Φιλιατιώτες της Αθήνας,

να πάτε αύριο καμάρια…

              ΕΚΚΛΗΣΗ του Χρήστου Σωτηρίου

       Για μια ακόμη φορά παίρνω την πρωτοβουλία να καλέσω τους Φιλιακιώτες  της Αθήνας να βρεθούμε για να ξαναλειτουργήσει ο Σύλλογός μας.

    Κριτική για το ¨πώς¨ και ¨γιατί¨ φτάσαμε –αντικαταστατικά-να μη λειτουργεί ο Σύλλογος  , εδώ και αρκετά χρόνια , δε θα κάνουμε τώρα.

   Γιατί τώρα προέχει να ξαναλειτουργήσει ο Σύλλογος. Γιατί πιστεύω ότι το Φιλιάτι πρέπει να έχει ένα ζωντανό και δραστήριο σύλλογο στην Αθήνα.

   Σε όσους πιστεύουν τα ίδια , θέλουν και μπορούν , ας ξαναπροσπαθήσουμε   και μη έχοντας άλλο χώρο γι’αυτό , λέω να γίνει το :

                                ΣΑΒΒΑΤΟ 12 / 11 /2016 στις 11:30 ΤΟ ΠΡΩΪ στο «ΑΙΘΡΙΟ» στη στοά ΧΑΤΖΗΧΡΗΣΤΟΥ στην οδό ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟΥ.

 Παρακαλώ όσους χρησιμοποιούν τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και θέλουν να βοηθήσουν , να αναπαράγουν τούτη την πρόσκληση.

Θεωρώ αυτονόητη την παρουσία των μελών του τελευταίου Δ.Σ.για ενημέρωση και διάφορα τυπικά θέματα.

Συγκινεί η ιστορία του Διονύση Σαϊτα – Τον παράτησαν νεογέννητο σε πεζοδρόμιο και βγήκε νικητής με τη βοήθεια του ορφανοτροφείου Αρρένων Φιλιατών

Η συγκινητική ιστορία ενός ανθρώπου που ένα πρωί βρέθηκε πεταμένος πάνω σε ένα πεζοδρόμιο, στην περιοχή Πλατανάκι Αγρινίου, 12 ημέρες μετά τη γέννησή του…
Κάτοικος της περιοχής βρήκε το βρέφος τυλιγμένο με πάνες…
Διονύσιος Σαΐτας του Γεωργίου και της Θεοδώρας. Το όνομα δεν του ανήκει. Του δόθηκε ενδεικτικά από το Ληξιαρχείο Αγρίνιου, αφού κανείς δεν ήξερε τους γονείς του και κανείς δεν γνωρίζει ούτε σήμερα, 63 χρόνια μετά. Ήταν 09.00 το πρωί της Πέμπτης 10 Σεπτεμβρίου 1953. Η Κωνσταντίνα Φρίντζου, που έφυγε πριν λίγα χρόνια από τη ζωή, βγαίνοντας από το σπίτι της, προς το τέλος της οδού Αγίου Βλασίου στη διασταύρωση της με την οδό Θέρμου (ονομασίες της εποχής) στην περιοχή Πλατανάκι, αντίκρισε ένα τρομερό θέαμα. Ένα βρέφος λίγων ημερών βρισκόταν πάνω στο πεζοδρόμιο τυλιγμένο με πάνες και έκλαιγε ασταμάτητα. Αμέσως η γυναίκα το ζέστανε και του έδωσε να πιει λίγο γάλα. Τηλεφώνησε στην αστυνομία, άνδρες της οποίας ήρθαν και το παρέλαβαν. Λίγο αργότερα το έδωσαν στη νοθοτρόφο Χ.Ζ. Η νοθοτρόφος ήταν εκείνα τα χρόνια ένα είδος λειτουργήματος. Επειδή πολλά παιδιά εγκαταλείπονταν, υπήρχαν οικογένειες που δήλωναν ότι η σύζυγος προτίθεται να θρέψει και να μεγαλώσει νόθο παιδί. Το κράτος έδινε επίδομα σ’ αυτές τις οικογένειες…

ΦΩΤΟ από thebest.grΦΩΤΟ από thebest.gr
Όταν ο μικρός Διονύσιος έγινε 4 χρόνων, το πήραν και τον παρέδωσαν σε μια άλλη οικογένεια και συγκεκριμένα στην Θ. Κ. Εκεί έμεινε και μεγάλωσε μέχρι τα 10 του χρόνια. Μετά το πηγαίνουν στο ορφανοτροφείο Αρρένων Φιλιατών Θεσπρωτίας, όπου τελειώνει το Δημοτικό. Είναι 13 χρόνων. Το Ορφανοτροφείο τον στέλνει στη Θεσσαλονίκη για να μάθει κάποια τέχνη. Τότε ανεξαρτητοποιείται, φεύγει και γυρίζει στο Αγρίνιο, όπου κάνει κάποιες δουλειές -κυρίως σαν παραγιός σε μαγαζιά της πόλης.

Τα χρόνια περνούν. Είναι πλέον 17 χρόνων. Φεύγει για την Αθήνα, καταλήγει στον Πειραιά, όπου εργάζεται ως οικοδόμος. Εκεί τον περιμένει πάλι μια απίστευτη συγκυρία. Συναντά την οικογένεια της πρώτης νοθοτρόφου του, της Χ.Ζ., οι οποίοι είχαν μετακομίσει επίσης στον Πειραιά. Μετακομίζει στο σπίτι τους και μένει εκεί ως τα 20, οπότε φεύγει για να υπηρετήσει τη θητεία του στο στρατό. Όταν απολύεται, ξαναγυρίζει στον Πειραιά και στα 24 του παντρεύεται με τη σημερινή σύζυγό του Στέλλα Σφακιανάκη, από το Καστέλι της Κρήτης. Μετακομίζουν εκεί και εκείνος εργάζεται ως οικοδόμος.

Αποκτούν ένα αγοράκι, τον Νικόλα, το οποίο όμως αρρωσταίνει λίγο μετά τη γέννα και τελικά πεθαίνει 10 χρόνων. Όμως ο Θεός επιβράβευσε την υπομονή του και του χάρισε άλλα δύο παιδιά, ένα αγόρι και μια κόρη, από τα οποία σήμερα έχει έξι εγγόνια. Μα έχει έναν πόνο από παιδί κι έναν πόθο. Να βρει τη ρίζα του. Να μάθει για τους δικούς του. Για τους γονείς του, αν ζουν, για τ’ αδέλφια του, αν υπάρχουν, για ξαδέλφια. “Δεν θέλω τίποτε άλλο παρά μόνον να νοιώσω κι εγώ ότι από κάπου ήρθα. Κάπου ανήκω. Κάποια μητέρα με γέννησε. Δεν κρατάω ίχνος θυμού ή αντίθεσης. Δεν θέλω να ενοχλήσω καμία οικογένεια. Δεν διεκδικώ τίποτε. Μου αρέσει η διακριτικότητα και αν πράγματι κάποιοι άνθρωποι γνωρίζουν κάτι για μένα, θα είμαι ευγνώμων και απόλυτα εχέμυθος” λέει ο ίδιος.

Αν κάποιος γνωρίζει κάτι που θα μπορούσε να βοηθήσει, ο Διονύσης Σάιτας τον παρακαλεί να τηλεφωνήσει στο 6942-905086. Θα τον θεωρήσει ευεργέτη του…

το άλλο Φιλιάτι…

Περιφέρεια > Νομός:
Αττική Ανατολικής Αττική
Δήμος > Πόλη ή Χωριό:
Δ.Κρωπίας • Κορωπί
Υψόμετρο:
Υψόμετρο ≈ 245 m

Χρόνος Κατασκευής		Προέλευση
4ος αι. π.Χ. (?)		ΑΡΧΑΙΟ
Τύπος Κάστρου		Κατάσταση
Λιθοσωροί & Χαλάσματα		Δυσδιακριτο

Απο το «μονοπάτι του Λάγγαρη» στη «Βελούνα» Κεραμίτσας!!!

Απο ανάρτηση Οδυσσέα Ζάκκα

Εξόρμηση με τον ορειβατικό σύλλογο Ηγουμενίτσας… Απο το «μονοπάτι του Λάγγαρη» στη «Βελούνα» Κεραμίτσας!!!

Συγχαρητήρια σε όλους του ΗΡΑΚΛΗ!

απο ανάρτηση του Πέτρου Κατσάρη:

Συγχαρητήρια σε όλους τους αθλητές του συλλόγου μας που πήραν μέρος στους σημερινούς αγώνες στίβου και ιδιαίτερα στους μικρούς μας αθλητές που είχαν μια ιδιαίτερη παρουσία. Το Δ.Σ του συλλόγου μας φρόντισε για τους μικρούς μας αθλητές να έχουν μετάλλια κάτι που θα έπρεπε να κάνουν οι συνδιοργανωτες ΕΑΣ ΣΕΓΑΣ Ηπείρου και ο ΓΣ ΠΡΩΤΕΑΣ Ηγουμενίτσας και δεν το έκαναν! Και πάλι πολλά συγχαρητήρια στα παδια μας!!!

Φιλιάτες, απο το Σύλλογο Πολυτέκνων

Τα ιστορικά ντοκουμέντα καταρρίπτουν την προσπάθεια παραχάραξης της ιστορίας από τον ανιστόρητο Αλβανό πρωθυπουργό

Δείτε τι αναφέρουν οι ιστορικές πηγές

Με έκπληξη διαβάσαμε την ανάρτηση του Αλβανού πρωθυπουργού Έντι Ράμα στο Facebook, με την οποία, ούτε λίγο ούτε πολύ, ισχυρίζεται ότι η Ακρόπολη υπάρχει ακόμα, χάρη στους Αλβανούς!

Υπάρχει όμως και η πραγματική ιστορία, η οποία έχει ως εξής:

Το 1687, οι Βενετοί υπό τον Φραγκίσκο Μοροζίνι, όχι απλά πολιόρκησαν την Αθήνα και την Ακρόπολη, αλλά έπληξαν με οβίδα τον Παρθενώνα και τα Προπύλαια, που υπέστησαν τεράστιες ζημιές. Φεύγοντας, πήραν μαζί τους και τμήματα αρχαίων μνημείων (120 χρόνια περίπου πριν τον Έλγιν…), μεταξύ των οποίων τη Λέαινα του Πειραιά, που τοποθετήθηκε στην είσοδο του Ναυστάθμου της Βενετίας (Πηγή: Εγκυκλοπαίδεια ΠΑΠΥΡΟΣ-ΛΑΡΟΥΣ-ΜΠΡΙΤΑΝΙΚΑ εκδ. 2007)

Αρχιεπίσκοπος Αθηνών το 1687, δεν υπήρχε. Ο τίτλος του Προκαθημένου Αθηνών από το 732 (υπαγωγή στο Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως), ως την 31/12/1923 (ανύψωση Αθηνών εις Αρχιεπισκοπήν), ήταν Μητροπολίτης ( Επίσκοπος). Μητροπολίτης Αθηνών από το 1686 ως το 1689, ήταν ο Αθανάσιος Β’.

Διαδέχθηκε τον Ιάκωβο Α’ (1676-1686). Συνεπώς, ΚΑΝΕΝΑΣ Γεώργιος Δούσμανης (ή Gjergi Dushmani), δεν ήταν το 1687 Μητροπολίτης (ή …Αρχιεπίσκοπος) Αθηνών!

Τέλος, για τον Γ. Δούσμανη, στη μνημειώδη «Ιστορία των Αθηναίων», του Δ. Καμπούρογλου (ς), Τόμος Γ’, αναφέρεται ότι ο Γεώργιος Δούσμανης, ΠΡΟΥΧΩΝ της Αθήνας και όχι Αρχιεπίσκοπος, που έμενε στη Γαστούνη(!), κατά την εκστρατεία των Βενετών στον Ισθμό της Κορίνθου, έσπευσε επικεφαλής οπλιτών να τους βοηθήσει και έδειξε θάρρος, καρτερία και ζήλο.

Μάλιστα τον Οκτώβριο του 1693 ο Μοροζίνι απένειμε στον Δούσμανη δίπλωμα ιππότη και το 1695 του δόθηκαν μεγάλες εκτάσεις στη Γαστούνη.

Ποια ήταν λοιπόν η σωτήρια παρέμβαση του Γ. Δούσμανη στον Φ. Μοροζίνι;

Τέλος, για το επώνυμο Δούσμανης, στην κορυφαία εγκυκλοπαίδεια ΠΑΠΥΡΟΣ-ΛΑΡΟΥΣ-ΜΠΡΙΤΑΝΙΚΑ, έκδ. 2007, βρήκαμε ότι πρόκειται για ευγενή κερκυραϊκή οικογένεια,που καταγόταν από την Ήπειρο και συγγένευε με βυζαντινούς και σερβικούς βασιλικούς και πριγκιπικούς οίκους.

Αναφέρεται για πρώτη φορά στα τέλη του 14ου-αρχές 15ου αιώνα.

Το επώνυμο Δούσμανης, προέρχεται από την τουρκική λέξη dusman, που σημαίνει εχθρός, επειδή ο πρώτος αρχηγός της οικογένειας, έκανε συνεχώς επιδρομές εναντίον τους!

Το ότι ο Γεώργιος Δούσμανης, συνεργάστηκε το 1444 με τον Γ. Καστριώτη ή Σκεντέρμπεη εναντίον των Τούρκων, δεν σημαίνει ότι ήταν Αλβανός. Ας θυμηθεί ο κύριος Ράμα ή ας του το πουν αν το αγνοεί μέχρι πού φτάνει ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ η Ήπειρος και θα καταλάβει…

πηγή:protothema.gr

Πηγή: http://www.himara.gr