Τρεις μέρες βάστηξε η βροχή και μία νύχτα.Ουρανός και γη ένα.Χωνεμένα τα χωριά μες στην αντάρα. Η γη έπινε, έπινε νερό σκασμένη ,και σα χόρταινε άφηνε τα νερά να χύνονται επάνω της. Λάρωσε ο Καλαμάς .
Η Γκόντριζα κατέβαζε αυλάκια που ξερίζωναν φράχτες , έστριβαν δέντρα κι ό,τι έβρισκαν μπροστά .Έβρεχε πότε με παράπονο ,πότε με θυμό.
Η βροχή θυμάται.Κρατάει στη μνήμη τον κατακλυσμό.Φεύγει ,ξανάρχεται ,έχοντας διαλέξει από τα πριν τον ουρανό της…
Πιο κύριος ο χρόνος. Που φεύγει οριστικά,που δε λαθεύει και που τίποτα προς τα πίσω δε λοξεύει. Ό,τι φέρνει το θέλει δικό του .Και το παίρνει μαζί του σα φεύγει…
Σταυρούλα Δημητρίου »Η χώρα του κασσίτερου»,εκδ. Λιβάνη
ΝΕΑ των ΦΙΛΙΑΤΩΝ 
Σχολιάστε