Ιστότοπος για τους Φιλιατες και οχι μονο- με νέα και παλιά, ειδήσεις και σχόλια, λαογραφικά και φωτογραφικά θέματα και την εφημεριδα μας ¨τα ΝΕΑ των Φιλιατών¨ σε ηλεκτρονική μορφή


Σπούτνικ και Πούτιν – Κόμματα με ακροατήρια (κ)οπαδικής νοοτροπίας; – Γηπεδικά και πολιτικά συνθήματα «που θα τρομάζουν το καθεστώς» –

Οι ριζοσπάστες είναι (σοσιαλ)δημοκράτες; – Ο αρχηγισμός ως ριζοσπαστική ιδεολογία

Γιώργος Μαστορίδης

 

     Το μετρό στη Νίκαια που βανδάλισαν πρόσφατα οι αριστεροί μετά την (αντι)φασιστική πορεία, χωρίς να υπάρξει κομματική καταδίκη, έστω φραστική, είχε ολοκαίνουριο εξοπλισμό, ο οποίος παραδόθηκε μόλις πριν από δύο χρόνια. Αυτοί λοιπόν είναι σήμερα οι αγώνες της ριζοσπαστικής αριστεράς; Ρητορική μίσους και πολιτική βία, λεκτική και φυσική, βανδαλισμοί και  βαρβαρότητα;  Δικαίως και ευλόγως οι δημοκρατικοί πολίτες αναρωτιούνται, εάν οι ριζοσπάστες είναι (σοσιαλ)δημοκράτες.

       Αρκεί να είναι κανείς ελάχιστα πιο έξυπνος από το μαρούλι(!), για να καταλάβει ότι η κομματική ιδεολογία των ακροδεξιών και ακροαριστερών ριζοσπαστών είναι ο δεσποτικός αρχηγισμός της θεσμικής ανυπακοής και ανομίας με ιδεολογικό μανδύα την ισότητα του… Προκρούστη. Πραγματικά, αγγίζει τα όρια της φαιδρότητας η νοοτροπία των κομματικών ηγεσιών και των κομματικοδίαιτων παραγοντίσκων, όταν με λόγια και έργα καλλιεργούν στην πολιτική πράξη την αντίληψη ότι δεν ισχύει κανένας νόμος και «κανένας θεσμός παρά μόνο ο λαός». Ο Πούτιν στη Ρωσία, ο Ερντογάν στην Τουρκία και ο Τραμπ στις ΗΠΑ είναι χαρακτηριστικά παραδείγματα του δεσποτικού αρχηγισμού ως ακραίας μορφής λαϊκισμού. Στην Ελλάδα ο μαρουλόφιλος ριζοσπαστισμός είναι ακραία επικίνδυνος, γιατί με μικροκομματικά κριτήρια και ελατήρια ουσιαστικά κάνει προπαγάνδα δωρεάν υπέρ του Πούτιν και του Ερντογάν.

     Όσοι καλλιεργούν δεσποτικές αντιλήψεις εμποτισμένοι από τυραννόψυχη και  μισαλλόδοξη ιδεολογία προσπαθούν να διαπαιδαγωγήσουν τις «λαϊκές μάζες» με μια αντικομφορμιστική συμπεριφορά κομματικών οπαδών, η οποία απηχεί απλώς την υποκουλτούρα των καταγωγίων, όπως το κομματικό δρώμενο στο φεστιβάλ της νεολαίας ΣΥΡΙΖΑ.  Είναι προφανές ότι η επιλογή του ονόματος Σπούτνικ  συνδυάζει τον σημερινό καθεστωτικό πουτινισμό με την αριστερή σοβιετική νοσταλγία για τους ρωσικούς δορυφόρους.

1. Σπούτνικ, Πούτιν και ριζοσπαστισμός

     Η ιδεολογική, ψυχολογική και πολιτική εξάρτηση  του αριστερού ριζοσπαστισμού από τον σοβιετικό ολοκληρωτισμό είναι γνωστή από την εποχή που οι κολεκτιβιστές ήταν τόσο εξαρτημένοι και βαθιά επηρεασμένοι, ώστε έδιναν στα παιδιά τους ονόματα των Ρώσων ηγετών(Ιωσήφ, Βλαδίμηρος). Ποτέ, όμως, στην πολιτική μέχρι σήμερα δεν έχει εμφανιστεί σε κομματική εκδήλωση τέτοια ψυχασθενής νοοτροπία,  όπως στο κομματικό δρώμενο της ριζοσπαστικής νεολαίας στο Φεστιβάλ Σπούτνικ.

    Πραγματικά, η μεγαλοπρεπής εικόνα του χαμογελαστού σφαγέα Πούτιν σε συνδυασμό με την αρχηγική προτροπή να μετατραπούν τα γηπεδικά συνθήματα σε  πολιτικά «που θα τρομάζουν το καθεστώς» είναι η πιο τρανή απόδειξη ότι στον ΣΥΡΙΖΑ η ριζοσπαστική ιδιότητα λειτουργεί απλώς ως ομπρέλα κομματικής ασυλίας, για να κινούνται τα μέλη του Κόμματος ατιμώρητα ανάμεσα στο γραφικό και το χυδαίο ενάντια στην κοινωνία και τη δημοκρατική πολιτεία.

2. Η στρατιωτική εισβολή στην Ουκρανία  

     Είναι γνωστό ότι η αγελαία σκέψη έλκεται από την ευτέλεια, καθηλώνεται από τη χυδαιότητα και τέρπεται από τις ύβρεις. Την ημέρα λοιπόν που η διεθνής κοινή γνώμη εμβρόντητη παρακολουθούσε την αποκάλυψη μαζικών τάφων στο Ιζιούμ οι ριζοσπάστες αντιπολιτεύονταν τις δυτικές κυβερνήσεις,  γιατί έστειλαν όπλα και όχι …σταφίδες  σε μια χώρα που μάχεται υπέρ βωμών και εστιών.

   Πραγματικά, είναι πολιτικά τρομακτικό ότι ένας πρώην π/θ με αντιδυτικούς γεωπολιτικούς φανφαρωνισμούς δεν αντιλαμβάνεται ούτε το ηθικό σκέλος της υποχρέωσης για έμπρακτη αλληλεγγύη σε μια χώρα που δέχεται στρατιωτική εισβολή από μια ισχυρότερη, ούτε τις πρακτικές συνέπειες στην περίπτωση που η Ελλάδα υποστεί μια ανάλογη στρατιωτική επίθεση.

3. Ο κομματικός οπαδισμός  και η μαζοποίηση

     Η μαζοποίηση οδηγεί στην αποδυνάμωση των πνευματικών λειτουργιών, την άμβλυνση κριτικής προσέγγισης και προσωπικής θέασης των πραγμάτων, την συρρίκνωση της φαντασίας. Το άτομο οδηγείται στην απώλεια της ψυχικής ελευθερίας, στην εξάρτηση, διακατέχεται από ανασφάλεια, αφού δε διαθέτει ένα σταθερό σύστημα αξιών.  Αδυνατεί να διαμορφώσει προσωπικό πολιτικό κριτήριο και χωρίς τη δυνατότητα αυτοέκφρασης αναπτύσσει μιμητική διάθεση.

     Τα ριζοσπαστικά κόμματα, όπως τα αυταρχικά καθεστώτα, καταδικάζοντας κάθε κριτική και αμφισβητική διάθεση των πολιτών επιβάλλουν την ομοιόμορφη σκέψη  και προβάλλοντας μια μεσσιανική αρχηγική αντίληψη οπαδοποιούν τους πολίτες. Το ανθρωποσύνολο κομματικών οπαδών υποκύπτει στη νοοτροπία κοπαδιού που διακατέχεται από ακατανίκητη ορμή προς οτιδήποτε ερεθίζει τα πλέον πρωτόγονα ένστικτα και ικανοποιεί τις ταπεινότερες επιθυμίες του. 

4. Ριζοσπαστικά τάγματα εφόδου στα Πανεπιστήμια

    Ιδιαίτερα ευάλωτοι στη ριζοσπαστική προπαγάνδα είναι οι νέοι με τα εγγενή χαρακτηριστικά τους, όπως η ανωριμότητα και ο παρορμητισμός. Μετατρέπονται εύκολα από τους προπαγανδιστές σε υποχείρια όργανα, γιατί συγχέουν την ριζοσπαστικότητα με την θετική ρηξικέλευθη νοοτροπία, η οποία ανοίγει νέους δρόμους και νέους ορίζοντες.

     Χαρακτηριστική η προσωπική μαρτυρία πανεπιστημιακού καθηγητή για την αντιδημοκρατική και ριζοσπαστικά καταστροφική συμπεριφορά των ακραίων ριζοσπαστών: «Έχω βιώσει προσωπικά πρώτα την στοχοποίηση μέσα από έντυπα, το διαδίκτυο και αφίσες από τους νεολαίους του ΣΥΡΙΖΑ και της ΑΝΤΑΡΣΥΑ και τις αμέσως επόμενες ημέρες την επίσκεψη με απειλές, με συνθήματα και μπογιές των αριστερών ταγμάτων εφόδου στον χώρο μου. Πού; Μα μέσα στον ναό της ελεύθερης έκφρασης, το Πανεπιστήμιο (στο εργαστήριό μου, στο γραφείο μου). Αυτά που συμβαίνουν με τους δημοσιογράφους, με τους πολιτικούς που διαφωνούν με τα σταλινικά κατάλοιπα είναι η πραγματική ΧΟΥΝΤΑ που βιώνουμε σε αυτή τη χώρα» (Αχιλλέας Γραβάνης στο f/b).

     Αν οι πολίτες και οι πολιτικοί είχαν δημοκρατικό μέτρο,  αυτά θα κατηγορούσαν ως χουντικά και απολυταρχικά φαινόμενα. Ωστόσο, τα γεγονότα αυτά στις εφημερίδες – ναυαρχίδες των Ριζοσπαστών είτε αποσιωπώνται είτε διαστρεβλώνονται είτε επιβραβεύονται! Η κοινωνία βεβαίως σε ποσοστό σχεδόν 80% αποδέχεται την αστυνομική προστασία των φοιτητικών σπουδών, επειδή έχει κουραστεί από την κατάσταση ομηρείας των πανεπιστημίων, η οποία ξεκίνησε ως ριζοσπαστική γραφικότητα της Μεταπολίτευσης και κατάντησε επικίνδυνη πολιτική νοσηρότητα.

5. Η ευθύνη των πολιτών απέναντι στον ριζοσπαστικό (κ)οπαδισμό 

     Ριζοσπαστική προπαγάνδα είναι, όταν ένα Κόμμα έχει υποθηκεύσει τον πλούτο της χώρας για ενενήντα εννέα (99) χρόνια, την έχει χρεώσει εκατό δισ., έχει μειώσει μισθούς/συντάξεις, έκανε παρακολουθήσεις και προληπτικές συλλήψεις, αλλά προσδιορίζεται ως προοδευτικό(!) λαϊκό κόμμα και σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις εξακολουθεί να πείθει ακόμα ένα σημαντικό ποσοστό πολιτών. Αυτό συμβαίνει για πολλούς λόγους, αλλά κυρίως επειδή τα μαζοποιημένα και ετεροκαθαριζόμενα άτομα, εύκολα παρασύρονται σε παθογενή αρνητική συμπεριφορά, όπως ο φανατισμός, η ριζοσπαστικότητα, η μισαλλοδοξία και η βία.

      Όταν κυριαρχεί το φαινόμενο  της μαζοποίησης και του (κ)οπαδισμού  περιορίζεται η έκφραση της ατομικότητας. Η μαζική τυποποίηση περιορίζει τους ορίζοντες δράσης, οδηγεί στη μονομέρεια, αμβλύνει τη δημιουργική φαντασία και διαμορφώνει μονοδιάστατες προσωπικότητες. Η κοινωνική πρόοδος, όμως, προϋποθέτει πολίτες με βούληση και δημιουργικές ιδέες που διαμορφώνουν ένα πλαίσιο δράσης θεμελιωμένο στην ατομικότητα και τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά κάθε ανθρώπου, τα οποία συνθέτουν το κοινωνικό ψηφιδωτό της ευημερίας. Στη   σύγχρονη δημοκρατική κοινωνία δεν νοείται ανεύθυνος πολίτης, ο καθένας αναλαμβάνει τις ευθύνες του.

     Όλες οι πολιτικές δυνάμεις χρηματοδοτούνται από την κοινωνία των πολιτών και οφείλουν να δείχνουν σοβαρότητα, υπευθυνότητα, κυρίως πολιτική θεσμικότητα (institutionality), και όχι ριζοσπαστικότητα (radicalism). Η κομματική μαζοποίηση και ο ριζοσπαστικός οπαδισμός με τον δεσποτικό αρχηγισμό ευνοούν την ποδηγέτηση των πολιτών και τους καθιστούν ενεργούμενα επιτήδειων πολιτικών. Οι κομματικοί μαζάνθρωποι χωρίς την ατομικότητα, την αίσθηση της προσωπικής ευθύνης, την κριτική στάση στα πολιτικά λεγόμενα και δρώμενα είναι πασίδηλο ότι δυσχεραίνουν την εύρυθμη λειτουργία του δημοκρατικού πολιτεύματος.

Τετάρτη, 21 Σεπτεμβρίου  2022                             www.politistikomellon.eu/2020

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Ετικετοσύννεφο

Αρέσει σε %d bloggers: