολάβος, ο Νίκο Κίκος, που «ετοίμαζε» ότι ήθελες και πολλές φορές πληρώνονταν με ούζα. Σου έλεγε, «πήγαινε και πλήρωσε 10 ούζα στον Κώτσια Μάνθο»…-Δεν έχετε συνήγορο, τον ρώτησε ο Πταισματοδίκης;-Δεν έχω κανέναν.-Δεν έχεις τον κύριο Μπέζα που τον βλέπω στην αίθουσα;-Τι να τον κάνω κύριε Πρόεδρε τον δικηγόρο, απάντησε ο «πρωταγωνιστής». Αυτοί (οι δικηγόροι) δεν έχουν ιδέα από προβατίνες και «μαρκαλίσματα». Μόνο να γράφουν στα χαρτιά ξέρουν.-Δεν αντιλαμβάνομαι κύριε το χιούμορ σας. Σας υπενθυμίζω ότι βρίσκεστε σε αίθουσα Δικαστηρίου.-Μα γι’ αυτό το λόγο έκανα μήνυση κύριε Πρόεδρε.-Γιατί δε συνεννοήθηκες με τον κύριο Μπέζα που σε άλλες δίκες τον είχες δικηγόρο; Κάτι θα ξέρει αυτός.-Τι λέτε κύριε Πρόεδρε, που να ξέρει αυτός. Τα κριάρια των Μπεζαίων ήταν πάντα «σιούτα» (χωρίς κέρατα), είπε κλείνοντας το μάτι ο «πρωταγωνιστής» για να μπερδέψει τον Δικαστή!-Τα κριάρια των Μπεζαίων ήταν «σιούτα», μήπως όμως οι δικές σου προβατίνες είναι «στέρφες» (στείρες), του απάντησε ο Πταισματοδίκης -που καταγόταν κι’ αυτός από κτηνοτροφική οικογένεια της Λευκάδας- και δε σου φταίνε τα τσομπανόσκυλα του γείτονα;- Άσε μας άνθρωπέ μου να ασχοληθούμε με καμιά σοβαρή υπόθεση. Εδώ είναι Δικαστήριο, δεν βγάζει ο καθένας τις ιδιοτροπίες του, άστραψε και βρόντηξε ο Πταισματοδίκης!-Εντάξει κύριε Πρόεδρε είπε τρομοκρατημένος ο «πρωταγωνιστής», αποσύρω τη μήνυση.Και γυρνώντας προς τον πατέρα μου που παρακολουθούσε αποσβολωμένος το διάλογο με τον Δικαστή, του λέει στα φαρσαριώτικα βλάχικα που μιλούν οι βλάχοι της Θεσπρωτίας «Α ρε Μανώλη, τίνι αβγιάη δίκι, μίνι νου αβγιάμ μίντι», δηλαδή «εσύ είχες δίκιο, εγώ δεν έχω μυαλό στο κεφάλι»! Θα σε περιμένω να τελειώσεις για να κεράσω μια μπύρα.-Σε μένα αναφέρθηκες, του φώναξε ο Δικαστής;-Όχι κύριε Πρόεδρε, απάντησε ο πατέρας μου. Για τον εαυτό του λέει, ότι δεν έχει μυαλό στο κεφάλι. Ευτυχώς του επανήλθε η αυτογνωσία…-«Η μωρία αδελφή της πονηρίας έφυ», (ο μωρός έχει αδελφό τον πονηρό), όπως είπε και ο Σοφοκλής, παρατήρησε ο Πταισματοδίκης που ήξερε ότι ο πατέρας μου ήταν λάτρης της καθαρεύουσας και της αρχαίας ελληνικής γραμματείας.Και αργά το μεσημέρι, όταν τελείωσαν οι δίκες, κατέληξαν και οι δύο τους στην ψησταριά του Τσότση στην πάνω πλατεία στο Φιλιάτι για να φάνε ψητό και να πιούνε μπύρα και όταν γύρισε ο πατέρας μου στο σπίτι μας έφερε τυλιγμένο στη λαδόκολλα ένα κομμάτι ζεστό και πεντανόστιμο κοκορέτσι!».

ΣΩΤΗΡΙΟΣ ΜΙΚΡΟΥΛΗΣ 1932


απο την εφημερίδα ΘΕΣΠΡΩΤΙΑ,

Την 11 τρέχοντος μηνός εν πάση μεγαλοπρέπεια εκηδεύθη εις την πόλιν μας ο Σωτήριος Μικρούλης. Την κηδείαν του εκλείψαντος πρεσβύτου παρηκολούθησε το Κοινοτικόν Συμβούλιον, οι δημόσιοι υπάλληλοι, σύμπας ο Χριστιανικός πληθυσμός της πόλεως και πολλοί εκ των περιχώρων.

Τον επικήδειον λόγον εξεφώνησεν ο συνομήλιξ του αποθανόντος κ. Γ. Σ. Βέκκος και ο οποίος έχει ως εξής:

Η προθυμία με την οποίαν οι συμπολίται μας σχεδόν όλοι προσήλθον εις την κηδείαν του Σωτηρίου Μικρούλη, αποδεικνύει την εκτίμησιν και τον σεβασμόν τον οποίον όλοι μας, και δικαίως, αισθανόμεθα προς αυτόν και τα αισθήματά μας ταύτα μας παρεκίνησαν ίνα, απερχόμενον εκ του μέσου ημών, κηδεύσωμεν μετά πάσης τιμής τον σεβαστόν συμπολίτην μας τούτον.

Εις την εκτίμησίν σας ταύτην προς τον αείμνηστον βασιζόμενος παρακαλώ να μου επιτρέψετε α ειπώ ολίγας λέξεις σχετικώς με τον βίον και την δράσιν αυτού εν τη η μητέρα κοινωνία, καίτοι υπό βαθειάς κατέρχομαι συγκινήσεως διά την απώλειαν ειλικρινεστάτου του αειμνήστου πατρός μου φίλου.

Κατά τα 45 έτη τα οποία έζησεν εν τω μέσω ημών Σωτήριος Μικρούλης, εγκατασταθείς ενταύθα μετά του αειμνήστου αδελφού του Αθανασίου εκ της γενετείρας των Τσαμαντά έλαβεν τοσούτον ενεργών μέρος εις την δημοσίαν μας ζωήν, ώστε δύναται της να είπη ότι η βιογραφία αυτού αποτελεί κεφάλαιον της ιστορίας του τόπου μας.

Δεν θα ασχοληθώ περί της δράσεώς του ως αρχηγού οικογενείας ούτε περί του εμπορικού του σταδίου.

Ό,τι μας ενδιαφέρει την στιγμήν ταύτην είναι η δράσις και πολιτεία αυτού εις τα κοινά πράγματα του τόπου μας, κυρίως δε τα 25 προ της απελευθερώσεως της πατρίδος μας έτη.

Καθ’ όλον αυτό το διάστημα ο Σωτήριος Μικρούλης έλαβεν μέρος εις όλας τας κοινοτικάς και τοπικάς υποθέσεις και ζητήματα. Είτε περί της Εκκλησίας επρόκειτο, είτε περί Των σχολείων μας, είτε υπέρ της όλης μας επαρχίας επρόκειτο ο Σωτήριος Μικρούλης πρόθυμος και άοκνος και εκ των πρώτων ελάμβανε μέρος. Συνεργάζετο εις την Εφορείαν των σχολείων μας, εις την Επαρχιακήν Δημογεροντίαν της Μητροπόλεως, εις την Δημαρχίαν Φιλιατών, εις το Ίνταρε μετζλησί και πανταχού όπως εκάλει η ανάγκη εις ιδιαιτέρας Επιτροπάς η συνέλευσις χαρακτήρος εθνικού,επαρχιακού, κοινοτικού. Ειργάσθη και εκοπίασε πάντοτε με όλας αυτού τας δυνάμεις υπέρ των κοινού καλού.

Εν τη ακμή της εμπορικής και κοινωνικής αυτών δράσεως, οι αδελφοί Μικρούλη απετελούν το κέντρον της υπέρ των κοινών πραγμάτων κινησεως, ο δε οίκος αυτών πάντοτε εκπληρούτο από διαφόρους συμπατριώτας ζητούντος την αντίληψιν αυτών επί διαφόρων υποθέσεων γενικού ή ιδιωτικού ενδιαφέροντος. Και ο μεν αείμνηστος Θανάσης διεκρίνετο ως βαθυστόχαστος και αυστηρός . Ότι όμως διέκρινε τον Σωτήριον Μικρούλην ήτο το μειδίαμα, η ευστροφία και επιδεξιότης. Ή μπορεί κανείς να ισχυρισθή ότι ο Σωτήριος Μικρούλης δεν είχεν εχθρούς. Είτε Καημακάμηδες, είτε Κατήδες , είτε Ζαμπητάδες, είτε Μαλιέδες και λοιποί κυβερνητικοί υπάλληλοι, είτε αγλαδες ισχύοντες και επιβαλλόμενοι κατά τους χρόνους εκείνους όλοι προς τον Σωτήριον Μικρούλην έτρεφον συμπάθειαν και επεδείκνυον φιλικάς διαθέσεις.

Χάρις εις τα προτερήματά του αυτά, ο Σωτήριος Μικρούλης παρείχεν αληθινάς και πολλάς υπηρεσίας είτε γενικού  είτε ιδιωτικού συμφέροντος. Σπανίως θ’ απετύγχανεν η μεσολάβησις και προσπάθεια αυτού υπέρ ευνοϊκής εκβάσεως. Χάρις δε εις την πείραν αυτού πάντοτε σχεδόν ορθή. Και δεν έλειπον κατά τους χρόνους εκείνους ζητήματα πολλάκις σπουδαία και εκ των οποίων ηπειλούντο αληθινοί κίνδυνοι τους οποίους ησύνεσις και φιλοπατρία των προκρίτων μας της απελθούσης γενεάς κατά το δυνατόν προελάμβανον.

Κατά τον Απρίλιον του 1897 την μεγάλην εβδομάδα, υπό την ηγεσίαν του αδελφού και τότε Μητροπολίτου ημών Κωνσταντίνου υπερανθρώπως ειργάσθη όπως αποφευχθή η διαρπαγή και λεηλασία της αγοράς και λοιποί κίνδυνοι οίτινες προς στιγμήν επεφάνησαν άμεσοι. Επίσης τω 1912 προσπάθησαν καθ’ όσον ηδύνατο ίνα προφυλαχθή η πόλις μας και περί χώρα από υπερβασίας. Κατά δε την απελευθέρωσιν της πατρίδος μας τω 1913 δεν εφείσθη προσπαθειών όπως προλήφθωσιν έκτροπα.

Τοιαύτη εν ολίγοις υπήρξεν η δράσις του αειμνήστου Σωτηρίου Μικρούλη, αγαπητοί συμπολίται αξία παντός επαίνου και τιμής. Διά του θανάτου αυτού κλείει ο κύκλος της παρελθούσης γεννεάς ης ήτο ο τελευταίος και σεβαστός εν μέσω ημών εκπρόσωπος. Διά τούτο και συνήλθομεν άπαντες σήμερον εις την κηδείαν αυτού ίνα αναγνωρίζοντες τον έργον αυτού, απονείμωμεν αυτώ τιμάς και κηδεύσωμεν αυτόν πανδημώς. Εις την ευγενή νεολαίαν ημών την πρωοριζομένην να καθέξη τας θέσεις ημών εν τη υπέρ των κοινών προσπαθεία συνιστώ προς μίμησιν την πολιτείαν του αειμνήστου συμπολίτου μας.

Είσθε πάντοτε στερρώς εχομένη των δύο μεγάλων και αρχαιοτάτων αρετών του Έθνους ημών της ευσεβείας και της φιλοπατρίας να ευδοκιμήση και υπερτερήση ημών εις τας πατρίδος εν γένει προσπαθείας αυτής.

Ευχόμενος δε προς τον Σωτήριον Χριστόν υπέρ αναπάυσεως της ψυχής του αειμνήστου και τιμημένου μας συμπολίτου εύχομαι του Σωτηρίου Μικρούλη αιωνία η μνήμη του.

ΨΗΦΙΣΜΑ

Το Κοινοτικόν Συμβούλιον Φιλιατών επί τω θλιβερώ αγγέλματι του θανάτουτου αειμνήστου Σωτηρίου Μικρούλη πολυειδώς και πολυτρόπως εξυπηρετήσαντος την Κοινότητα Φιλιατών συνελθών σήμερον εκτάκτως και ώραν 11 π.μ. εψήφισεν.

Να εκφρασθούν τα συλλυπητήρια του εις την οικογένειαν του μεταστάντος.

Ν’ ακολουθήση σύσσωμον το Κοινοτικόν Συμβούλιον την κηδείαν.

Να κατατεθώ στέφανος εκ δάφνης επί του σωρού του

Να διατεθούν δραχμή 200 υπέρ του Νοσοκομείου Φιλιατών και

Το παρόν ψήφισμα να δημοσίευε διά της Εφημερίδος «Θεσπρωτίας»

Ο πρόεδρος

Δ Ο Ν. ΣΠΑΝΟΠΟΥΛΟΣ

ΤΑ ΜΕΛΗ

Ανάστα. Σωτηρίου

Χρ. Κουφάλας

Μούσα Ντέμης

Σουαίπ Καράβι

Πέτρος Στρουγγάρης

Β. Βασιάδης

ΜΙΧ. Κίτσιος

Σ. Μάλλιος

Μιχάλης Μπέμπης- στο κτήμα του στο Φιλιάτι κτίσθηκε το Γηροκομείο- δωρεά από τη σύζυγό του Παρασκευή!


Δείτε τον επικήδειο του, δημοσιευμένο στα ΘΕΣΠΡΩΤΙΚΑ ΝΕΑ ΄50!

ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΚΑΤΑΡΓΗΣΗΣ ΤΗΣ ΕΞΑΡΧΙΑΣ ΓΗΡΟΜΕΡΙΟΥ


Γραμμένο απο τον Γεώργιο Βουγίδη- πατριάρχη των Θεσπρωτών Δημοσιογράφων και δημοσιευμένο προπολεμικά στην εφημερίδα του «ΘΕΣΠΡΩΤΙΑ», την 1η Θεσπρωτική εφημερίδα

Γεώργιος Βουγίδης

Στο εφήμιον του Σεβασμιότατου Μητροπολίτου Παραμυθιάς, Φιλιατών και Γηρομερίου είναι αληθές ότι δεν μνημονεύεται το «χωριό» Γηρομέρι. Αλλά ούτε και το Μοναστήρι του Γηρομερίου μνημονεύεται ως Σταυροπηγιακό, καθ’ α υποστηρίζει ο Σεβασμιότατος σε έγγραφο, που είναι γραμμένο με ζεστό αίμα. Απλούστατα μνημονεύεται η τέως ΕΞΑΡΧΙΑ ΓΗΡΟΜΕΡΙΟΥ, η οποία καταργήθη το 1906. (Λέγεται το Μοναστήρι «Μονή Γηρομερίου», όχι μόνον γιατί γειτονεύει με το Γηρομέρι, που προμαχούσε επί πολλά έτη στην Επαρχία θρησκευτικώς, κι εκ’τούτου, πρωτίστως, ιστορικό, αλλά και γιατί ο εντός κι εκτός χώρος του ήτο του παλαιού χωριού, που για λόγους περισσότερης ασφαλείας μετεφέρθη, με δύο μετακινήσεις, στην τωρινή του θέση).

Κι ιδού πως πραγματοποιήθηκε η κατάργηση της σε χαρακτηριστική λεπτομέρεια και πως προσετέθη η… «λέξις» Γηρομέριον στο τρέχον εφήμιον του Σεβασμιότατου Μητροπολίτου μας κ. κ. Τίτου:

Στην Κωνσταντινούπολη και στη Μαράσλειο Σχολή Φαναρίου δίδασκε τότε εθελοντικώς Θρησκευτικά ο δευτερεύων Διάκονος της καθιερωμένης σειράς των υποψηφίων Αρχιερέων από Χάλκης θεολόγων, της Μεγάλης του Χριστού Εκκλησίας, αείμνηστος Ιερόθεος Ανθουλίδης. Ευπειθής μαθητής του κατά την εποχή εκείνην υποφαινόμενος ελάχιστος .

Εκ του γεγονότος τούτου επήλθε η γνωριμία και στενή μετέπειτα φιλία του αλήστου μνήμης Διδασκάλου μου μετά του μακαρίτου πατρός μου. Μετά καιρόν πρότεινε ο Πατριάρχης Ιωακείμ ο Γ., ο Μεγαλεπήβολος, στον αναφερόμενο Διάκονο Ανθουλίδη, εκ των ευνοούμενων του, τον ποιμαντορικό θώκο της χηρευούσης θεοσώστου Μητροπόλεως Παραμυθιάς και Φιλιατών. Διά την αποδοχήν της προτάσεως έθεσεν ούτος τον όρον της επεκτάσεως της εξουσίας της Μητροπόλεως κι επί της Εξαρχίας Γηρομερίου, αποτελούμενης εκ 12 χωρίων. Δηλαδή συγκεκριμένως εζήτησε την κατάργησίν της, πράγμα που εγνώρισε στον μακαρίτην πατέρα μου, ως φίλον του Γηρομερίτην, ενδιαφερόμενον κατά συνέπειαν. Ο τελευταίος έσπευσε να συναντηθή με τους εκεί εγκατεστημένους εγκρίτους συμπατριώτας προερχόμενους εκ διαφόρων χωρίων της Εξαρχίας ως τους μακαρίτας Γεώργιον Μήτσην, Θεολόγον Γ. Θεολόγην, Σπυρ.Οικονόμου, Αντώνιον Μαρτίκον, Χρ. Στρατήν, (εκ Φοινικίου) Γεώργιον Οικονομίδην, οικονόμον(εκ Ξεχώρου), Γεώργιον Βέκον (εκ Φιλιατών), Σπυρ.Μίχαν, Βασιλ.Τσολήν (εκ Πλαισίου), Χριστόδουλον Βαξοβάνον, Γεωργίου Τσάβον, Μάρκον Φυλλίδην (εκ Σιδέρης), Γεώργιον Μηλιώνην, Ηλίαν Σ. Βουγίδην ,Δημήτρ. Κ. Βουγίδην, Πέτρον Σ. Βουγίδην (εκ Γηρομερίου) και άλλους εξ άλλων ενδιαφερομένων χωρίων, των οποίων μου διαφεύγουν τα ονόματα. Άπαντες ούτοι παρά τας προγενέστερας επιμόνους εναντιώσεις, εαυτών και των προγόνων, αποδέχθησαν σε κοινή σύσκεψι ομοφώνως την κατάργηση της Εξαρχίας καθ’όσον μετά τον θάνατον του αείμνηστου Ηγουμένου- Εξάρχου Παρθενίου, του Μεγαλοπρεπούς, απώλεσε την αίγλη και το κύρος της, λόγω των ανάξιων διαδόχων και των κακίστων από πάσης απόψεως διαχειριστών των Οικονομικών της Μονής- έδρας του Εξάρχου- δεινής και άθλιας πληγής που υπετροπίασε δυστυχώς μετά καιρόν και μετά την κατάργησιν της Εξαρχίας, προβάλοντες οι ως άνω συσκευθέντες, ως όρον την προσθήκην στο ευφήμιον του Μητροπολίτου και της «λέξεως» Γηρομερίου ως ενθύμιον της ποτέ ΕΞΑΡΧΙΑΣ ΓΗΡΟΜΕΡΙΟΥ.

Τόσον ο Πατριάρχης Ιωακείμ ο Γ. όσον και ο υποψήφιος Ιεράρχης απεδέχθησαν γηθοσύνως το δικαίον αίτημα της μνημονεύσεως της Εξαρχίας στον τίτλο του Μητροπολίτου : (Παραμυθιάς,Φιλιατών και Γηρομερίου.

Ότι η δράσι της Εξαρχίας Γηρομερίου, που στη διοίκησή της είχεν θέσιν και η Δημογεροντία Γηρομερίου, ήτο αξιόλογη από αρχαιοτάτων χρόνων εκκλησιαστικώς και εθνικώς καταφαίνεται από τα σωζόμενα στα Πατριαρχεία Κων/πόλεως επίσημα έγγραφα καθώς κι από τα τυχόν διαφύγοντά της υπεξαιρέσεως τοιαύτα στην κατά ευφημισμόν πλέον «Βιβλιοθήκη» της Ιεράς Μονής, που κείται σήμερον επί κρημνών, αναμένουσα την τέλειαν εξαφάνισιν, η οποία θα συντελεσθή ασφαλώς με το ανάλγητο ξεπούλημα πάσης κτηματικής περιουσίας αστικής και γεωργικής εκ κληροδοτημάτων προερχομένης, παρά το γεγονός ότι εκρίθη η Μονή υπό της Αρμόδιας Εκκλησιαστικής Αρχής βασικώς «διατηρητέα». Δεν είναι δε ορθόν να εφησυχάζη η χριστιανική συνήδησις με το ότι θα δεσπόζη αυτή αύριον στον ιστορικόν τόπον μας, εν υφαντοίς αραχνών, ως αξιόλογον Βυζαντινόν Παρεκκλήσιον είς μνήμην της Κοιμήσεως της Θεοτόκου.

Τελικώς εάν ο Σεβασμ.Μητροπολίτης Παραμυθιάς κ.τ.λ. εγνώριζε την ιστορίαν του τόπου μας της πλευράς τουλάχιστον της δράσεως της Εκκλησίας του Χριστού κατά τους ζοφερούς χρόνους της Τουρκοκρατίας και μεταξύ άλλων των ρόλον που διεδραμάτισε το κεφαλοχώρι Γηρομέριον, ασφαλώς δεν θα το έθετε με τόσην πεισμονήν εκποδών στο ζήτημα της συνδέσεως της Μονής Γηρομερίου δι’αμαξιτης οδού με την έδραν Του.

Αναγνωρίζεται πανταχόθεν ότι η Εκκλησία της Ελλάδος πάσχει από έλλειψιν αξιών και μορφωμένων κληρικών εφημεριών κ.ο.κ.

Και απομένει πλέον καθήκον αποστολικόν στους εκ θεολόγων Αρχιερείς-Μητροπολίτας να καλύψουν στο μέτρον του δυνατού το εκ της ελλείψεως ταύτης κενόν για να μην εξοθήται ο θρησκεύων εν Χριστώ Λαός κακόν δρόμον τόσο από την αντιορθόδοξον προπαγάνδων όσον και από τον αθεϊσμόν των νέων κοινωνικών συστημάτων, αλλά και από παρεξηγήσεις ακόμη, δικαίας ή αδίκους που βαρύνουν κάθε θρησκευτικόν Αρχηγόν, ως η δημιουργηθείσα παρεξήγησις εκ του ζητήματος κυρίως της κατασκευής του προς την Μονήν απροσφόρου για το Γηρομέρι δρόμου μεταξύ του Μητροπολίτου και του πνευματικού Του ποιμνίου: των Γηρομεριτών.

ΓΕΩΡΓ.Φ.ΒΟΥΓΙΔΗΣ

Αριστερός σκοταδισμός — ΤΑ ΝΕΑ


Αξίζει να κοντοσταθούμε για λίγο και να παρατηρήσουμε τους εαυτούς μας αυτή την ώρα. Πέρυσι τον Μάρτιο, όταν υπήρχε ημέρα που ανακοινώνονταν τρεις θάνατοι από τον κορωνοϊό, έπεφτε μαύρο δάκρυ. Τώρα, που έχουμε εβδομήντα ένα θανάτους σε μία μέρα από την ίδια αιτία, συζητούμε αν ο «γιορτασμός» του Πολυτεχνείου, για να χρησιμοποιήσω τη γλώσσα της…

Αριστερός σκοταδισμός — ΤΑ ΝΕΑ

Φιλιατιώτικα επώνυμα χαμένα στο χρόνο!


Σκαλίζοντας το Μητρώο Αρρένων των Φιλιατών, από το 1913 έως το 1950, προκειμένου να το συμπεριλάβω στο νέο βιβλίο για το Φιλιάτι- είδα επώνυμα που δεν τα συναντάς πλέον στον τόπο. Κάποια βέβαια δεν είναι Φιλιατώτικα, είναι υπαλλήλων, στρατιωτικών κλπ που θέλησαν και γράφτηκαν στο Μητρώο. Είπα να τα δημοσιεύσω, έτσι για την ιστορία και για να μου στείλετε τα δικά σας σχόλια και παρατηρήσεις (στον μειλ μου neafiliaton@yahoo.gr)

ΑγγελήςΛαγιάςΠοτήλιος
ΑναγνώστηςΛεβέτσιοςΠρόδρομος
ΒασιάδηςΛέσκαςΡούτσος
ΒράσκοςΛιάμηςΣαλής
ΓεωργούλαςΜάτσαςΣέλιας
ΓκανήςΜήτροςΣέλιος
ΓκιάτηςΜίχουΣιάτας
ΓκίτσηςΜουροτίδηςΣιγγέρης
ΓκότσηςΜπακόλαςΣιδέρης
ΓκουντάβανοςΜπαντέληςΣίλιας
ΓραμματικόςΜπεζάνηςΣίμας
ΔάντοςΜπέϊκοςΣουλής
ΔήμαςΜπεϊκούσηςΣτάθης
ΔημοχρόνηςΜπέμπηςΤάσης
ΔίσιοςΜπιράτσηςΤασούλας
ΔογορίτηςΜπότσικοςΤόρης
ΔούτσηςΜπούζοςΤότης
ΖαφείρηςΜπούλμοςΤούλας
ΖησηντάφλοςΜπούστραςΤράσιας
ΖώνηςΜωϋσίδηςΤριανταφυλλίδης
ΙορδάνουΝαθαναήληςΤσάλμος
ΚαραμέτσιοςΝικολογιάννηςΤσατσήρας
ΚαραούληςΝτάκαληςΤσέλος
ΚατσιαβάρηςΝτάτσηςΤσιαντσιντάφιδος
ΚάτσιαςΝτέγαςΤσιάτης
ΚατσίδαςΝτέμηςΤσιόκας
ΚατσώνηςΝτέντοςΤσίπης
ΚέκαςΝτέτσικαςΤσόης
ΚίτζαληςΝτίτσιοςΤσορόπουλος
ΚίτσοςΝτόμπροςΤσούλης
ΚοκοβέτσιοςΝτόναςΤσούτσουρας
ΚόρδαςΝτούβληςΤσώτρας
ΚότηςΠαραμυθιώτηςΦάρρος
ΚουφόςΠασαλίδηςΦιλήμων
ΚύρκοςΠάσχοςΦλυτζάνης
ΛάγγαςΠατσάςΧαλούνης
ΧρήστογλουΧριστιανόπουλοςΧρηστογιάννης

Κοκκινολιθάρι Φιλιατών 1931


ΝΕΑ των ΦΙΛΙΑΤΩΝ

προσκύνημα στον Αη Μηνά του Οικοτροφείου Θηλέων και του Διδασκαλείου Φιλιατών, απο το αρχείο Σπ. Κοντογιάννη- Βενέτη). Στο κέντρο δίπλα στο ιερέα με το καπέλο ¨παναμα¨ πρέπει να είναι ο αείμνηστος Σταύρος Στράτης

tttttttttttttt

όποιος γνωρίσει πρόσωπα και πράγματα ας μας στείλει στο meil μας: neafiliaton@yahoo.gr

Δείτε την αρχική δημοσίευση

τα «ΝΕΑ των Φιλιατών»- Νοέμβρη 2000


Η συντόμευση του δρόμου Ηγουμενίτσα- Φιλιάτες- που λησμονήθηκε…


Το 1999- αν θυμάμαι καλά- διοργανώθηκε αναπτυξιακή σύσκεψη Φιλιαταίων κλπ στην Ηγουμενίτσα- υπο την αιγίδα του αείμνηστου Δονάτου Δάλλα- πρόεδρου τότε του Συλλόγου ¨Ακρίτας¨- παρουσία και του Αλέκου Παπαδόπουλου. Στη σύσκεψη μεταξύ των άλλων ειπώθηκε να συντομευθεί ο δρόμος Ηγουμενίτσας Φιλιατών. Η πρόταση μάλιστα ήταν συγκεκριμένη και αφορούσε δυο σκέλη. Το ένα σκέλος ήταν η συντόμευση μετά την γέφυρα Καλαμά η οποία πραγματοποιήθηκε επί Μπέζα. Το δεύτερο σκέλος ήταν να αναβαίνει ο δρόμος από Ελαία προς Φιλιάτι- παρέμβαση η οποία θα συντόμευε την διαδρομή κατά 4 με 5 λεπτά. Αυτό το σκέλος ξεχάστηκε! Στην αεροφωτογραφία είναι η γραμμή με κόκκινο- δίπλα στον πρόχειρο δρόμο που ανοίχθηκε για την εγκατάσταση του δικτύου ύδρευσης…

Φιλιάτες, οι στερνές εμφανίσεις του ΑΡΗ Φιλιατών


Άρης Φιλιατών – Θύαμις Καστρίου 2-1 (thesprotiaball.gr) 2015

Ετικετοσύννεφο

Αρέσει σε %d bloggers: