η εφημερίδα των προηγούμενων μηνών
Archive for Δεκέμβριος, 2016
εικόνες απο το χθεσινό Φιλιατιώτικο παζάρι…
που είχε κόσμο είχε χάρη…
εδώ κι ο φίλος μουσικός απο την Ουαλία, κάποια μέρα θα τον απολαύσουμε σε Rock & Roll…
κι άλλες ομορφιες του παζαριού…
εδώ και η κυρα Φένω… Λουίζα- ο Θεός κι ο γείτονας!
εδω και η Αμαλία μας…
εδώ και τα μέλια μας, Φιλιατιώτικο στο βάζο… Σαγιαδινό όρθιο!
εδώ και δυο καλοί φίλοι μας, Λαγαίοι- που τρώγονται… όχι στιφάδο, σαν άνθρωποι- για στιφάδο μας φέρνουν αγριογούρουνο!
και όμορφη έκπληξη της μέρας, το παζάρι των μαθητών του Α΄Δημοτικού Φιλιατών που έδωσε μια χαρούμενη νότα και ένα μάθημα στα παιδιά, για το πως βγαίνει το ευρώ!
Φιλιάτες: 60% πάνω τα δημοτικά τέλη, 100% κάτω η οικονομία των κατοίκων!
Αυξήσεις φωτιά στα Δημοτικά τέλη κα στην ύδρευση λένε πως αποφάσισαν οι Δημοτικοί μας άρχοντες της πλειοψηφίας. Αν εγκριθεί απο την Περιφέρεια αυτή η αστρονομική αύξηση… είμαστε να τα μαζεύουμε για άλλον τόπο για άλλη χώρα…. Δεν θα πληρώσουμε εμείς τα ελλείμματα του Δήμου- υπάρχουν υπεύθυνοι γι’ αυτά…
Το χαράτσι του ΕΝΦΙΑ κλείνει τα σπίτια στα χωριά µας
Του Πέτρου Μίντζα
«Χαράτσι» για τα ερµητικά κλειστά σπίτια στα ορεινά και ακριτικά χωριά µας που τα έχτισαν οι πρόγονοί µας µε χίλιους µύριους κόπους, πληρώνουν και θα πληρώνουν τουλάχιστον για τα επόμενα δέκα χρόνια, όλοι ανεξαιρέτως οι ιδιοκτήτες, το οποίο φτάνει µέχρι και 500 ευρώ το χρόνο. Πρόκειται αναμφίβολα για ένα άδικο μέτρο που µας επιβαρύνει µε ένα αβάστακτο χαράτσι που ήρθε να προστεθεί στα άλλα σοβαρά προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι κάτοικοι των ορεινών και απομακρυσμένων χωριών του Δήμου Φιλιατών. Μπορεί ο ΕΝΦΙΑ για ένα σπίτι στα χωριά μας, να υπολογίζεται µε τη χαμηλότερη τιµή ζώνης. Όμως, και πάλι η επιβάρυνση που προκύπτει για τους χαμηλοσυνταξιούχους και τους χαμηλόμισθους είναι δυσβάσταχτη.
Για παράδειγμα, ο ιδιοκτήτης ενός σπιτιού στα χωριά µας µε δομημένη επιφάνεια 80 τετραγωνικών µαζί µε αποθήκη κι άλλους βοηθητικούς χώρους, καλείται να καταβάλλει το ποσό των240ευρώ,τη στιγµή που κατά µέσο όρο πληρώνει σε ετήσια βάση το ίδιο…
Δείτε την αρχική δημοσίευση 361 επιπλέον λέξεις
ΜΙΑ ΔΙΑΔΡΟΜΗ ΑΠΟ ΦΙΛΙΑΤΕΣ ΕΙΣ ΤΣΑΜΑΝΤΑ, το 1931
ΤΣΑΜΑΝΤΑΣ, προπολεμική φωτογραφία του Σπ. Μελετζή
Ώρα για να φύγουμε! Κι ακόμα να πάρουμε την τελειωτική απόφαση. Έτσι μας άφησε μια ολόκληρη νυχτιά, που πέρασε και μες στο νου μας στριφογύριζαν σαν ανεμίδι οι σκέψεις, πότε να πάμε με τέτοιον καιρό; Και πότε όχι. Ώσπου μονομιάς, σαν να μην το συλλογιστήκαμε καθόλου, ξεκινήσαμε. Τα ταξίδια λοιπόν είναι μοίρα(!), όπως είπε κάποιος που σέρνει τα βήματά μας, πότε σ’ ακρογιάλια και θάλασσες, πότε σε παρθένα δάση, πότε σε χιονοσκεπές κορφές και γυμνά βουνά, σε πολιτείες μακρινές με σύμβολα και θαύματα!…
Φύγαμ’ απ’ τις Φιλιάτες μ’ έναν καιρό ύποπτο με ξεκαθαρισμένο όμως φόντο προς τη Δύση. Κάνοντας την ανάβαση μας – πηγαίναμε για του Τσαμαντά- όλο και χάνουμε από φόντο. Τα βουνά, όπως βγαίνει κανείς απ΄ το Γηρομέρι και πέρα, υψώνονται αριστερά και δεξιά του δρόμου, δυο σειρές βουνά δεν αφήνουμε το μάτι να πλανηθεί στον ορίζοντα, να χαθεί στο φόντο του απείρου…
Ακόμα κ’ η σκέψη σου κάπως φυλακίζεται σαν ν’ αγκυροβολά. Σε μεριές μεριές τα βουνά αυτά ασπρουδερά με γραμμές ανάμεσά τους σε χρώμα σκουριάς κόβονται λοξά και σχηματίζουν παράλληλες γραμμές, αφήνοντας ένα κενό, που το τρέχει το μάτι, ώσπου σταματάει απότομα στ’ αντίγραμμα βουνά, που υψώνονται πιο πέρα κι ακινητεί.
Ανάμεσα απ’ τα βουνά αυτά κατρακυλά βουϊστά και μπερδεύεται μέσα στους μικρούς λόφους το ποτάμι το Γηρομεριάτικο και φαντάζει, όπως ανεβαίνουμε, σαν νάρχεται απ’ την ασημένια ομίχλη, που σκεπάζει κει μακριά τα βουνά, Λειά- Τσαμαντά. Το περνάμε 6-7 φορές ρίχνοντας τα ζώα μας για την αντίπερα όχθη ενάντια στο ρέμα του. Τον χειμώνα στις πλημμύρες του είν’ επικίνδυνο στο διάβα του. Γέφυρα όμως σε κανένα μέρος του. Μερικές ξύλινες γέφυρες πρόχειρα κατασκευασμένες – στεριωμένα και συνδεμένα δηλ. ξύλα πάνω σε δυο δέντρα, που βρέθηκαν το ένα στη μία και το άλλο στην άλλη άκρη του ποταμιού- που ακροβατεί κι ο άνθρωπος ακόμα διαβαίνοντας τις, αντικρίζει κανείς μόνο σιγά στα χωριά Άγιοι Πάντες, που είναι χτισμένα κατά μήκος του ποταμιού και που συναντούμαι στο δρόμο μας. Έτσι ζει ο κόσμος αυτός ο πολύπαθος στον λησμονημένο κείνο τόπο.
Τα σπίτια των χωριών αυτών αλαργινά το ένα απ’ τ’ άλλο χτισμένα, μέσα στην αντάρα της φύσης και τα πολλά νερά μοιάζουν σαν κιβωτοί…του κατακλυσμού. Οι Άγιοι Πάντες, τέσσαρες ώρες απ’ τις Φιλιάτες, έχει μια χάρη και μια συγκέντρωση, όμορφο σχολειό κι εμπορικά καταστήματα πολύ καλά εφοδιασμένα.
Προχωρούμε ψηλότερα μέσα σε μιαν αντάρα που σηκώθηκε, κι όλο προχωρούμε τον ατέλειωτο δρόμο βαριεστημένα.. Πουθενά δεν αντικρίζεις φυτρωμένο σπαρτό η ανασκαμμένο απ’ το γενί τ’ αρότρου χώμα, ούτε τον ζευγολάτη να σαλαΐζη τ’ αργοπερπάτητα βόδια, ούτε μια εικόνα απ’ τις τόσο όμορφες της αγροτικής δουλειάς και ζωής.
Και στο μάκρος αυτό του δρόμου καβάλα στο ζώο έχεις για ξαγρύπνια τις απροσδόκητες παρoτρυντικές φωνές του αγωγιάτη «Χόϊ, Χόϊ» που καλεί μ’ αυτές – σ’ εντελώς ιδιαίτερη συνεννόηση και τόσο γνώριμη στ’ αργοπερπάτητο ζώο- να κινήσει ταχύτερα. Έχει κάποιο μυστικόπαθο τόνο, είναι τόσο ιδιολάλητη, μυστηριακή η φωνή αυτή, που σου γεννάει ένα συγκλονισμό, κάνει το νου σου να ταξιδεύει σ’ ατελείωτες ερήμους, γιατί σε ζυγώνει σ’ ένα όραμα καραβανιού, που βουβό κι αλάλητο περνά μπρος απ’ τα μάτια σου, σαν από κινηματογραφική ταινία, με ακούραστα βαδίζοντας ανθρώπους και ζώα και περιμένεις ώρα την ώρα, πως θ’ ακούσης μια σπαραχτική παροτρυντική φωνή απ’ τον οδηγό τους… Και με το ξεφώνημά του αγωγιάτη σου συνέρχεσαι!.
Μετά το ξεφωνητό του αγωγιάτη ένα καλαμπούρι του συνοδοιπόρου κ. Β. Κονιδάρη, τ’ ανοιχτόκαρδου παιδιού, μια συζήτηση για την αγριότητα της φύσης, την γυμνότητα των βουνών , τα πρωτόγονα μέσα της συγκοινωνίας, το τσάκισμα του κόσμου που τρέχει τους δρόμους αυτούς κυνηγώντας το ψωμί του με τόσα βάσανα, κάνει ν’ αφήσουμε πολύ δρόμο πίσω, χωρίς να το καταλάβουμε. Έπειτα από κάμποσο διάστημα κάνοντας έναν κύκλο μιας βουνοπλαγιάς φτάνουμε στην Καμίτσανη, που δεν την διακρίνουμε μες τ’ αποσπερινό σούρουπο π’ άρχισε να ξαπλώνεται. Ασπροβολά μονάχα ένας πύργος, που μας πληροφόρησαν, πως είναι νέο διδακτήριο της Καμίτσανης, που κτίστηκε μπροστά από 25 μέρες με μια γρηγοράδα ενεργειών αξιοζήλευτη.
Σε λίγο φτάσαμε στου Τσαμαντά την ώρα πούχαν ανάψει οι λάμπες και τα λυχνάρια, που φάνταζαν από μακριά σαν απόβραδ’ αστέρια μέσα στην μαυρίλα του κενού καρφωμένα, όπως δεν έβλεπες ούτε γη ούτ’ ουρανό….
Προχωρώντας σαν ανιχνευτές βρίσκουμε το σπίτι του Μαλάμη, που μας φιλοξένησε.
ΑΛΕΚΟΣ Ι. ΜΕΤΑΞΑΣ (Επιθ. Δημοτικής Εκπαίδευσης Φιλιατών)
Αποπληρώθηκαν ήδη οι πρώτοι δικαιούχοι ληξιπρόθεσμων οφειλών του Δήμου Ηγουμενίτσας
Δελτίο Τύπου
Αποπληρώθηκαν ήδη οι πρώτοι δικαιούχοι ληξιπρόθεσμων οφειλών του Δήμου Ηγουμενίτσας
Ενημερώνουμε τους συνδημότες μας, ότι έχει κατατεθεί στους τραπεζικούς λογαριασμούς των τελικών δικαιούχων ληξιπρόθεσμων οφειλών του Δήμου Ηγουμενίτσας, το συνολικό ποσό των 1.893.957,18 ευρώ, που αντιστοιχεί στην 1η εντολή εξόφλησης. Τις αμέσως επόμενες ημέρες θα αποσταλεί η 2η εντολή εξόφλησης, που αφορά σε οφειλές προς το προσωπικό και τους προμηθευτές της υπό εκκαθάριση Κοινωφελούς Επιχείρησης του Δήμου μας.
Η Δημοτική Αρχή, πιστή στις εξαγγελίες της για την αποπληρωμή των επί σειρά πολλών ετών ανεξόφλητών χρεών του, κάνει πράξη την οικονομική εξυγίανση του Δήμου Ηγουμενίτσας.
Χωριά Φιλιατών-εικόνες απ’ το παρελθόν…
αυτές τις όμορφες εικόνες τράβηξε η Σταυρούλα Παπαχρήστου, εικόνες ¨μιάς λεβέντισσας απο το Τσαρακλιμάνι¨…
που κάνει όπως παλιά, τον Τσομπάνο…
τον μάγειρα…
τον Φούρναρη…
και τόσα άλλα, ηρωϊδες…
ΝΕΑ των ΦΙΛΙΑΤΩΝ 