Ιστότοπος για τους Φιλιατες και οχι μονο- με νέα και παλιά, ειδήσεις και σχόλια, λαογραφικά και φωτογραφικά θέματα και την εφημεριδα μας ¨τα ΝΕΑ των Φιλιατών¨ σε ηλεκτρονική μορφή


Από ΑΤΕΧΝΩΣ 2020 στο ΣΕΠ 13, 2021ΛογοτεχνίαΠοίημαΠοίησηΠολιτισμόςΠροτεινόμενο

Γράφει η Ζωή Δικταίου //

Φιλιάτες.

Βουίζει ο άνεμος απόψε στο έμπα τής πόλης,

άδειασε η πλατεία από φωνές,

γήινη θλίψη τα σιδερένια τραπεζάκια,

τα άδεια ποτήρια,

τα ξεχασμένα κέρματα,

το κλειστό περίπτερο,

η γκρεμισμένη καμινάδα,

τα νυχτολούλουδα τού κήπου,

τα περιπλανώμενα σ’ αγαπώ.

Χέρια Χαρούλα Βερίγου
Φιλιάτες απ’ την αδιάβαστη άβυσσο 1

Γενναιόδωρη η φύση, αναπνοή στ’ απόβροχο,
πεύκο, βασιλικός, δυοσμαρίνι,
αφήνεσαι,
πριν θολώσουν τα νερά τού Καλαμά,
να σε αγγίξει εδώ το φως
στο λακκάκι τού λαιμού
να σταθεί πολύχρυσο στο δαχτυλίδι
αυτό που σού χάρισε κάποτε στα Γιάννινα,
αιτία κι αφορμή στα χαλάσματα
πριν χάσει, ό,τι κερδίζει.

Γενναιόδωρη η φύση, σιωπή τού πόθου,
αθάνατα όλα τα μπακίρια «στη χώρα τού κασσίτερου»
κι εσύ να δέχεσαι
στο πληγωμένο κεφάλαιο ζωής
να συμπληρώσει μια λέξη ακόμη η αγάπη,
όταν ξεπερνώντας τα όρια
επιθυμείς στις ήσυχες ώρες
την εμπειρία τούτης τής μικρής επαρχιακής πόλης.

Φιλιάτες απ’ την αδιάβαστη άβυσσο 2

Φιλιάτες ψιθύρισαν οι φτέρες στο δάσος
ώρα που ο ήλιος γέρνει κατά τη Γιτάνη τού φθινοπώρου
και συναντιούνται τ’ αντίθετα,
ώρα που κλείνουν τα παράθυρα
και τα κλαρίνα λαλούν μελλούμενα τραγούδια
για τα παλιά λείψανα. 

Κάποιες φορές οι ίδιες οι λέξεις
μουλιασμένες στον παλιό ασβέστη
καλούν αναπάντεχα
στις σκουριασμένες χαραμάδες
μαζί με τα τοπία που χάθηκαν,
εκείνα τα δικά σου φαντάσματα
με τα πουλιά και τα σύννεφα στη ρεματιά.

Με τη σφεντόνα,
πετροβολώντας κάλπικα πεπρωμένα,
ανεκπλήρωτους χρησμούς, μουσκεμένες προφητείες,
μικρές βοτσαλωτές πέτρες
κρυμμένες στις χρυσές πευκοβελόνες,
άσωτες σκέψεις,
μην τα φιλάς τα χέρια μου σκυφτός,
τώρα το ξέρεις καλά, απλοποιώντας την ταυτότητά σου
την ψυχή την οδηγεί η ίδια η ύπαρξη,
σταφύλι στην ξερολιθιά
κλήμα στην αγκαλιά σου.

Φιλιάτες. Βουίζει ο άνεμος απόψε στο έμπα τής πόλης,
άδειασε η πλατεία από φωνές,
γήινη θλίψη τα σιδερένια τραπεζάκια, τα άδεια ποτήρια,
τα ξεχασμένα κέρματα,
το κλειστό περίπτερο,
η γκρεμισμένη καμινάδα,
τα νυχτολούλουδα τού κήπου,
τα περιπλανώμενα σ’ αγαπώ.

Φιλιάτες απ’ την αδιάβαστη άβυσσο
απ’ την αδιάβαστη άβυσσο 4

Ένα βήμα πίσω, στο χάνι τού Μικρούλη,
συναγμένες λέξεις στο κιτρινισμένο σημειωματάριο,
ο χρόνος θεριστής,
άκαρπος ύπνος, καρτερούν τα όνειρα,
χιλιόμορφες μάγισσες μοιράζουν τις ρούγες,
ασπρόμαυρες φωτογραφίες,
τα πρώτα κόκκινα φύλλα
κυνηγώντας την αιωνιότητα
χορεύουν λιγωμένα στο καλντερίμι τού μαχαλά.

Φιλιάτες, απ’ την αδιάβαστη άβυσσο
στην ανορθόγραφη ζωή,
αναλφάβητη, ντυμένη την αθωότητα κατάσαρκα,
στον αραμπά με τα στοιχειά τού τόπου,
ελεύθερη,
με μια φέτα φεγγάρι στο χέρι, γλίστρησα,
άγρια μέλισσα
στη μαγεία τού γέλιου σου
κι είπες, εδώ σαν θέλεις ειρηνεύουν οι ψυχές
και σού ψιθύρισα,
στον κερδισμένο χρόνο
σέβεσαι αλλιώς,
περιφρονείς αλλιώς, χωρίς ενοχές,
Φιλιάτες, περασμένα μεσάνυχτα…

🔹 Αύριο, εν ονόματι της αγάπης | Ζωή Δικταίου
▪️▪️ Στη μνήμη τής Σταυρούλας Δημητρίου|Φιλιάτες, 4 Σεπτέμβρη 2021

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Ετικετοσύννεφο

Αρέσει σε %d bloggers: