Ιστότοπος για τους Φιλιατες και οχι μονο- με νέα και παλιά, ειδήσεις και σχόλια, λαογραφικά και φωτογραφικά θέματα και την εφημεριδα μας ¨τα ΝΕΑ των Φιλιατών¨ σε ηλεκτρονική μορφή


Ελληνικός ριζοσπαστισμός- Ριζοσπαστική ρητορική κομματικού τραμπουκισμού, ταξικής εχθροπάθειας, θεσμικής ανυπακοής – Λαϊκισμός: αρνητισμός, μηδενισμός, μαξιμαλισμός,σουρεαλισμός, φανατισμός, εξτρεμισμός, τυχοδιωκτισμός

Γιώργος Μαστορίδης

Σε άλλες εποχές, την πολιτική αντίληψη ότι η βία είναι «η μαμή της Ιστορίας», δεν τη διατύπωσαν μόνο ο Μαρξ και ο Λένιν, αλλά και πολλοί άλλοι. Όμως, η «επαναστατική βία» και η ανυποχώρητη «ρήξη» με την κοινωνία και την οικονομία της αγοράς, τον καπιταλισμό και το πολιτικό του εποικοδόμημα, την κοινοβουλευτική δημοκρατία, ακόμη και σήμερα παραμένει η δογματική σφραγίδα του καλού ριζοσπάστη μαρξιστή και του γνήσιου μαρξιστικού -λενινιστικού κόμματος. Η δημοκρατικότητα αμφισβητείται ως ριζοσπαστική γνησιότητα και επαναστατικότητα και καταγγέλλεται ως «ταξικός συμβιβασμός».

Βεβαίως, όλη η Ιστορία περιλαμβάνει σε μεγάλο ποσοστό βίαιες συγκρούσεις κάθε μορφής, εξεγέρσεις και πολέμους, διακρατικούς ή εμφύλιους, όμως η θεωρητική παρατήρηση για τον ρόλο της βίας στην Ιστορία, τον οποίο κανείς δεν αρνείται, διαφέρει από την πρακτική άσκηση της βίας από ένα πολιτικό κόμμα, από μια ομάδα ατόμων ή από ένα άτομο. Η πρώτη πηγάζει, σχεδόν αναπότρεπτα, από «την πρώτη ύλη της Ιστορίας», από περίπλοκες και εγγενείς αντιπαραθέσεις και συγκρούσεις, ενώ η δεύτερη εμφανίζεται ως πολιτική βούληση και επιλογή μιας ομάδας ατόμων ή ενός ατόμου.

Σήμερα, η θεωρία της πολιτικής βίας  αμφισβητείται για δύο κυρίως λόγους. Πρώτον, ότι το ίδιο φαινόμενο, όταν μεταφέρεται από τη μεγάλη στη μικρή κλίμακα αλλοιώνεται στην ουσία του και δεύτερον η αναζήτηση ειρηνικών μορφών πολιτικής πάλης, όπως ο πολιτικός διάλογος, οι διαλεκτικές αντιπαραθέσεις και οι διακρατικές συμφωνίες, έχουν περιορίσει τη χρήση βίας σε ιμπεριαλιστικούς πολέμους, όπως ο ρωσικός πόλεμος ή σε εσωτερικές ριζοσπαστικές διαμαρτυρίες, όπως πρόσφατα στη Βραζιλία με τις επιθέσεις κατά των θεσμών από τους  εξεγερμένους ακροδεξιούς ριζοσπάστες.

Ωστόσο, τα αίσχη των μπολσοναρίστας στη Βραζιλία επαναφέρουν παρόμοιες ελληνικές μνήμες απότους «αγανακτισμένους» το 2011: τρείς φορές ο εσμός των δύο άκρων, ακροαριστερών και ακροδεξιών, αποπειράθηκε να εισβάλει στη Βουλή, προπηλάκισε τον Κάρολο Παπούλια στις 28 Οκτωβρίου και διέλυσε την παρέλαση στη Θεσ/νίκη.Είναι προφανές πως ό,τι προσπάθησαν να κάνουν οι οπαδοί του Μπολσονάρου στη Βραζιλία το επιχείρησαν με το κίνημα των «αγανακτισμένων» από το 2011 έως το 2015 οι συνασπισμένοι ριζοσπάστες  – «να καεί, να καεί το … η Βουλή».Οι αριστεροί με τις πλάτες των ακροδεξιών, με τους οποίους συγκυβέρνησαν αργότερα, υπονόμευαν συστηματικά τους δημοκρατικούς θεσμούς,προκάλεσαν πολιτικές ταραχές και έφεραν νέα μνημόνια.

Ριζοσπαστική ακροδεξιά και ακροαριστερά πάνε χέρι-χέρι τόσο στη φυσική όσο και στη λεκτική ριζοσπαστική βία.Στην πολιτική πράξη συγκροτούν ένα άτυπο ριζοσπαστικό μέτωπο ανισόρροπου χουλιγκανισμού, το οποίο απευθύνεται σε κοινό  μειωμένης πολιτικής ευθύνης. Για παράδειγμα, ποιοι πολίτες επιδοκιμάζουν αυτή την πολιτική αλητεία, ώστενα θεωρούν «λεβέντη» και «ατρόμητο» τον καταληψία ή τον διαδηλωτή που κατέβασε το κοντάρι στο κεφάλι κάποιου «μπάτσου» ή εξευτέλισε τον πρύτανη κρεμώντας του στο λαιμό ταμπέλα με σύνθημα «αλληλεγγύη στις καταλήψεις» ή γκρέμισε τη βιβλιοθήκη του πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης; Ποιοι πολίτες επιδοκιμάζουν τη χυδαιότητα ως λεκτική βία και τιςπολιτικές απειλέςαπό κορυφαίο στέλεχος της ριζοσπαστικής Αριστεράς, όπως καταγράφονται στα ΜΚΔ: «να βάλεις τσίγκινο βρακάκι», «θα σε χώσω 3 μέτρα κάτω απ’ την γη», «θα σας βρούμε όλους έναν-έναν»,  «θα σου δείξω εγώ»,  «την επόμενη φορά θα ’ναι αλλιώς»; Η ριζοσπαστική ρητορική ταξικής εχθροπάθειας και κομματικού τραμπουκισμού δεν ξεχωρίζει τις ακροαριστερές βιαιότητες από τις ακροδεξιές. Ο κομματισμός τυφλώνει τον νου και τείνει να υποκαταστήσει την ελεύθερη και δημοκρατική σκέψητων ριζοσπαστών πολιτικών και πολιτών.

 Ιδεολογία και νοοτροπία του ελληνικού κομματικού ριζοσπαστισμού

Στην ελληνική πραγματικότητα ο κομματικός ριζοσπαστισμός και ο λαϊκισμός ως πολιτικά φαινόμενα ταυτίζονται με κύρια γνωρίσματα τη ριζοσπαστική ρητορική, τον κομματικό τραμπουκισμό, την ταξική εχθροπάθεια, την θεσμική ανυπακοή. Είναι χαρακτηριστικό ότι στο ελληνικό Κοινοβούλιο εκπροσωπούνται τρία ριζοσπαστικά -κομμουνιστικά κόμματα (ΣΥΡΙΖΑ, ΚΚΕ, ΜΕΡΑ25) και έξω από τη Βουλή λειτουργούν σε συνεργασία με αρκετές εξωκοινοβουλευτικές ομάδες με κορυφαία την Αντικαπιταλιστική Αριστερή Συνεργασία για την Ανατροπή (ΑΝΤΑΡΣΥΑ). Η χώρα δυστυχώς βρίσκεται υπό ομηρία ριζοσπαστικών συμπλεγμάτων, ιδεοληψιών, διχαστικών αντιλήψεων, όσο καμιά άλλη χώρα στην Ευρώπη.Φανατισμός, αρνητισμός, μηδενισμός, μαξιμαλισμός, σουρεαλισμός, εξτρεμισμός, τυχοδιωκτισμός συνθέτουν τη ριζοσπαστική ιδεολογία πολιτικής αναταραχής και τη  νοοτροπία ταξικής εχθροπάθειας και θεσμικής ανυπακοής.

Η διαφορά μεταξύ δημοκρατών και ριζοσπαστών μεταξύ δημοκρατισμού και ριζοσπαστισμού των είναι χαοτική και αποκαλυπτική. Βαρύτατη ευθύνη για την απαξίωση των κοινωνικών και πολιτικών θεσμών έχει το ριζοσπαστικό κόμμα της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης, το οποίο διαπαιδαγωγεί τα μέλη του με αντικοινωνική και αντιπροοδευτική νοοτροπία. Χαρακτηριστικό παράδειγμα το «συμβολικό» σύνθημα της νεολαίας ΣΥΡΙΖΑ, το οποίο οι νέοι ριζοσπάστες βροντοφώναζαν με ντουντούκες στις διαδηλώσεις,  «είμαστε Μωαμεθανοί, Τούρκοι προβοκάτορες και φιλοσκοπιανοί»(https:// www. youtube. com/watch?v= BdXDqS3fhYI).Ο ρόλος και η ευθύνη της ριζοσπαστικής ηγεσίας, η οποία συχνά με προοδευτικό μανδύα επικαλείται τη δημοκρατία, είναι καθοριστικοί παράγοντες στην κοινωνικοπολιτική οικοδόμηση μιας βίαιης κουλτούρας, ειδικά στους νέους, στις σύγχρονες ριζοσπαστικοποιημένες πολιτικές κοινότητες και τα ριζοσπαστικά πολιτικά κόμματα.

Το 2023 είναι χρονιά πολιτικών επιλογών.  Τρία ριζοσπαστικά κόμματα στη Βουλή είναι ήδη αρκετά και δεν χρειάζεται να σχηματιστεί κοινοβουλευτικό κουαρτέτο. Οι πολίτες με σοβαρότητα και υπευθυνότητα οφείλουν να συνειδητοποιήσουν και να συναποδεχθούν ότι το κοινωνικοπολιτικό πρόβλημα δεν είναι τόσο ο ιδεολογικός ριζοσπαστισμός  όσο το τμήμα εκείνων των ψηφοφόρων που συμφωνεί και εγκρίνει τις ριζοσπαστικές απόψεις και τον αναρχικό τρόπο της συμπεριφοράς του.Η επίκληση των βασικών αρχών της δημοκρατίας και των δημοκρατικών θεσμών από τους ριζοσπάστες πολιτικούς αρχηγούς είναι υποκριτική και ορθολογικά ασυμβίβαστη με την θεσμική ανομία και την πολιτική ανυπακοή.

Τέλος, οι αριστεροί συνασπισμένοι ριζοσπάστες, ως γνήσιοι εκφραστές του λενινισμού και του μαοϊσμού, επιδιώκουν μονίμως την κοινωνική αναταραχή, την οικονομική αστάθεια και διάλυση  του Κράτους, αρκεί να επιτύχουν τον κομματικό τους σκοπό.  Η παρότρυνση σε ανυπακοή στους δημοκρατικούς νόμους, οι θεατρινισμοί και οι μεγαλοστομίες, στην ουσία αμφισβητούν τον ίδιο τον πυρήνα της φιλελεύθερης Δημοκρατίας. Υποθάλπουν ακραίες τάσεις βίας και συμπεριφορές σαν και αυτές που καταδικάζουν, όταν συμβαίνουν σε άλλες χώρες του κόσμου, αλλά σκοπίμως παραβλέπουν ότι ο «τραμπισμός» που καταγγέλλουν έχει πολλά κοινά στοιχεία με τον ελληνικό ριζοσπαστισμό.

Πέμπτη, 12Ιανουαρίου  2023https://www.politistikomellon.eu/2023/

Advertisement

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Ετικετοσύννεφο

Αρέσει σε %d bloggers: