Ιστότοπος για τους Φιλιατες και οχι μονο- με νέα και παλιά, ειδήσεις και σχόλια, λαογραφικά και φωτογραφικά θέματα και την εφημεριδα μας ¨τα ΝΕΑ των Φιλιατών¨ σε ηλεκτρονική μορφή


Αγαπητέ ξάδελφε Γιώργο,

Παίρνοντας το βιβλίο σου «ΚΑΤΙ ΓΙΑ ΤΟ ΦΙΛΙΑΤΙ» στα χέρια μου, ένοιωσα μεγάλη χαρά, και συγκινήθηκα από την πρώτη ματιά, και σε ευχαριστώ πολύ. Παραμέρισα τα καθημερινά μου και ασχολήθηκα μ’ αυτό. Το δοξάρι της πένας σου, άγγιξε τις χορδές της ευαισθησίας μου, για την ιστορία της ιδιαίτερης γωνιάς της πατρικής γης.Τα τόσα πολλά και σημαντικά στοιχεία, το πλούσιο ιστορικό υλικό, όσο και ο τόσο προσεγμένος και κατατοπιστικός τρόπος περιγραφής, έκανες τα μάτια μου να ρουφούν τις σελίδες με χαρά κι αγωνία για την συνέχεια. Γιώργο είσαι πολύ μετριόφρων, να του δίνεις τίτλο «ΚΑΤΙ ΓΙΑ ΤΟ ΦΙΛΙΑΤΙ¨. Δεν είναι κάτι, αλλά είναι «ΠΟΛΛΑ ΓΙΑ ΤΟ ΦΙΛΙΑΤΙ». Πρωτοπόρησες, και στο πολύ πετυχημένο ξεκίνημά σου, όλα όσα γράφεις, τα έχεις θαυμάσια επιμελημένα, και καταλλήλως τεκμηριωμένα ιστορικά. Το παλιό Μητρώο Φιλιατών, είναι ένα πολύτιμο στοιχείο της εργασίας σου, και είναι μάρτυρας της σύνθεσης του πληθυσμού. Με συγκίνησαν ονόματα του Μητρώου, που λόγω ηλικίας μου τυχαίνει να γνωρίζω πολλούς κι ανάμεσα τους άμεσοι συγγενείς μου, όπως ο παππούς μου που έζησε και εργάσθηκε στο Φιλιάτι στην δεύτερη εκατονταετία, και θείοι μου στην Τρίτη, όπως και πολλού χωριανοί μου, αλλά και από τα γύρω χωριά στα τριακόσια βεβαιωμένα χρόνια ζωής του Φιλιατιού, και σίγουρα περισσότερα κατά την παράδοση. Απαριθμείς τις τόσες αντίξοες συνθήκες κάτω υπό τις χαντζάρες των Τούρκων κατακτητών και τους μετέπειτα ομόθρησκων των, καθώς και τα δεινά των δυο παγκόσμιων πολέμων, που οι κάτοικοι του Φιλιατιού και τα χωριά της επαρχίας του, πάλεψαν με νύχια και με δόντια για την επιβίωσή των και την λευτεριά των, με τους πιο έξυπνους κι επιτυχημένους χειρισμούς.Τα πληθυσμιακά επίσης στοιχεία της ερεύνης σου είναι καθρέπτης, της κίνησης και της ζωής των χωριών της επαρχίας, στην πορεία των χρόνων τους. Αναφέρεις ένα πολύ σημαντικό συμπέρασμα ότι

«Αυτό δείχνει ότι ο πληθυσμός της πόλης ήταν κυρίως από τα γύρω χωριά» και είναι φυσικό το ενδιαφέρον τους για την πόλη που δημιούργησαν με τόλμη λόγω τέτοιων συνθηκών. Με λεπτομέρειες φωτίζεις όλη την διαδρομή στον εποικισμό του χώρου και την δημιουργία διοικητικού, πνευματικού κι’ εμπορικού κόμβου της επαρχίας. Τονίζεις τους πολλούς και ποικίλους αγώνες που έκαναν στον πατριωτικό, επιστημονικό και πολιτιστικό τομέα, με ζήλο και αφοσίωση, κι είμαστε περήφανοι για τούς προγόνους μας. Άνθρωποι όλων των κατηγοριών, των γραμμάτων, της τέχνης, και λογής- λογής επαγγελμάτων κι ασχολιών συνετέλεσαν στην δημιουργία του Φιλιατιώτικου γίγνεσθαι και πέτυχαν. Η λάμψη της επιτυχίας των, ακτινοβόλησε και φώτισε πέρα και μακριά των ορίων του. Δεν είναι μικρό το συγγραφικό έργο πολλών, είτε ήταν από το Φιλιάτι, είτε από τις ρίζες του, τα χωριά του, κι’ ενώ για πολλά χωριά έχει γραφτεί και κάποιο βιβλίο ιστορικό, για το Φιλιάτι μας, τι κρίμα, ενώ μπορούσαν δεν ασχολήθηκε κανείς με μάτι σοβαρό για την ιστορία του. Έτσι χάθηκαν στη λησμονιά του χρόνου πολύτιμα στοιχεία της ιστορίας και της παράδοσής του. Αλλά ποτέ δεν είναι αργά, κι’ ήρθε η ώρα ευτυχώς από εσένα Γιώργο. Δεν μπορώ να μη αναφέρω τον σπουδαίο νοερό περίπατο που περιγράφεις στους δρόμους του Φιλιατιού, με τα καταστήματα και τους κατά καιρούς ασχολούμενους σ’ αυτά, που αποτελούσαν την επιστημονική, επαγγελματική κι’ εμπορική κίνηση, στην κοινωνία των Φιλιατών. Ταξιδεύει η μνήμη στο παρελθόν και γυρίζει ως τις μέρες μας.Πολύ αξιόλογο το πλούσιο φωτογραφικό υλικό της ερεύνης σου, που αγκαλιάζει και πλουτίζει το έργο σου και δένεται μαζί του. Εμείς οι μεγαλύτεροι που γνωρίζουμε πολλούς εικονιζόμενους του βιβλίου, ταξιδεύουμε στην εποχή τους, και πολλές φορές με μελαγχολική νοσταλγία. Ξεχωρίζουν πρόσωπα, εικονιζόμενα και μη του βιβλίου, που το λιγότερο τους αξίζει μια προτομή σε κάποια πλατεία ή δρόμο ως αναγνώριση της προσφοράς και του αγώνα των. Ωραίες και ποικίλες οι Φιλιατιώτικες αναμνήσεις που συμπεριλαμβάνεις στο βιβλίο, του συνεργάτη σου κι’ αξιέπαινου Παύλου Μαντέλου. Ζούμε από τις αφηγήσεις του την κοινωνική, επαγγελματική και οικογενειακή ζωή του τόπου μας, με τα εύθυμα και τα σοβαρά, τις χαρές και τις λύπες. Τονίζεται ο καημός των ξενιτεμένων τόσο, όσο και των δικών των που περιμένανε μια είδηση καλή. Ο τόπος μας με χαρακτηριστικό την ξενιτιά βασανίστηκε ποικιλότροπος διαχρονικά, κι’ ως τις μέρες μας. Γιώργο, για τις χαρές και τις συγκινήσεις που μας χάρισες, με το θαυμάσιο πόνημά σου, κυρίως τις άγνωστες πτυχές της ιστορίας του Φιλιατιού μας, σου είμαστε πολύ ευγνώμονες. Πιστεύω ότι για όλους μας, και για τις επόμενες γενιές, οι σελίδες του, θα είναι ένας φυλασσόμενος Φιλιατιώτικος θησαυρός. Γιώργο, σου εύχομαι και προσδοκώ μια καλή συνέχεια στο συγγραφικό σου έργο, χαρίζοντάς μας πολλές εκπλήξεις στο προσεχές μέλλον.

Με πολύ αγάπη

Ο ξάδελφος σου Γιάννης Παν. Πέγκας

Αγαπητέ Γιώργο,

Ευχαριστώ θερμά τόσο για την αποστολή του βιβλίου σου που κυκλοφόρησες πρόσφατα με τον τίτλο «ΚΑΤΙ ΓΙΑ ΤΟ ΦΙΛΙΑΤΙ», όσο και για την τιμητική σου προσφορά και αφιέρωση. Θερμά συγχαρητήρια για την νέα σου εκδοτική προσπάθεια. Ειλικρινά πρόκειται για ένα αξιόλογο και μνημειώδες έργο. Ασχολήθηκες με αγνή τοπολατρική πρόθεση, με κυρίαρχο στοιχείο τη φροντίδα για τη διάσωση από τον καταλύτη χρόνο ιστορικών στοιχείων για το Φιλιάτι μας, τον τόπο που γεννήθηκες, έζησες, δημιούργησες και αγάπησες, όπως ανέφερες χαρακτηριστικά στον πρόλογό σου. Από μετριοφροσύνη και σεμνότητα τιτλοφορείς το πνευματικό σου πόνημα «ΚΑΤΙ ΓΙΑ ΤΟ ΦΙΛΙΑΤΙ», όμως στην πραγματικότητα δεν είναι απλά ¨κάτι¨ αλλά είναι πολλά τεκμηριωμένα ιστορικά στοιχεία που ταυτίζονται απόλυτα με την ομώνυμη επαρχία μας. Η ιστορική αυτή μελέτη είναι αποτέλεσμα μακρόχρονης και επίμονης προσπάθειας. Είναι κατάθεση ψυχής, ένα ανεκτίμητο και περισπούδαστο έργο που στοχεύει στην διαιώνιση της ιστορικής μνήμης και μάλιστα στην εποχή μας που σημαδεύεται από μια τάση παραμερισμού των ηθικών αξιών.Το πόνημά σου αποτελεί επίσης μνήμη δικαίου μετ’ εγκωμίων προς τις αλήστου μνήμης διακεκριμένες προσωπικότητες της περιοχής μας που δεν ζουν, παρα μόνο στη θύμησή μας. Εκπλήσσει ο ιδιαίτερος τρόπος συγγραφής του βιβλίου, το γλαφυρό ύφος, η ζωντανή περιγραφή των γεγονότων σε μια γλώσσα ρέουσα χωρίς ακρότητες, αποδεκτή και κατανοητή. Εντυπωσιάζει η πλούσια βιβλιογραφία και το πλήθος των ιστορικών πηγών και των αναμνηστικών φωτογραφιών. Αξιέπαινη δε και η λαογραφική προσέγγιση και αναδρομή με τις «Φιλιακιώτικες αναμνήσεις» του αγνού πατριδολάτρη κ. Παύλου Μαντέλλου. Καλαίσθητη η όλη εμφάνιση του βιβλίου σου και συγκινητική η αφιέρωση στα προσφιλή σου πρόσωπα και σε όλους όσους αγαπούν τον τόπο. Ελπίζω το αξιόλογο σύγγραμμά σου να κοσμήσει τις βιβλιοθήκες των συμπατριωτών μας και όχι μόνο. Εύχομαι να έχεις υγεία και δύναμη για να συνεχίζεις με τον ίδιο και απαράμιλλο ζήλο το συγγραφικό σου έργο αλλά και το δημοσιογραφικό ως εκδότης και διευθυντής της έγκριτης τοπικής μας εφημερίδας «ΤΑ ΝΕΑ Της ΕΠΑΡΧΙΑΣ ΦΙΛΙΑΤΩΝ». Μιας εφημερίδας που όντως είναι ένα κανάλι επικοινωνίας και ενημέρωσης, ένας συνδετικός κρίκος με τους ενδήμους και απόδημους Θεσπρωτούς, όπου γης. Η Θεσπρωτίας μας έχει ανάγκη από πολλούς σαν εσένα, η δε γενέτειρα πατρίδα σου το Φιλιάτι πρέπει να σεμνύνεται για το άξιο πνευματικό της τέκνο.

Με τιμή, Κωνσταντίνος Θ. Ιωαννίδης

του Νικου Τσέκα

Γιώργο και Παύλο

Μ’ αυτό το βιβλίο σας, γυρνώντας μας στο παρελθόν και βουτώντας σ’ αυτά που η μνήμη φυλάσσει προσεκτικά στο θησαυροφυλάκιο της θα συμβούν μέσα μας πολλά. Νοσταλγία για την προσωπική διαδρομή του καθενός, για φίλους, για γεγονότα, για ήθη και έθιμα, για εικόνες που έφυγαν, για ανθρώπους που έφυγαν και λείπουν, που μας λείπουν. Με το βιβλίο σας αυτό επίσης καταφέρατε να μας μελαγχολήσετε και συγχρόνως να μας χαροποιήσετε, να μας γυρίσετε στα παλιά εκείνα όμορφα χρόνια, όμορφα χρόνια του Φιλιατιού. Στις δεκαετίες του ’50 και του ’60, σ’ αυτά τα δύσκολα μεταπολεμικά χρόνια, ακριβώς μετά την αιματοβαμμένη δεκαετία του ’40-’50.Τότε που τα πληγωμένα πρόσωπα μας προσπαθώντας να βρουν το χαμένο κουράγια, να διώξουν από πάνω τους τον πόνο και την θλίψη, ν’ απωθήσουν στο πίσω μέρος της μνήμης τους τα πέτρινα χρόνια. Άρχισαν τότε οι συμπολίτες μας να χτίζουν τις ψυχές τους και τον τόπο τους. Οργανώθηκαν. Άρχισαν να χαμογελούν, να συναντιούνται, να κάνουν παρέες, να γελούν και τέλος να γλεντούν και να φωτογραφίζονται. Οργάνωσαν τη ζωή τους και την κοινωνία τους. Μας το λέει το απίθανο φωτογραφικό υλικό που παραθέτετε. Το μαρτυρούν τα αστεία τους, οι παροιμιώδεις ατάκες τους, οι παρέες τους, τα ανέκδοτά τους. Βρήκαν το αντίδοτο στην κατάθλιψη τους και οι γονείς μας και οι συγγενείς μας και οι φίλοι μας.Συγχρόνως δούλευαν και δημιουργούσαν. Πολλά τα έζησα και τα θυμάμαι. Μας τα θυμίσατε και σεις με αυτή τη συγγραφική σας δουλειά. Είναι προσφορά αυτό. Είναι προσφορά στους νέους η γνώση της ιστορίας του τόπου τους. Είναι προσφορά για τους άλλους οι θύμησες για τα όσα έζησαν. Είναι προσφορά για τους ιστορικούς του μέλλοντος. Τα πλούσια ιστορικά στοιχεία, το φωτογραφικό υλικό, αλλά και χαρακτηριστικές περιγραφές με χιούμορ και όχι μόνο, γεγονότων και καταστάσεων συνθέτουν μια πάρα πολύ καλή δουλειά. Φιλιάτι και γύρω χωριά σφιχταγκαλιασμένα πορεύτηκαν και πορεύονται στην κοινή τους μοίρα με μια παράξενη αντοχή και καρτερικότητα. Αξίζει να τα μνημονεύουμε και προπαντός να τα’ αγαπάμε. Και σεις με αυτό το βιβλίο το κάνετε απλόχερα και φαίνεται πολύ.

του Κοσμά Ζαφείρη

το σχεδίασε με ξυλομπογιές ο Λονδρέζος συγγραφέας και ποιητής Edward Lear. Ένας ναΐφ natives ζωγράφος που φιλοτέχνησε τοπία από πολλές περιοχές του γεωγραφικού μας διαμερίσματος και άφησε σε διάφορα ευρωπαϊκά μουσεία και βιβλιοθήκες σπουδαία έργα με την υπογραφή του. Αυτό το καλλιτέχνημα του Άγγλου περιηγητή, επέλεξαν για να κοσμήσει ενιαία το εξώφυλλο και το οπισθόφυλλο του πονήματος τους, δυο ένθερμοι Φιλιαταίοι δημιουργοί. Ο Γιώργος Κώτσης, εκδότης της εφημερίδας «Νέα των Φιλιατών» και ο Παύλος Μαντέλος επιχειρηματίας στις Ηνωμένες Πολιτείες. Το συγγραφικό τους έργο «Κάτι για το Φιλιάτι» τέθηκε στην κυκλοφορία πριν από λίγες μέρες και αποτελεί μια κατάθεση ψυχής.Το περιεχόμενο του χωρίζεται σε δυο μέρη. Δεν γράφει ιστορία ούτε είναι λογοτεχνία. Ο Γιώργος που επιμελείται το πρώτο, επιχειρεί την αντικειμενική καταγραφή μιας πορείας μέσα στο χρόνο με σπάνια και τεκμηριωμένα στοιχεία αλλά και απτά φωτογραφικά ντοκουμέντα που αξίζουν εκατομμύρια λέξεις. Ανθολογούνται οι Φιλιατιώτικες γειτονιές, οι επαγγελματίες, τα πρόσωπα, η κάθε γωνιά της ιστορικής κωμόπολης και ακόμη εκατοντάδες ονόματα που γεννήθηκαν και βίωσαν για ολάκερα χρόνια, την πορεία της. Ο Παύλος εξιστορεί με το πατροπαράδοτο Φιλιατιώτικο χιούμορ, διάφορα κοινωνικά συμβάντα από το παρελθόν της τοπικής ζωής που διατηρήθηκαν στο χρόνο και μάλιστα «γέννησαν» και διάφορες διαχρονικές χαρακτηριστικές ατάκες.

Μελέτησα το βιβλίο και ομολογώ ότι έμαθα πολλά που δεν γνώριζα για τη γενέθλια γη. Δικαιολογημένα οι ολόψυχες ευχές μου για «καλή πορεία» στους… εμπορικούς δρόμους.

Κοσμάς Ζαφείρης

Θυμάμαι κι εγώ…

Ευχαριστούμε θερμά τον Γιώργο τον

Κώτση και τον συνεργάτη του τον αγαπητό ΠΟΛ που μας χάρισαν αυτό το ωραίο ιστόρημα των Φιλιατών και μας μετάφεραν όσους ζήσαμε από παιδιά σε αυτήν την πόλη σε παλαιές εποχές που αν και δύσκολες ήταν ωραίες και γνήσιες.

Ομως θέλω να ιστορίσω δυο γεγονότα που αν και γράφτηκαν τα θυμάμαι με περισσότερες λεπτομέρειες λόγω γειτονίας με τον αξέχαστο Ντρίκο, πατέρα του ΠΟΛ.

«Οπως και γράφτηκε, ο πιο καλός ο μαθητής στην τάξη του ήταν ο Λίας… αφού τον ενδεικτικό του πάντα έγραφε πέντε και κοσμία. Ο αξέχαστος Ντρίκος, που είχε το μαγαζί ακριβώς απέναντι από το μαγαζί μας, μόλις έβλεπε τον Λία του επαναλάμβανε περιπαιχτικά

«ε μο Λία, πέντε και κοσμία». Ο Λίας ξεροκατάπινε και δεν μίλαγε, μια δυο, πέντε δέκα. Μια μέρα όμως του ανέβηκε το αίμα στο κεφάλι, αρπάζει μια πέτρα και «μπάμ» στη τζαμαρία

του Κουρείου του Ντρίκου, την έκανε καλοκαιρινή. Την άλλη μέρα πέρναγε πάλι ο Λίας έξω από το Κουρείο και κάποιο πειραχτήρι το είπε στον Ντρίκο, με σκοπό να σπάσει πλάκα, «Ντρίκο, Ντρίκο περάνει ο Λίας…». Ο Ντρίκος όμως ήταν έξυπνος και έμπειρος άνθρωπος, βγήκε έξω και φώναζε

«καλόόό παιδί ο Λίας, καλόόό παιδί ο Λίας…», για να γλυτώσει και την άλλη την τζαμαρία».

Ενας άλλο περιστατικό ήταν όταν ένας κατά τα άλλα ευυπόληπτος κύριος πείραζε τον Ντρίκο όταν τον έβλεπε να ετοιμάζεται για κυνήγι με το όπλο στον πλάτη και του έλεγε «ώρα καλή»- ξέροντας ότι δεν είναι αποδεκτή αυτή η ευχή για τους κυνηγούς. Τον ανέχτηκε μια ο Ντρίκος τον ανέχτηκε δυο και κάποια στιγμή του το αμόλησε «να μου φας στο σκατό»…Είχε σπουδάσει από τον Λία και έτσι γλύτωσαν και οι δύο τους. -Σ.Η.Κ.-

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Ετικετοσύννεφο

Αρέσει σε %d bloggers: