Ιστότοπος για τους Φιλιατες και οχι μονο- με νέα και παλιά, ειδήσεις και σχόλια, λαογραφικά και φωτογραφικά θέματα και την εφημεριδα μας ¨τα ΝΕΑ των Φιλιατών¨ σε ηλεκτρονική μορφή

Archive for Μαρτίου, 2016

ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΤΗΤΕΣ ΤΟΥ ΤΟΠΟΥ ΜΑΣ:


(απο ανάρτηση του κ. Πέτρου Κούρτη- Ριζά Θεολόγου)

Η ΑΞΙΟΛΟΓΗ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΑΡΧΗΜΑΔΡΙΤΗ
ΦΙΛΗΜΟΝΑ ΚΙΤΣΙΟΥ
Ο Φιλήμονας ήταν γιος του συγχωριανού μας Κίτσιο Γιάννη. Γεννήθηκε γύρω στο 1830. Το κοσμικό του όνομα ήταν Φώτος. Ο πατέρας του Φιλήμονα ήταν φτωχός αλλά ευσεβής και πολύ έντιμος. Η φτώχια δεν τον εμπόδισε τον μικρό Φώτο εις το να πάρει μια άριστη ανατροφή. Τόσο οι γονείς του Φιλήμονα όσο και οι άλλοι που είχαν γνωρίσει το 7χρονο αγοράκι, έμεναν κατάπληκτοι με την εξυπνάδα του θεόπνευστου παιδιού, διηγούνταν ο αείμνηστος και αοίδιμος Χρήστος Θανάσης. Η λογική του μικρού Φώτη ξεπερνούσε τα όρια της φαντασίας μας, αλλά κι ενός ηλικιωμένου – συνέχιζε να μιλά με θαυμασμό και εκτίμηση ο λόγιος του Αγιαντριά, Χρ. Θανάσης.
Τα πρώτα μαθήματα πήρε στην Δρόβιανη και μετά στο Αργυρόκαστρο της Β. Ηπείρου. Γνωρίζεται εδώ με τον Μητροπολίτη Δρυνοπόλεως κ. Παντελεήμονα, ο οποίος τον χειροτόνησε Αναγνώστη.
Στις 23 Ιούνη 1859 χειροτονείται Ιεροδιάκονος και διορίζεται στην Ιερά Μονή Δρυάνου.
Σ΄ αυτήν την περίοδο αλλάζει το κοσμικό του όνομα Φώτος και παίρνει το ιερατικό όνομα Φιλήμονας Κίτσιος φέρνοντας τον θρησκευτικό τίτλο του Αρχιμανδρίτη.
Σύμφωνα με πρόσφατες μαρτυρίες από τη ΘΕΣΠΡΩΤΙΑ, όπως άλλωστε αναφέραμε και πιο πάνω, το όνομά του βρίσκεται γραμμένο στο εκκλησιαστικό ημερολόγιο του χωριού ΚΟΥΡΕΜΑΔΕΣ, πράγμα που αποδεικνύει πως η ιερατική του δραστηριότητα, δεν περιορίστηκε μόνον στη μονή του Ι. ΘΕΟΛΟΓΟΥ, της ομώνυμης περιοχής .
Για, τι γράφει για το χαρακτήρα και το έργο του συγχωριανού μας Αρχιμανδρίτη ΦΙΛΗΜΟΝΑ, ο συγγραφέας ΓΙΑΝΝΗΣ ΜΟΥΤΣΙΟΣ: « Ψηλός, γελαστός, καλοσυνάτος ο αρχιμανδρίτης σου θύμιζε τον Αβραάμ, όπως τον βλέπουμε στα σχολικά βιβλία .Καταγόταν από το χωριό Άγιος Ανδρέας, επαρχίας Δελβίνου. Η εθνική του δράση ήταν πλούσια. Ήταν ο εμπνευστής και ο ηγέτης του αγροτικού ξεσηκώματος των Πανωχωριών της Μουργκάνας που κράτησε μέχρι το 1866 .Δικαστικώς δε εκκρεμούσε μέχρι το 1930 ….Επίσης το 1854 σμίχτηκε και με άλλους επαναστατημένους που είχαν αρχηγούς τους Ζέρβα, ιατρό Τσιάμη και Νικ. Μπότσαρη που απελευθέρωσαν το Μαργαρίτι, την Παραμυθιά και τους Φιλιάτες, όπως θα δούμε και πιο κάτω…¨» .
(-ΓΑΝΝΗΣ ΜΟΥΤΣΙΟΣ :- Τα Πανωχώρια της Μουργκάνας – Γιάννινα 1958 -Σελ. 24-25 )
Ο Φιλήμονας ήταν μια προσωπικότητα με ευρεία μόρφωση και διορατικότητα. Με δική του πρωτοβουλία ανοίγει η πρώτη σχολή Ρίζης που βρίσκονταν πολύ κοντά στην Ιερά Μονή του Ιωάννη του Θεολόγου που εκπαιδεύονταν τα παιδιά της περιοχής με το ίδιο όνομα, χωρίς καμία φυλετική διάκριση.
Ο Φιλήμονας έζησε σε μια περίοδο κατά την οποία η πατρίδα μας βρίσκονταν κάτω από τον τουρκικό ζυγό και ο κίνδυνος του εξισλαμισμού έπαιρνε καθημερινά μεγάλες διαστάσεις. Γι αυτό το λόγο ακριβώς το νεογέννητο σχολείο είχε μετατραπεί πραγματικά σ΄ ένα εθνικό φυτώριο πατριωτών για την εθνική παλιγγενεσία και λυτρωμό.
Έργο κοινωφελές του Φιλήμονα είναι επίσης και το πέτρινο γεφύρι του Θεολόγου, στη θέση του οποίου πριν υπήρχε ένα ξύλινο γεφυράκι που μετά από μια καταρρακτώδη βροχή δεν έμεινε σημάδι.
Αρκετά χρόνια ο νέος Αρχιμανδρίτης εργάστηκε στη Μητρόπολη του Δελβίνου. Την πρώτη φορά από το έτος 1866 μέχρι το έτος 1878 και τη δεύτερη φορά από τις 9 Μάη 1881 μέχρι το 1885.
Ο αναγνώστης μου πρέπει να γνωρίζει πως ο Φιλήμονας εκτός από θρησκευτικός ήταν και επαναστατικός ηγέτης.
Το 1864 ο Φιλήμονας συνδέει τ΄ όνομά του με το ρόλο του επαναστατικού ηγέτη του Αγροτικού Κινήματος κατά της τουρκικής πολιτικής στο ζήτημα της αγροτιάς. Γι αυτό το λόγο οργανώνει το κίνημα της αγροτιάς, στο οποίο εντάχτηκαν περί τους 1000 αγρότες και έχοντας ο καθένας τους από ένα υνί στο χέρι, έφτασαν στα Γιάννενα πετάζοντας ως διαμαρτυρία όλα τα Υνιά στον περίβολο του Τούρκικού Διοικητηρίου προφέροντας μεγαλόφωνα την τούρκικη λέξη «ι σ τ α φ ά», που θα πει «απεργία» .
Σ΄ αυτό το κίνημα πρωτοστάτησαν επίσης και μερικοί πρόκριτοι άλλων χωριών, όπως ο Αναγνώστης Τρίχας από την Τσερκοβίτσα, ο Ζήσης Σταύρος από τη Γριάζδανη, ο Οικονόμου από τη Δίβρη κ.α. Το κίνημα αυτό προκάλεσε έντονα την οργή του τούρκου Βαλή ( Διοικητή).
Από τη λαϊκή μούσα της εποχής αναφέρω στη συνέχεια μόνον δύο στροφές που μπόρεσα να αποκομίσω από την αφήγηση του αείμνηστου Νάκο Κώστα ή Ρίζο.

Φιλήμονας τραβάει μπροστά
Με χίλια παλικάρια .
Με χίλια παλικάρια
Με τα υνιά στα χέρια τους .
Σαν να κρατούν χατζάρια .
Μα ο Βαλής φοβούμενος
Τα βλέπει εκατομμύρια .
Και οργισμένος κλείνει ευθύς
Πόρτες και παραθύρια.
Για το ίδιο πρόβλημα φωνάζετε να λογοδοτήσει στην Κωνσταντινούπολη όπου άφησε άναυδους τους εκπροσώπους της Υψηλής Πύλης, τόσο με το θάρρος του όσο και με την εξυπνάδα του.
Το όνομα του Φιλήμονα συνδέεται άμεσα και με την Επανάσταση του Λυκουρσίου το έτος 1878 κατά των Τούρκων, στην οποία επανάσταση υπηρέτησε ως ΠΟΛΙΤΙΚΌς ΑΡΧΗΓΟΣ της επανάστασης.
Ο δυναμισμός του, η εξυπνάδα του, η φήμη του, η τόλμη του είχαν πάρει τέτοιες διαστάσεις που τόσο οι Επαναστάτες που ήρθαν από την Κέρκυρα όσον και οι άλλοι από τις γύρω περιοχές, όπως Δέλβινο, Αργυρόκαστρο, Αγ. Σαράντα κ.α., ομόφωνα τον δέχτηκαν σαν ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΗΓΕΤΗ της Επανάστασης.
Δυστυχώς όμως, μπροστά στις αναρίθμητες δυνάμεις του εχτρού, η Επανάσταση απέτυχε.
Τα αίτια της ήττας πρέπει να τα αναζητήσουμε όχι μονάχα στην αριθμητική υπεροχή του αντιπάλου, αλλά και στο γεγονός της μη καλής οργανωτικής δομής.
Μετά από αυτά τα επεισόδια, της επανάστασης του ΛΥΚΟΥΡΣΙ. η τουρκική αστυνομία, καλεί τον Πολιτικό Αρχηγό της επανάστασης, ΦΙΛΗΜΟΝΑ στο Δέλβινο, για να λογοδοτήσει για τις πράξεις των επαναστατών.
Θαρραλέα τους απαντάει: -Ήμουν, είμαι και θα είμαι επαναστάτης….. Η εξόργιση του Τούρκου διοικητή από αυτήν την απρόσμενη απάντηση ήταν καταφανές. Αμέσως τον συνόδεψαν μέχρι τα Γιάννενα, όπου θα ανακρίνονταν για όσα δήλωσε στο ΔΕΛΒΙΝΟ.
Εκεί διέπρεψε ξεκάθαρα η εξυπνάδα και η πονηριά του.
-Δεν είπα έτσι κύριοι, άδικα με συκοφαντείτε. Σας είπα πως είμαι και θα παραμείνω επιστάτης της Μονής μου και όχι επαναστάτης.
Δε φταίω εγώ εάν ο μεταφραστής σας δε γνωρίζει καλά την ελληνική…. !
Έτσι αφέθηκε ελεύθερος και η υπόθεση έκλεισε, για να συνεχίσει στη συνέχεια το επαναστατικό του έργο
«Ολόκληρη η ζωή του ήταν ανήσυχη και περιπετειώδης. Παντού έδωσε το παρόν και δεν απουσίασε από πουθενά. Ούτε από τον εκκλησιαστικό, ούτε από τον εκπαιδευτικό, αλλά ούτε και από τον πολιτικό και κοινωνικό τομέα ….»- γράφει ο Βασίλης Μπαράς από τη Λεσινίτσα στο βιβλίο του « ΤΟ ΔΕΛΒΙΝΟ ΤΗΣ Β. ΗΠΕΙΡΟΥ….» -σελ. 116 .-
Σύμφωνα με τον τύπο της εποχής εκείνης, ο Φιλήμονας Κίτσιος πέθανε από λαρυγγίτιδα την 1η Μαρτίου 1890.
Και όμως είναι ψέμα. Τον δηλητηρίασαν οι αγάδες του Δελβίνου στη δεξίωση που του παραχώρησαν στις 28 ή 29 Φλεβάρη 1890, όταν πήγε με σκοπό να ξαναγοράσει από τους αγάδες την περιουσία του χωριού του, ΑΓΙΑΝΤΡΙΑ.

Φωτογραφία του Πέτρος Κούρτης.

Στα Μετερίζια της Μουργκάνας


Μόνο έχοντας ανεβεί στις κορυφές αυτού του βουνού μπόρεσα πραγματικά να κατανοήσω την σκληρότητα και τον πόνο των λέξεων από τα βιβλία που διάβαζα για της μάχες που σημάδεψαν αυτόν τον τόπο.

Μάχες με αντιπάλους …..που τους περιγράφει τόσο απλοϊκά και ουσιαστικά αείμνηστος Θανάσης Βέγγος «Έλληνες να ντουφεκάνε Έλληνες;»

Leonidas Tzanis

Οι φορές που οι Αλβανοί θέλησαν να συνδεθούν με την Ελλάδα και η δημιουργία του Αλβανικού κράτους


Το 1908 στα Σκόπια έγινε μια συνέλευση για να επιλεγεί το εθνικό αλφάβητο της Αλβανίας. Επιλέχθηκε το λατινικό αν και επίσημη γλώσσα στις εμπορικές συναλλαγές ήταν τα Ελληνικά. Ο Βίκτωρ Μπεράρ στο έργο του Τουρκία και Ελληνισμός (1832) γράφει…

«Η χριστιανική κοινότητα του Ελβασάν είναι το προκεχωρημένο φυλάκιο του Ελληνισμού εδώ στα βόρεια. Όλοι αυτοί εδώ οι Αλβανοί καταλαβαίνουν και όλοι τους σχεδόν μιλούν τα Ελληνικά… θεωρούν τους εαυτούς τους Έλληνες».

Δεν είναι τυχαίο ότι το 1829 56 αγάδες στην Λιαπουριά αποφάσισαν να επαναστατήσουν και ύψωσαν Ελληνική σημαία ζητώντας την ένωση με την Ελλάδα. Η κυβέρνηση τότε δεν μπορούσε να στηρίξει την επανάσταση. Ο Γκιόν Λέκας επαναστατεί στο Κουρβέλεσι, περιοχή ανάμεσα στο Δέλβινο και την Αυλώνα, η επανάσταση γενικεύεται και στις 15 Αυγούστου του 1847 οι μπέηδες Τόσκηδες και οι οπλαρχηγοί γράφουν μια επιστολή στον Όθωνα ζητώντας να τους δεχτεί ως υπηκόους σε περίπτωση που πετύχαινε η επανάσταση, με ειδική συμφωνία που προέβλεπε την προστασία του θρησκεύματος (οι Τόσκηδες θεωρούνται εξαλβανισμένα ελληνικά φύλα και κάποιοι εξ αυτών ήταν και μουσουλμάνοι). Ο γεωγράφος Stanford και ο Αυστριακός γεωγράφος και εθνολόγος Kampt διακρίνουν τους Τόσκηδες από τους Γκέγκηδες και τους συσχετίζουν με τους Έλληνες.

Το 1907 ο σπουδαγμένος στην Ζωσιμαία σχολή των Ιωαννίνων, μετέπειτα πρώτος πρωθυπουργός της Αλβανίας, υπέγραψε συμφωνία για διαχωρισμό ελληνικών και αλβανικών εδαφών με τον πρωθυπουργό Θεοτόκη. Ενδιαφέρον έχουν οι απόψεις του και όχι μόνο για τα Βαλκάνια όπως αποτυπώνονται σ ένα άρθρο του… «Όλαι σχεδόν αι παραλίαι της Μικράς Ασίας, από των προπόδων του Ταύρου μέχρι και της Ηράκλειας του Πόντου είναι Ελληνικαί»… Ως Ελληνική αναφέρει και την Προποντίδα, ενώ χαρακτηρίζει το Ελληνικό έθνος ως το σπουδαιότερο και κυριότερο στοιχείο της Ανατολής (ευτυχώς που οι εθνοαποδομητές δεν ήταν ο κανόνας τότε).

Τελευταία προσπάθεια έγινε το 1943 όταν πρότειναν οι Αλβανοί την ένωση της Βόρειας Ηπείρου με την Ελλάδα και την προσάρτηση της υπόλοιπης Αλβανίας στην Ελλάδα, ενόψει της ανόδου του Χότζα μετά την επικείμενη αποχώρηση των Γερμανών.

Από όλα τα παραπάνω γίνεται ξεκάθαρο ότι ποτέ δεν είχαμε διπλωματία και καταντήσαμε να πρέπει να εξηγούμε γιατί οι απόγονοι των συνεργατών των ναζί θα πρέπει να αισθάνονται τυχεροί αφού οι πρόγονοι τους δεν τιμωρήθηκαν όπως τους άξιζε (ένας από τους γιούς των 49 προκρίτων της Παραμυθιάς που εκτελέστηκαν από τους Γερμανούς αφηγήθηκε στο Αθηναϊκό-Μακεδονικό Πρακτορείο Ειδήσεων (ΑΠΕ-ΜΠΕ) πως οι τσάμηδες έδωσαν στους Γερμανούς που ήθελαν άτομα για να εκτελέσουν, τα ονόματα 49 προκρίτων που ήταν εμπόδιο στην προπαγάνδα τους). Ποτέ όμως δεν είναι αργά για την διεκδίκηση νομικής και ηθικής αποζημίωσης από τα θύματα των συνεργατών των ναζί.

Οι Ελληνικές ηγεσίες πέρα από τζάμπα ρητορικές κάποιων, άφησαν στην τύχη του τον Βορειοηπειρωτικό Ελληνισμό. Δεν εκμεταλλεύτηκαν καμιά ευκαιρία που θα οδηγούσε στην διασφάλιση της ελευθερίας όλης της ενιαίας και ελληνικής Ηπείρου.

Παρεμπιπτόντως… κάποιος να ενημερώσει τον δήμαρχο Θεσσαλονίκης, έστω και καθυστερημένα, ότι ο όρος Βόρειος Ήπειρος είναι επίσημος και καθιερώθηκε με το ‘‘πρωτόκολλο της Κέρκυρας’’ που υπέγραψε η Αλβανία. Δεν είναι ακριβής σε ότι αφορά την αρχαία Ελληνική ενιαία ήπειρο, είναι τεχνητό κατασκεύασμα για χάρη της Αλβανίας. Ευχαρίστως να τον καταργήσουμε για να είμαστε και ιστορικά ακριβείς και να επαναφέρουμε τον όρο Ήπειρος και για την περιγραφή του βορείου τμήματος της ενιαίας Ηπείρου, που η υπόθεση του εκκρεμεί από το 1946.

Οι Ελληνικές ηγεσίες δεν υποχρέωσαν την Αλβανία να τηρήσει τις υπογραφές της, δεν επεδίωξαν την τιμωρία των συνεργατών των ναζί Τσάμηδων, με αποτέλεσμα να αποθρασυνθούν, και αδιαφορούν παντελώς για την παραβίαση ακόμα και βασικών ανθρώπινων δικαιωμάτων των βορειοηπειρωτών.

Μόνο που οι υπογραφές δεν σβήνουν, ούτε η ιστορία… ας το θυμούνται οι γείτονες.

Της Μελίνας Κονταξή
*Σπούδασε
Βαλκανικών Σλαβικών -Ανατολικών Σπουδών με Μεταπτυχιακό στην Ιστορία

Αναδημοσίευση από Ελεύθερο Αρθρογράφο

Πηγή: http://www.himara.gr

¨Ορχήστρα Φιλιατών 35 χρόνια¨


ευχαριστούμε τον Δημήτρη Στ. Σκεύη για το αφιέρωμα που μας χάρισε!

καλό το σημερινό Φιλιατιώτικο παζάρι


Μέ ήλιος και βροχή, ζέστη και κρύο- και κόσμο απο όλο το Δήμο…

Απο την Ελαία και την Αχλαδέα…

1A........6.....

απο την Σαγιάδα την ωραία…

1..

Απο το Σμέρτο και τη Σπάταρη

3..4.....

απο τη … Βουλγαρία και την Κοκκινίστα…

7..

Απο την Λεπτοκαρυα και την Ποβλα…

5..

είχε και ομορφιές…

7A..7B....

κι άλλες τοπικές μορφές….10......

10A...9.......11..12...

Τα νερά του Οσίου Νείλου



Στη δεκαετία του ’60 μάλλον το Φιλιάτι εγκατέλειπε τα πούσια (πηγάδια) και άρχισε να υδρεύεται από τις πηγές του Οσίου Νείλου, του μοναστηριού του Γηρομερίου. Σύντομα εγκαταλείφθηκε αυτή η σύνδεση και το Φιλιάτι υδρεύεται εδώ και αρκετά χρόνια από την πηγή της Γράβας τ’ Αη Γιώρη- πληρώνοντας αδρά για να ανεβάσει το νερό στο Φιλιάτι. Έτερον εκάτερον. Το παλιό δίκτυο ύδρευσης από τις πηγές του Οσίου Νείλου υπάρχει; Γιατί ακούγεται ότι υπάρχει ακόμη και κάποιοι στον κάμπο Φιλιατών υδρεύονται από αυτό… αμείβοντας τον Όσιο Νείλο με λαμπάδες!

Ήθη και Έθιμα των Αποκριών (φωτο απο Κοκκινιά Φιλιατών)


του Πέτρου Μίντζα

Τις αποκριές τα παλιά χρόνια στο χωριό τις περίμεναν με ξεχωριστή λαχτάρα, γιατί θα ξέφευγαν για λίγο από τη μονοτονία και την πλήξη της καθημερινότητας, αλλά και γιατί θα γεύονταν τα πεντανόστιμα παραδοσιακά φαγητά.
Την εβδομάδα της Κρεατινής όλοι έσφαζαν τα μανάρια τους, που τους απόφεραν 10-15 οκάδες κρέας και το κατανάλωναν ολόκληρο μέχρι την Κυριακή, παρασκευάζοντας λογιών λογιών φαγητά.
Τη εβδομάδα της Τυρινής τον πρώτο λόγο είχαν τα γαλακτοκομικά. Τότε οι νοικοκυρές έφτιαχναν γαλατόπιτες, τυρόπιτες, ρυζόγαλα, γιαούρτια και αβγά.
Το βράδυ της τελευταίας Κυριακής της Αποκριάς, της τυροφάγου μαζεύονταν οι χωριανοί στο Μεσοχώρι. Εκεί άναβαν μεγάλη φωτιά και γύρω από αυτή έτρωγαν, έπιναν και χόρευαν όλοι μαζί τραγουδώντας τραγούδια με σατυρικούς στοίχους. Όπως: «Στης ακρίβειας τον καιρό επαντρεύτηκα κι εγώ. Ώχ και πήρα μια γυναίκα πώτρωγε για πέντε δέκα, και την πρώτη τη βραδιά έφαγε πέντε-έξι αυγά, και τη δεύτερη βραδιά προβατίνα με έξι αρνιά, και το τρίτο της το βράδυ, έφαγε ένα γελάδι.»
Tα ξύλα για τη φωτιά τα έφερναν τα παιδιά κλέβοντας τα από τις θημωνιές.
Οι μασκαρεμένοι παιδιά αλλά και μεγάλοι, είχαν τον πρωταγωνιστικό λόγο, ο ένας πείραζε τον άλλον και με τις κωμικές κινήσεις τους δημιουργούσαν μια χαρούμενη ατμόσφαιρα.
Παλιότερα τα μασκαρέματα ήταν αυτοσχέδια. Τα παιδιά κατασκεύαζαν μόνα τους τις μάσκες και τις αποκριάτικες φορεσιές από παλιά ρούχα.
Όταν τελείωναν τα καυσόξυλα κι έσβηνε η φωτιά, τότε τερμάτιζε το αποκριάτικο ξεφάντωμα και γύριζαν στα σπίτια τους.
Όσοι είχαν παιδιά έπαιζαν στο σπίτι τους ένα διασκεδαστικό παιγνίδι, «το χάψα ή χάψαρι». Κρεμούσαν ένα βρασμένο αβγό με κλωστή από την οροφή (γρεντά) του σπιτιού στο ύψος του αναστήματος των παιδιών.
Το αβγό έκανε παλινδρομικές κινήσεις και τα παιδιά προσπαθούσαν να το αρπάξουν με το στόμα, χωρίς τη βοήθεια των χεριών.
Σκοπός αυτού του εθίμου είναι να κλείσουν τα στόματα :
«Με αυγό κλείνει το στόμα το βράδυ της Αποκριάς και με αυγό ανοίγει πάλι το βράδυ της Ανάστασης» που θα τελειώσει η νηστεία.

Εύχομαι από καρδιάς στους απανταχού Κοκκινιώτες και φίλους,
Καλή Σαρακοστή!

Απο την εμφάνιση του Γιώτη στο Φιλιάτι


Οι Tolis Liamiras και Liotrivi club-cafe κοινοποίησαν ένα σύνδεσμο.

Απο τα Φιλιατιώτικα Κούλουμα


βιντεάκι απο τον Παύλο Σοροβάκο

Βίντεο απο το Φιλιατιώτικο Καρναβάλι 2016


απο τον Παύλο Σοροβάκο

Ετικετοσύννεφο

Αρέσει σε %d bloggers: