Ιστότοπος για τους Φιλιατες και οχι μονο- με νέα και παλιά, ειδήσεις και σχόλια, λαογραφικά και φωτογραφικά θέματα και την εφημεριδα μας ¨τα ΝΕΑ των Φιλιατών¨ σε ηλεκτρονική μορφή


αιτία κι αφορμή το χθεσινό σχετικό δημοσίευμα φίλος Φιλιατιώτης της διασποράς μας έστειλε το παρακάτω εξ ίσου συγκινητικό σχόλιο διατηρώντας την ανωνυμία του και… μας έφερε στη θέση να αναφωνήσουμε ¨΄α ρε Φιλιάτι με τα παιδιά που βγάζεις!

Φίλε Γιώργο,

   Διάβασα τη σημερινή δημοσίευση σου για την οικογένεια Μπακόλα. Ειλικρινά συγκινήθηκα με όσα γράφεις Πιο πολύ χάρηκα γιατί είδα επιτέλους τα πρόσωπα τους μιας και στην προηγούμενη ανάρτηση σου δεν φαινόταν.

Δεν ξέρω αν το ‘χεις καταλάβει αλλά έχεις γίνει κάτι σαν τον τελευταίο των Μοϊκανών, ειδικά για εμάς τους απόδημους Φιλιακιώτες…

    Προσωπικά κάτι είχα ακούσει για αυτή την οικογένεια από τους δικούς μου, όσο ζούσαν , χωρίς ποτέ βεβαίως να έχω μια προσωπική εμπειρία με τα γεγονότα. Ας είναι…

   Έλα όμως που η ετερογονια των σκοπών διαμορφώνει καμιά φορά στη ζωή περίεργες καταστάσεις. Έτυχε λοιπόν στην ζωή μου να έχω κάποιους φίλους Εβραίους και έτσι έμαθα αρκετά για αυτόν τον βασανισμένο λαό και για όσα τράβηξε στο πέρασμα των αιώνων από τους διάφορους δυνάστες. Κάτι αντίστοιχο δηλαδή με τη δική μας ιστορία και τα δικά μας βάσανα. Μέσα σε αυτά θυμάμαι μια κουβέντα που μου είχαν πει ότι όταν ένας Εβραίος αναγκαζόταν να φύγει από το σπίτι του έπαιρνε πάντοτε μαζί του ένα κλειδί από την εξώπορτα. Έτσι για να ελπίζει ότι κάποια μέρα θα γυρίσει πίσω, θα επιστρέψει. Είχε τύχει δε να δω τέτοια κλειδιά σε σπίτια Εβραίων.  Εκείνα τα μεγάλα τα παλιά, σαν αυτά που μαζεύει στις συλλογές του ο φίλος σου ο Πασιακος, στη Σαγιάδα…

   Θα ήθελα λοιπόν αν μπορείς, να επικοινωνήσεις με αυτόν τον φίλο σου τον νεώτερο Μπακόλα στην Αγγλία που σου έστειλε τις φωτογραφίες που δημοσίευσες. Και να του πεις ότι θέλω την διεύθυνση του. Ο λόγος είναι ότι θέλω να του στείλω ένα κλειδί. Από το σπίτι των δικών του. Θέλω να το έχει γιατί το δικαιούται, γιατί του το χρωστάω… Έτσι να του πεις.. Και ότι μπορεί έρθει να μείνει όποτε θέλει να μείνει. να το δει.. Έτσι κι αλλιώς εμείς οι εμείς οι άνθρωποι είμαστε περαστικοί, πρόσκαιροι από το κόσμο τούτο. Αυτά ρε Γιώργο και σε ευχαριστώ για μια ακόμη φορά για όσα κανείς

Να είσαι πάντα καλά

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Ετικετοσύννεφο

Αρέσει σε %d bloggers: