ΝΕΑ των ΦΙΛΙΑΤΩΝ

(απο το φύλλο 4 Σεπτέμβρης 1999)

Με το πόδι σηκωμένο

Η εκπαίδευση μάγκα μου, είναι μεγάλη υπόθεση. Θα σου τα κάνω λιανά  για  να με πιάσεις. Ας πάρου­με να πούμε παράδειγμα από την Αστυνομία.

Είχαμε αδελφάκι κάτι χωροφυλάκους που τους βάλανε Αλβανοσυλλέκτες. Πήρανε και κάτι και­νούργιους και μετά τους ξαμολύσανε να μαγκώσουν τους λαθραί­ους και το μόνο που τους έμεινε α­πό την εκπαίδευση είναι ότι οι Αλβανοί τρέχουνε πολύ και κυκλο­φοράνε τη νύχτα.

Σιδερικό οι μόρτηδες στη μέ­ση, όχημα 4X4 και αλάργα μάγκες, γιατί διαβαίνει η εξουσία.

Αυτά, δικέ μου, είναι πρόχει­ρα πράματα. Άκου να δεις πώς έπρεπε να είναι η φτιάξη.

Παίρνουμε μια μεγάλη φωτο­γραφία ενός Αλβανού, μια μεγάλη φωτογραφία ενός λαγού και μια μεγάλη φωτογραφία ενός αγριο­γούρουνου. Τις κρεμάμε στον πίνα­κα και  φωνάζουμε τους Αλβανοσυλλέκτες. Τους εξηγούμε ότι εμάς μας ενδιαφέρει να τσακώσουμε μόνο το αντικείμενο της πρώτης φωτογραφίας διότι τα δυο άλλα αντικείμενα είναι άνευ σημασίας για την υπηρεσία και άμα τα τρακάρουμε στο δρόμο τη νύχτα, τα αφήνουμε να την κοπανήσουν.

Αρωτάω λοιπόν εγώ ο άσχετος. Έγινε έτσι; Όχι. Είναι εκπαίδεψή αυτή ρε; Γιατί δεν δώσατε στα παιδιά να καταλάβουν τι εστί αλβανός; Εκτός και τους έχετε και εσείς κακία. Εννοείς τι εννοώ.

 Μαζώχτηκε το λοιπόν το Δημοτικό Συμβούλιο (τα χαμόγελα περικαλώ λείπουν) και αποφασίζανε τα εκατά να παρκάρουν έξω από την Αστυνομία από τη μια μεριά, γιατί άμα παρκάρουνε από τις δυο δεν διαβαίνει άνθρωπος, άσεπου μπορεί να πατήσουνε και κα­νέναν αδέσποτο.

Αυτοί, τώρα, δικέ μου, θυμηθήκανε ότι μια φορά ο Μητσοτάκαρος τους είχε πει «το κράτος εί­στε εσείς» και σου λένε, αφού εμείς είμαστε το κράτος και αφού αυτοί δεν μπορούνε να μας γράφουνε τους γράφουμε εμείς και ούτε γά­τος ούτε ζημιά.

Και να φανταστείς ότι ο Δήμος (περικαλώ όχι σκουντήματα και χαμόγελα) έφτιαξε και επιτροπή για να κανονίζει την κυκλοφορία και τις ταμπέλες.

Τώρα, δικέ μου, μαθαίνω ότι ο Δήμαρχος στεναχωρήθηκε που του είπανε ότι δεν κάνανε τίποτε μέχρι τώρα. Ε, άμα κάνατε ρε μάγκες, δεν θα φαινότανε; Τι, τα πλύνατε με ΑΖΑΞ και τα κάνατε αόρατα:

Διότι, ο κάθε άρχοντας πρέπει να έχει οράματα. Αλλά. άμα δεν έ­χεις επαφές με την πιάτσα τότε μό­νο παραισθήσεις μπορείς να έχεις. Και κουνιόσαστε και λυγιόσαστε ότι τόσα δώσαμε εδώ, τόσα εκεί και τόσα παραπέρα. Από πού ρε τα δώσατε: Τα φέρατε μαζί σας όταν καβαληκέψατε την εξουσία: Αλλά ας είναι καλά ο Αλεκάρας να πούμε, που σας φλόμωσε στον παρά και ε­σείς κάνετε το βαρβάτο με ξένα ερ­γαλεία. Γιατί αδελφάκι μου δεν πρόλαβε να φύγει και βγήκε η Βασίλω και λέει: «Ο Δήμος έχει δι­καίωμα να δίνει δουλειές μέχρι δυο εκατομμύρια σε όποιον θέλει και χωρίς να ρωτάει κανένανε».

Για στάσου ρε κυρά μου. Εδώ, ο δικός μας με δυο μάτια και γυα­λιά και δεν το έκανε, γιατί ήξερε τι θα γίνει και εσύ με ενάμισυ μάτι λες τέτοιες χοντράδες;

Πήρανε αμπάριζα και οι δικοί σου οι λεβέντες, και μοιράζουνε στους παράδες «πάρε δυο χαρτόνια εσύ που μας ψήφισες, πάρε δυο χαρτόνια εσύ που μας συμπόνεσες, πάρε δυο χαρτόνια εσύ που θα μας ψηφίσεις».

            Διότι, οι περισσότεροι έχουν σκοπό να ξανασώσουνε την επαρ­χία και μείνανε ταπί και ψύχραιμοι και περιμένουμε τον Αλεκάρα να ξαναροβολήσει για να του διακο­νέψουμε παράδες.

Και περικαλώ επιμονή στην ποιότητα. Όπως στη χλωρίνη ΚΛΙΝΕΧ. «Αυτήν ξέρετε, αυτήν εμπι­στεύεστε». Αυτόν τον εργολάβο ξέ­ρουμε σε αυτόν δίνουμε τις δουλει­ές. Και ξεσηκώθηκαν οι άλλοι μά­γκα μου και δεν τους κάνεις ζάφτι με τίποτα και παραλίγο ένας προ­χθές να βαρέσει τον «εκ μεταγρα­φής στην πλατεία».

Διότι αδελφάκι μου. ο «εκ με­ταγραφής», επειδή ο μεγάλος δεν βγαίνει από το γραφείο του, αλωνί­ζει και κάνει ότι του γουστάρει.

Με το μπαρδόν ρε μάγκες και σας ζάλισα με το Δήμο, αλλά επει­δή όπου να πάω δεν ακούω τίποτε άλλο να με συμπαθείτε. Μετά και ε­γώ σκύλος της επαρχίας είμαι, υπο­χρέωση δεν έχω σε κανένανε, γιατί δεν έχω αφεντικό και κακή λύσα να με φάει αν σας τα λέω περί κουτσο­μπολιό.

Και επειδή είμαι ευγενής σκυ­λί, σας εύχομαι, να ζήσετε μέχρι που να έρθει το τρένο στην Θεσ­πρωτία, δηλαδή άλλα διακόσια χρόνια, κι ας λένε αυτοί της

Πανηπειρωτικής μπούρδες.

Διότι μόρτη μου, το φίδι δεν ψοφάει με αγιαστικό, θέλει παλού­κι στο καύκαλο, όπως θέλανε πα­λούκι μερικοί από αυτούς που μας πρίξανε τόσες μέρες με το συνέδριο.

Ο Αδέσποτος