και κάποιες σπαραγγιές έβγαλαν τα σπαράγγια τους τώρα, Νοέμβρη του 2013- κάτι που συνήθως κάνουν την Άνοιξη, Μάρτη, Απρίλη. Αυτό μου θύμισε τον αρχαίο συγγραφέα που αναφέρει πως και εκείνα τα χρόνια γινόταν τέτοια- μια χρονιά μάλιστα στα αρχαία Γίτανα (Γκούμανη) οι αυτοφυείς κύαμοι (τα άγρια κουκιά) κάρπισαν δυο φορές…
Κατηγορία: ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΕΖΟΓΡΑΦΙΑ Δημοσιεύτηκε Παρασκευή, 08 Νοεμβρίου 2013 17:18 11στο diastixo.gr
Τη δεκαετία του ’40, την Κατοχή, την Αντίσταση, τον Εμφύλιο και στη συνέχεια τη Μετανάστευση μέσα απ’ τα μάτια των γυναικών που έμεναν πίσω και βίωναν διαφορετικά τα γεγονότα, στα ορεινά της Ηπείρου, μεταφέρει στο χαρτί η συγγραφέας Τασία Βενέτη, αναδεικνυόμενη σε ιστορική φωνή της περιοχής. Αληθινά δοσμένη στον τόπο, συλλέγει εικόνες από γυναίκες, γιαγιάδες, μητέρες, θειάδες, νύφες και ανήλικα τότε κορίτσια και, χρησιμοποιώντας το γλωσσικό ιδίωμα του τόπου, φτιάχνει αφηγήματα των δυο-τριών και λίγο περισσότερων σελίδων, που στόχο έχουν την ευαισθητοποίηση του κόσμου που θα πάρει το βιβλίο στα χέρια του. Χωρίς, λοιπόν, να έχουμε μόνο μια καταγραφή γεγονότων, που κάποιοι επιζήσαντες μετέφεραν στην αφηγήτρια, η ουσία είναι πως στα χέρια της το υλικό παίρνει λογοτεχνικό χαρακτήρα υψηλού επιπέδου και λειτουργεί παράλληλα και ως ιστορικό δεδομένο άλλα και ως κοινωνικό δοκιμιακό πόνημα. Σε καμία περίπτωση η συγγραφέας δεν θα μπορούσε να βάλει τους ήρωες και τις ηρωίδες να εκφέρουν λόγο αστικό, ακόμα και εκείνης της περιόδου, άρα το γλωσσάριστο τέλος του βιβλίου αποτελεί την ανασύνταξη, την απογύμνωσή της, προκειμένου η αναγνωστική πρόσβαση να γίνει πιο ανεκτή, να γίνει πιο εύκολα. Έτσι, μαςπαρουσιάζει ιστορίες που στην υφή πλησιάζουν τα παραμύθια, παρά τον έντονο ρεαλισμό, ο οποίος με τη σειρά του χάνεται σε δραματικών και συναισθηματικών καταστάσεων προθέσεις συγγραφικές, που περιγράφουν ή απλώς με ποιητικά μέσα σηματοδοτούν επεισόδια –από έναν γάμο, έως το κάψιμο των εισιτηρίων ζευγαριού που επρόκειτο να μεταναστεύσει στην Αυστραλία– σχετικά με τη δυναμική της δεκαετίας, όπου τα όπλα σημαδεύουν εχθρούς και φίλους, όπου η βία ήταν αδύνατον να υπερκεράσει τη φτώχεια, την πείνα και την ανέχεια.
Η αναγνωστική προσέγγιση, ασφαλώς λόγω των ειδικών γλωσσικών συνθηκών και παράλληλα λόγω της πύκνωσης της εκφραστικής, από πλευράς δημιουργού, καθίσταται, αν όχι υπερβολικά, θα έλεγα εξαιρετικά δύσκολη. Αυτό όμως ουδόλως μας αποτρέπει να απολαύσουμε ένα βιβλίο ξεχωριστό, που σήμερα, σε καιρούς μάλλον αντιηρωικούς, επιμένει να μας μεταφέρει πίσω στον χρόνο, σε μια εποχή όπου το αίμα, ο πόνος, η οδύνη, ο θάνατος αλλά και η συντροφικότητα βρίσκοντανσε ημερήσια διάταξη, αποτελούσαν μέρος της καθημερινής ζωής. Που θέλει να μας κάνει συμμέτοχους σε φονικές μάχες, σε εκκαθαρίσεις κάποιων κατά προσέγγιση ζωντανών, σε αδελφοκτονίες όσων λίγα χρόνια πριν μάχονταν τον φασισμό, στην πατριωτική γάγγραινα και την ιδεολογικά αντίθετη κομματική μυωπία, στο καρκίνωμα της φυγής από τη χώρα για ένα καλύτερο αύριο, από το πιο συνεπές, εργατικό, αγροτικό και ειδικευμένο δυναμικό, που και σήμερα παίρνει τον ίδιο δρόμο, για τους ίδιους ακριβώς λόγους. Έτσι που η Βενέτη, παραλληλίζοντας τις δυο χρονικές περιόδους και κωπηλατώντας σε βάρκα με σώα και τα δύο κουπιά, να μπαίνει στην κορυφή και τη λογοτεχνική αλλά και την ιδεολογικοπολιτική, προσαρμόζοντας τις απόψεις της σε τόνο αμιγώς προβληματισμού, περίσκεψης, αυτοκριτικής, αγωνίας και εντέλει εύπλαστης παραδοχής της σκληρότητας της Ιστορίας. Η Βενέτη, λοιπόν, γνωρίζει άριστα τους ανθρώπους που έδρασαν στα βουνά και στις πόλεις την ταραγμένη δεκαετία, και με το βιβλίο αυτό καταθέτει ένα μεγάλο ευχαριστώ στη μνήμη τους και όχι μόνο, σαν αντάλλαγμα για όσα ιδιαιτέρως εκείνοι δεν καταδέχτηκανπροσκολλημένοι στον δύσκολο βίο, στο μεγάλωμα των παιδιών, στις αντιπαραθέσεις τους, στο τόσο κοινό τους μέλλον και στην τόσο κοινή τους μοίρα.
Είναι αλήθεια και ειλικρινά παρήγορο το γεγονός ότι συγγραφείς όλων των ηλικιών, γνωστοί ή όχι, αναγνωρίσιμοι ή μη, καταθέτουν τη δική τους οπτική γωνία για γεγονότα που επηρέασαν τη χώρα μας, που την έφεραν στο χείλος του γκρεμού και έφτανε ένα χαλαρό σπρώξιμο για να πέσει. Έτσι που το βιβλίο Του χιονιού της ταλαντούχου Τασίας Βενέτη να αποτελεί ένα αναγνωστικό βάλσαμο, παρά τη βιαιότητα όσων εξιστορεί, παρά τη διχόνοια και τον εμπαιγμό, παρά το δράμα των γυναικών που βίωναν εξίσου αν όχι περισσότερο τον αγώνα των αντρών τους ενάντια στον φασισμό, την ατελείωτη απώλεια, το αδελφοκτόνο βλήμα και το μαράζι της φυγής.
Του χιονιού Τασία Βενέτη
Το Ροδακιό
Με απόφαση που δημοσιεύτηκε στην Εφημερίδα της Κυβέρνησης το νέο Διοικητικό Συμβούλιο του Νοσοκομείου Φιλιατών έχει ως εξής:
ΠΡΟΕΔΡΟΣ
Δερδεμέζης Σπυρίδων
ΜΕΛΗ
1)Μίγκος Φώτιος
Αναπληρωτής
Στάθης Δημήτριος
2) Μποροδήμος Ιωάννης
Αναπληρωτής
Κατσαρός Σπυρίδων
3) Παπαλαμπρακόπουλος Ανδρέας
Εκπρόσωπος Ιατρών
Αναπληρώτρια
Μουσελίμη Μαίρη
4) Καίσαρη Παρασκευή
Εκπρόσωπος λοιπού προσωπικού
Αναπληρώτρια
Οικονομίδου Χριστίνα
Αντιπρόεδρος ορίζεται ο Μίγκος Φώτιος και η θητεία είναι διετής.
ότι κάτι διαφορετικό μπορεί να συμβεί στις Δημοτικές εκλογές του 2014 στον Δήμο Φιλιατών
με την συμβολή της Πρωτοβουλίας Πολιτών
εδώ ο υποψήφιος Δήμαρχος Φιλιατών Λεωνίδας Ταφέκης άρτι αφιχθείς, ενημερώνετε για τις τελευταίες εξελίξεις της πόλης απο το παλιό κι έμπειρο στέλεχος της τοπικής αυτ/σης Αλέξη Πανταζάκο και απο τον νέο και επόμενο- κατα τα φαινόμενα- Δημοτικό Σύμβουλο- Πέτρο Παπά…
![Ρίγη συγκίνησης προκαλεί ο συγκλονιστικός ιστότοπος του Ellis Island στη Νέα Υόρκη: Βρες τον μετανάστη πρόγονό σου [εικόνες+βίντεο]](https://i0.wp.com/www.iefimerida.gr/sites/default/files/dsseg3546thu.jpg)
Την πρώτη φορά που το επισκέπτεται κανείς τίποτα δεν τον προετοιμάζει για το τι θα ακολουθήσει. Μία τυπική σελίδα ενός τυπικού site. Του site, όμως, ενός καθόλου μα καθόλου συνηθισμένου τόπου.
Ο λόγος για τον ιστότοπο του Ellis Island έξω από τη Νέα Υόρκη, απ’ όπου πέρασαν τα εκατομμύρια των μεταναστών από όλο τον κόσμο στα τέλη του 19ου και στις αρχές του 20ου αιώνα, δημιουργώντας με το πέρασμα των δεκαετιών, αυτό το τόσο ιδιαίτερο αστεακό μόρφωμα που είναι σήμερα η Νέα Υόρκη.
Το Ellis Island είναι από τα μέρη εκείνα με την εντονότερη «οσμή» ιστορίας των τελευταίων δύο αιώνων: εκεί κατέφταναν τα υπερωκεάνια από την Ευρώπη, προκειμένου να «δηλωθούν» οι επιβαίνοντες, προτού ξεχυθούν στο άγνωστο για ένα νέο ξεκίνημα.
Ανάμεσά τους και χιλιάδες Έλληνες που έφευγαν κατά κύριο λόγο από τα λιμάνια της Ιταλίας, στην οποία περνούσαν μέσω Πάτρας, για να επιβιβαστούν στα πλοία που θα έφταναν μετά από μερικές μαρτυρικές εβδομάδες στη γη της επαγγελίας.
Το συγκλονιστικό με τον εν λόγω ιστότοπο είναι ότι δίνει στο χρήστη τη δυνατότητα πρόσβασης, μέσω μηχανής αναζήτησης, σε μία τεράστια βάση δεδομένων με όλα σχεδόν τα επώνυμα των ανθρώπων που πέρασαν από εκεί από το 1892 μέχρι το 1924, τα ονόματα των πλοίων με τα οποία είχαν ταξιδέψει, καθώς και την ακριβή ημερομηνία αναχώρησης και άφιξή τους στη Νέα Υόρκη.
Κάνοντας μία απλή εγγραφή στο σάιτ, μπορείς κανείς να ψάξει βάσει του ονόματος και του επωνύμου τον ξεχασμένο παππού, προπάππου ή προ-προ-πάππου και να νιώσει το ίδιο ρίγος που έχουν νιώσει εκατομμύρια χρήστες του, οι οποίοι βλέπουν ξαφνικά μπροστά τους το φάντασμα ενός παρελθόντος που ποτέ δεν έζησαν, παρά μονάχα άκουσαν μέσα από αφηγήσεις.
Ίσως πρέπει να το δοκιμάσετε κι εσείς για να δείτε τι μπορούν να προκαλέσουν δύο-τρεις απλές λεξούλες και μερικοί αριθμοί…
Ηλεκτρονική διεύθυνση: http://www.ellisisland.org/
Πηγή: Ρίγη συγκίνησης προκαλεί ο συγκλονιστικός ιστότοπος του Ellis Island στη Νέα Υόρκη: Βρες τον μετανάστη πρόγονό σου [εικόνες+βίντεο] | iefimerida.grhttp://www.iefimerida.gr/node/129024#ixzz2jhQBygG1
ΝΕΑ των ΦΙΛΙΑΤΩΝ 