Ιστότοπος για τους Φιλιατες και οχι μονο- με νέα και παλιά, ειδήσεις και σχόλια, λαογραφικά και φωτογραφικά θέματα και την εφημεριδα μας ¨τα ΝΕΑ των Φιλιατών¨ σε ηλεκτρονική μορφή


mak267-thumb-large

Του Γιώργου Καραμπελιά

Εν τέλει, ο Γιάννης Βαρουφάκης αποκαλύπτει τον Αλέξη Τσίπρα. Δηλώνει πως, σύμφωνα με εντολή του τελευταίου, από τον περασμένο Δεκέμβριο, προετοίμαζε μυστικό σχέδιο για το πώς θα ελέγξει κρυφά τις καταθέσεις όλων των Ελλήνων έτσι ώστε να μπορεί, μέσα σε μία μέρα, να μετατρέψει το νομισματικό σύστημα της χώρας και να περάσει από το ευρώ στη δραχμή, χωρίς να το γνωρίζουν οι ίδιοι οι πολίτες της χώρας. Παρότι ο Βαρουφάκης διαθέτει πλούσια φαντασία, είναι μυθομανής και διακρίνεται για τις μπαρούφες του (εξ ου και το τόσο ταιριαστό γι’ αυτόν όνομά του, που φαίνεται πως κρατάει από κάποια μακρά οικογενειακή παράδοση), είμαι πεισμένος πως αυτό το σχέδιο ήταν πραγματικό, στο πλαίσιο βέβαια  πάντα της συριζαίικης “πραγματικότητας”!

Το ότι είναι πραγματικό και όχι αποκύημα της φαντασίας του Βαρουφάκη  καταδεικνύεται από μία πληθώρα στοιχείων. Πρώτα και κύρια, από το γεγονός ότι η κυβέρνηση και ο πρωθυπουργός δεν τολμούν να τον διαψεύσουν, ενώ συναρτάται άμεσα με την κήρυξη του δημοψηφίσματος και το κλείσιμο των τραπεζών, ως το προοίμιο για τη μετάβαση στη δραχμή. Μόνο που, την τελευταία στιγμή, ο Τσίπρας, κάτω από ποικίλες πιέσεις τις οποίες έχουμε αναλύσει σε άλλα κείμενα, έκανε πίσω. Αυτό, εξάλλου, υποδηλώνει ο τρόπος που για έξι μήνες δήθεν διαπραγματευόταν η κυβέρνηση, οδηγώντας τα πράγματα στο τελικό αδιέξοδο, στα τέλη Ιουνίου.

Επιπλέον ενδείξεις ή και αποδείξεις για την ύπαρξη αυτού του σχεδίου μας δίνει η μερική του αποκάλυψη από τον πρόεδρο των εφοριακών υπαλλήλων και νυν ανταμειφθέντα με υπουργείο, Τρύφωνα Αλεξιάδη,  ο οποίος είχε δηλώσει, σε ανύποπτο χρόνο, την Άνοιξη, πως οι εφορίες θα ήταν δυνατό να αντικαταστήσουν τις τράπεζες, δήλωση την οποία και αμέσως απέσυρε μετά τον σχετικό σάλο που προκάλεσε. Επρόκειτο άραγε για εφαρμογή του σχεδίου Βαρουφάκη, περί παράλληλου τραπεζικού συστήματος; Στην ίδια κατεύθυνση επίσης εντάσσεται το σχέδιο Λαφαζάνη για το Νομισματοκοπείο και η δήλωση της Βαλαβάνη, το βράδυ του δημοψηφίσματος, ότι θα ελέγχονται και οι τραπεζικές θυρίδες, καθώς και η εσπευσμενη απόσυρση μεγάλου χρηματικού ποσού της μητέρας της από το τραπεζικό σύστημα.

Εάν καθίσουμε εκ των υστέρων και καταγράψουμε τα γεγονότα και τις ενδείξεις των προθέσεων αυτής της συμμορίας των δραχμολάγνων της συμφοράς, δεν μπορεί να μείνει καμία αμφιβολία για το ότι το σχέδιο αυτό είχε τεθεί σε εφαρμογή·  τα ΑΦΜ όλων μας είχαν περάσει κάτω από τον έλεγχο των Τσίπρα-Βαρουφάκη και φτάσαμε στο παρά ένα για την ολοκλήρωση του σχεδίου.

Και, προφανώς, η προφανέστερη απόδειξη της συνενοχής παραμένει το βασικό στοιχείο που αναφέραμε, η έλλειψη διάψευσης από την κυβέρνηση καθώς και η παραμονή του Βαρουφάκη μέχρι σήμερα στην κοινοβουλευτική ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ. Όλα αυτά υποδηλώνουν πως φοβούνται ότι ο Βαρουφάκης έχει καταγεγραμμένα, με τον ένα ή άλλο τρόπο, τα στοιχεία  αυτής της συνωμοσίας και γι’ αυτό άλλωστε τα κυκλοφορεί ο ίδιος, σε μια μορφή ανοικτής πρόκλησης προς τον Τσίπρα. Τώρα, εξάλλου, μπορούμε να κατανοήσουμε το νόημα της δήλωσής του, πως είχε καταγράψει όλες τις συνομιλίες στο Eurogroup της Ρίγας. Επρόκειτο για μία έμμεση απειλή προς τον πρωθυπουργό να μη θελήσει ποτέ να τον διαψεύσει διότι αυτός καταγράφει τα πάντα. Διαφορετικά, μια τέτοια δήλωση, όπως καταλαβαίνουμε, δεν είχε νόημα, στον βαθμό που ξεσήκωσε όλους τους υπουργούς Οικονομικών εναντίον του. Άρα είχε πραγματοποιηθεί για εσωτερική κατανάλωση.

Το σκανδαλώδες σε όλη αυτή την ιστορία είναι πως οι πάντες, ο Τύπος, η δικαιοσύνη, οι τηλεοπτικοί σταθμοί, τα κόμματα της αντιπολίτευσης παριστάνουν πως δεν καταλαβαίνουν ότι το πρόβλημα δεν αφορά τον «διαταραγμένο» Βαρουφάκη, αλλά κατ’ εξοχήν τον ίδιο τον Τσίπρα.  Αυτός, όπως έχουμε τονίσει τόσες και τόσες φορές, έπαιζε από την αρχή ένα διπλό, τουλάχιστον, παιχνίδι. Από τη μία πλευρά προσπαθούσε να καθησυχάσει το «σύστημα», εγχώριο και διεθνές –επιλογή Παυλόπουλου, αγκαλιές με τη Μέρκελ, επιλογή Πανούση στο υπουργείο Προστασίας του Πολίτη–,  και από την άλλη προετοίμαζε την πιθανότητα μίας «ρήξης», εξ ου και η επιλογή Βαρουφάκη για το υπουργείο Οικονομικών και η προετοιμαζόμενη από τον Δεκέμβριο του ’14 συνομωσία, η επιλογή της Ζωής Κωνσταντοπούλου για την Προεδρία της Βουλής, και οι συνακόλουθες «επιτροπές αλήθειας», η τοποθέτηση Λαφαζάνη στο υπουργείο Ενέργειας, ως δίαυλο των επαφών με τους Ρώσους. Και η μόνη σταθερά και στις δύο αυτές εκδοχές παρέμενε η στήριξη στο φιλο-αμερικάνικο λόμπι (Κοτζιάς, Καμμένος, Αναγνωστοπούλου κ.λπ.).

Το οικονομικό κόστος της «καταστρόικα»

Αυτή η εξάμηνη συνομωσία είχε ένα τεράστιο κόστος.

Κόστος οικονομικό: 40 δισεκατομμύρια μείωση καταθέσεων, 20 δισεκατομμύρια πτώση της χρηματιστηριακής αξίας των Τραπεζών και έξοδος μετόχων, ήρθαν να αποτελειώσουν το ελληνικό τραπεζικό σύστημα.  Ένα τραπεζικό σύστημα που, πέντε χρόνια πριν, ήταν το ισχυρότερο των Βαλκανίων, με 220 δισεκατομμύρια καταθέσεις και παρουσία σε όλες τις βαλκανικές χώρες, αποσυντέθηκε μάλλον οριστικά κατά τους τελευταίους έξι μήνες, έτσι ώστε να το αγοράσουν οι καραδοκούντες, Γερμανοί και Γάλλοι κυρίως, ενώ παράλληλα οι γερμανικές Τράπεζες θα υποκαταστήσουν  πλήρως τις ελληνικές στα Βαλκάνια. Έτσι, το μόνο όπλο που διέθετε η Ελλάδα για να προωθήσει μία προσέγγιση των οικονομιών των βαλκανικών χωρών που ήταν οι Τράπεζές της, ετέθη νοκ άουτ. Κάτω οι τραπεζίτες, ζήτω οι «συμμορίτες της δραχμής». Εξάλλου, όπως τονίζει ο Γιάννης Μηλιός και οι αντιεξουσιαστές antifa βορείων προαστίων, οι Έλληνες είναι οι «ιμπεριαλιστές των Βαλκανίων» και το κλείσιμο των ελληνικών τραπεζών από τον Βαρουφάκη αποτελεί αντιιμπεριαλιστική πράξη· V ως vendetta.

Το κόστος της εξάμηνης οικονομικής διαχείρισης, εκτός από τις Τράπεζες, ήταν τεράστιο για όλους τους παραγωγικούς τομείς (πρόβλεψη για μείωση 3% του ΑΕΠ έναντι ανόδου 2,5%, περίπου, 8-10 δισεκατομμύρια ευρώ μείωση. Πράγμα που μεταφράζεται σε πτώση των εξαγωγών, μείωση της βιομηχανικής παραγωγής και στασιμότητα ακόμα και του τουρισμού, που προβλεπόταν να έχει πάρα πολύ μεγάλη άνοδο, λόγω της κρίσης στη Β. Αφρική και την Τουρκία.  Αυξήθηκαν κατά 2 με 3 δισεκατομμύρια ευρώ οι οφειλές του κράτους προς τους ιδιώτες, ενώ κατέρρευσαν τα έσοδα του δημοσίου, τους πρώτους εφτά μήνες, κατά 2 με 3 δισεκατομμύρια. Συνέπεια όλων αυτών είναι η επιδείνωση της κατάστασης στα νοσοκομεία, όπου οι κρατικές επιχορηγήσεις μειώθηκαν δραματικά (πάνω από 80%), ενώ η ανεργία άρχισε και πάλι να ανεβαίνει μετά τη μικρή πτώση που είχε σημειώσει την προηγούμενη περίοδο. Το δε κλείσιμο των Τραπεζών και ο έλεγχος κεφαλαίων έχει ένα κόστος στο σύνολο της οικονομικής δραστηριότητας που υπολογίζεται, σε καθημερινή βάση, από το ελάχιστο των 300 εκατομμυρίων έως 1 δισεκατομμύριο ευρώ. Και δεδομένου ότι επλήγη ανεπανόρθωτα η εμπιστοσύνη στο τραπεζικό σύστημα, ακόμα και όταν –και αν–, μετά από αρκετούς μήνες. αρθούν οι έλεγχοι, για χρόνια, οι Έλληνες θα συνεχίσουν να καταθέτουν τις αποταμιεύσεις τους ή τα κεφάλαιά τους στο εξωτερικό, μη έχοντας εμπιστοσύνη στο ελληνικό τραπεζικό σύστημα.

Ο κατάλογος θα μπορούσε να είναι χωρίς τέλος ενώ, τώρα, έρχεται ο μεγάλος λογαριασμός των προαπαιτούμενων του παλαιού μνημονίου, το κόστος του οποίου εκτινάχθηκε στα 8 με 9 δισεκατομμύρια ευρώ, από τα 2 δις τα οποία ζητούσαν μέχρι τον Φεβρουάριο οι δανειστές. Το καταστροφικό κόστος της διαχείρισης Βρουφάκη-Τσίπρα, στην πραγματικότητα, βρίσκεται στα 100 δισεκατομμύρια (οι υπολογισμοί κυμαίνονται από το ελάχιστο των 60 δισεκατομμυρίων στο μέγιστο των 200 δισ).  Κατά την αμέσως επόμενη περίοδο, αυτό το κόστος θα αρχίσει να μετακυλίεται με δραματικό τρόπο και σε όσους  Έλληνες δεν είχαν πληγεί ιδιαίτερα μέχρι τώρα και αποτελούν συχνά τους χαζοχαρούμενους χειροκροτητές του κυρίου Τσίπρα – διότι όλοι όσοι εργάζονται στον ιδιωτικό τομέα έχουν ήδη γευθεί τα αγαθά της αριστερής διακυβέρνησης. Οι συνέπειες της κατάρρευσης, τους επόμενους μήνες, θα επεκταθούν δραματικά στο σύνολο των Ελλήνων – με την εξαίρεση βεβαίως μερικών χιλιάδων Συριζαίων, οι οποίοι διορίστηκαν σε υπουργεία, γ. γραμματείες κ.λπ, και αποτελούν τη μόνη πραγματική κοινωνική βάση της κυβέρνησης. Διότι η καταβαράθρωση της οικονομικής δραστηριότητας και των Τραπεζών οδηγεί ήδη σε αύξηση των φόρων – έμμεσων (ΦΠΑ) και άμεσων (φορολογικές δηλώσεις, ΕΝΦΙΑ κ.λπ)–, καθώς και σε μείωση των συντάξεων και των μισθών του δημοσίου. Οι εκπαιδευτικοί, που στήριξαν τόσο σθεναρά την κυβέρνηση, θα πληγούν όχι μόνο στο εισόδημά τους αλλά, όπως ήδη ανακοινώνεται, με την αύξηση των ωρών εργασίας τους, εξαιτίας της έλλειψης εκπαιδευτικών και της αδυναμίας προσλήψεων.

Όμως, η καταστροφική παρουσία των κυβερνώντων δεν περιορίστηκε στην οικονομική και κοινωνική πραγματικότητα, όπου τα μόνα τους επιτεύγματα είναι η διόγκωση των μεταναστευτικών ρευμάτων και η ψήφιση του εθνοκτόνου νόμου για την ιθαγένεια, αλλά προκάλεσαν και μια τεράστια υποβάθμιση της γεωπολιτικής θέσης και των δυνατοτήτων της χώρας.

Το γεωπολιτικό κόστος

Κατ’ αρχάς, προφανώς, μόνο και μόνο η γεωπολιτική υποβάθμιση, εξαιτίας της επιδείνωσης της οικονομικής κρίσης, θα ήταν αρκετή. Το γεγονός των συνεπειών της στα Βαλκάνια, και όχι μόνο, εξαιτίας της κατάρρευσης των ελληνικών Τραπεζών, είναι προφανής: ο Έντι Ράμα στην Αλβανία αναθεώρησε ήδη τις αποφάσεις για την οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας και της ΑΟΖ, και προβάλλει, ανενδοίαστα, σενάρια μεγάλης Αλβανίας. Η βουλγαρική κυβέρνηση στράφηκε ενάντια στην Ελλάδα, στην Ευρωπαϊκή Ένωση, τα Σκόπια επιμένουν στη μακεδονική τους εμμονή, ενώ η Τουρκία εμφανίζεται διατεθειμένη να μας βοηθήσει στην…  αποπληρωμή των δανείων μας! Η Κύπρος βρίσκεται μπροστά σε ένα νέο σχέδιο Ανάν και συνεχίζει να απομακρύνεται από την Ελλάδα, με την αμέριστη συμπαράσταση του υπουργείου Εξωτερικών και της Σίας Αναγνωστοπούλου.

Το γεγονός αυτό καθεαυτό,  το ότι, δηλαδή, η Γερμανία και άλλες χώρες της ευρωζώνης έθεσαν ανοικτά ζήτημα εξώσεως της Ελλάδας από αυτή, αποτελεί ένα αρνητικό προηγούμενο τεράστιας σημασίας. Η χώρα μας αντιμετωπίζεται διακηρυγμένα ως ο παρίας της ευρωζώνης. Η σχέση μας με τη Ρωσία επλήγη από τις παλινωδίες υπουργών και πρωθυπουργού, ενώ έγινε περισσότερο υποτελής η σχέση με τις ΗΠΑ. Το εξάμηνο της διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ οδήγησε σε γεωπολιτική υποβάθμιση τη χώρα, η αμυντική μας ικανότητα περιορίζεται και άλλο, με τις περικοπές των αμυντικών δαπανών των νέων μνημονίων. Ποτέ άλλοτε στην πρόσφατη ιστορία δεν υπήρξαν τόσο περιφρονητικές δηλώσεις για την Ελλάδα από κυβερνήσεις (Ραχόι, Κάμερον, Βέλγιο, Σλοβακία, Φιλανδία κ.ά.) όσες αυτό το εξάμηνο, ιδιαίτερα τους δύο τελευταίους μήνες. Ακόμα και με τους παραδοσιακούς φίλους του ΣΥΡΙΖΑ, τους Ποδέμος, οι σχέσεις έγιναν πολύ πιο ψυχρές και η Ελλάδα αντιμετωπίζεται από αυτούς και από την Ιρλανδία ως ο επικίνδυνος, μπατιριμένος και αναξιόπιστος συγγενής που πρέπει να αποφεύγεται.  Αντί για ενίσχυση των συμμαχιών, είχαμε απώλεια ακόμα και των παραδοσιακών. Και το γεγονός ότι πάρα πολλοί άνθρωποι στην Ευρώπη συμπαραστέκονται στην Ελλάδα, ως θύμα της γερμανικής πολιτικής, και της επιθυμίας της για έξωσή μας από την ευρωζώνη, δεν μπορεί να αντικαταστήσει τις τεράστιες ζημιές που προκλήθηκαν. Όταν μάλιστα οι παλινωδίες της κυβέρνησης Τσίπρα και η υποχώρησή της στους εκβιασμούς των Γερμανών άφησε ξεκρέμαστους όλους εκείνους που είχαν θελήσει να μας στηρίξουν την προηγούμενη περίοδο.

Η «ρεβάνς» για τη Βάρκιζα!

Αλλά, εκτός από την οικονομία και τη γεωπολιτική θέση της χώρας, η «κυβερνώσα αριστερά» των Τσίπρα, Βαρουφάκη, Κωνσταντοπούλου, Λαφαζάνη, Φλαμπουράρη και Σίας, κινδυνεύει να καταστρέψει για πολλά χρόνια και τις ίδιες τις αξίες του δημοκρατικού αντιμνημονιακού κινήματος. Κατ’ αρχάς, με την εσπευσμένη άνοδό του στην εξουσία, και τις καταστροφές που προκάλεσε, κατέστρεψε το αντιμνημονιακό κίνημα, μεταβάλλοντάς το σε υποπόδιο του 3ου μνημονίου. Έτσι, γελοιοποίησαν την έννοια του αντιμνημονιακού χώρου, και στο μόνο που μπορούν να ελπίζουν πλέον είναι πως, επειδή αυτός ο τεράστιος όγκος χρεών δεν είναι εξυπηρετήσιμος, θα υποχρεωθούν οι δανειστές να προσφέρουν μία επιμήκυνση του χρέους και μια μείωση των επιτοκίων. Παράλληλα, επειδή η αριστερή διακυβέρνηση θα έχει αποδειχθεί η χειρότερη διακυβέρνηση στη νεότερη ιστορία της χώρας, θα προκαλέσουν μια κυριολεκτική ιδεολογική αντεπανάσταση, όπου οι αξίες του ακραίου ανταγωνισμού, του νεο-φιλελευθερισμού, της ελαστικοποίησης της εργασίας, των γενικευμένων ιδιωτικοποιήσεων, της άρνησης κάθε κοινωνικής αλληλεγγύης,  θα μεταβληθούν σε κυρίαρχες για πολλά χρόνια. Ό,τι συνέβη στις χώρες του υπαρκτού σοσιαλισμού μετά την κατάρρευσή του, θα κατορθώσουν να το επιτύχουν οι μεταμοντέρνοι αριστεροί του ΣΥΡΙΖΑ, μέσα σε ελάχιστο χρόνο, παίρνοντας αυτοί τη «ρεβάνς» της Βάρκιζας. Οι αξίες της δεξιάς, που τόσο εξορκίζουν, θα καταστούν κυρίαρχες, μετά τη σύντομη διακυβέρνηση της ασυδοσίας τους.

Αν αυτές οι καταστροφές προκαλούνταν από οποιαδήποτε άλλη κυβέρνηση, θα είχαν ξεσηκωθεί και οι πέτρες. Και, πιθανώς, οι υπουργοί θα είχαν διαφύγει με ελικόπτερα. Και όμως, για την ώρα, οι Έλληνες δείχνουν μια απίστευτη ανοχή και μάλιστα εξακολουθούν σε όλες τις δημοσκοπήσεις να υποστηρίζουν τον Τσίπρα ως τη μόνη εναλλακτική λύση. Αυτό βέβαια έχει να κάνει με δύο παράγοντες. Πρώτον, τη βαθιά κρίση του πολιτικού συστήματος – τόσο των μνημονιακών κομμάτων, όσο και της Χ.Α., που έχει κυριολεκτικώς λουφάξει· δεύτερον, με το ότι οι Έλληνες τρομοκρατήθηκαν τόσο πολύ από την προοπτική μιας ολοκληρωτικής πτώχευσης, ώστε στηρίζουν τον πρωθυπουργό, όποιος κι αν είναι αυτός, για να αποφύγουν τα χειρότερα.

Όμως, αποφασιστικό ρόλο διαδραματίζει και η συντριπτική ηγεμονία της αριστεράς στον χώρο της διανόησης, των ΜΜΕ, των πανεπιστημίων, του συνδικαλισμού, του καλλιτεχνικού κόσμου. Δεν πρέπει να ξεχνάμε δε και τον φόβο των ιδιοκτητών των ΜΜΕ, από τις απειλές για αφαίρεση των αδειών, για υποχρέωση να καταβάλουν τα θαλασσοδάνεια, τους φόρους και τις ασφαλιστικές εισφορές που οφείλουν. Γι’ αυτό και όλο το σύστημα προσπαθεί να μεταβάλει τον Βαρουφάκη, τη Ζωή Κωνσταντοπούλου και τον Λαφαζάνη στους αποδιοπομπαίους τράγους της κατάρρευσης και να προφυλάξουν τον Τσίπρα, ώστε «να ολοκληρώσει τη δουλειά» και να στραφεί οριστικά ενάντια στους παλαιούς δραχμικούς του συμμάχους.

Εξάλλου, είναι πολύ αστεία, και ταυτόχρονα κυριολεκτικώς άσεμνη, η μόνιμη αναφορά δημοσιογράφων, διανοουμένων και δημοσιολογούντων στην Αριστερά και το «ήθος» της, αδιαφορώντας παντελώς για τις συνέπειες της διακυβέρνησής της στην οικονομία και στους ανθρώπους της χώρας. Χαρακτηριστική είναι η συζήτηση που διεξάγεται ανάμεσα στους οπαδούς της εμμονής στο όχι και τους υποστηρικτές της γραμμής του πρωθυπουργού.  Οι μεν πρώτοι επιμένουν πως η κυβέρνηση πρόδωσε το όχι του λαού στο δημοψήφισμα, οι δε κυβερνητικοί ισχυρίζονται ότι αποτελούν τη μόνη δυνατότητα διατήρησης της Αριστεράς στην εξουσία, και ότι, μόνο και μόνο γι’ αυτό, θα πρέπει να στηριχθούν παρά τις «κωλοτούμπες» τους. Η συζήτηση δηλαδή, μεταξύ των διαφορετικών πτερύγων της αριστεράς, δεν διεξάγεται με αναφορά στην πραγματική κοινωνία και τους πραγματικούς ανθρώπους, αλλά με το πόσο «συνεπείς αριστεροί» είναι οι μεν και οι δε. Μια αριστερά, η οποία έχει αποκοπεί από την πραγματική κοινωνία εδώ και δεκαετίες, από τότε δηλαδή που κατέρρευσε ο υπαρκτός σοσιαλισμός, και η οποία, στις συνθήκες της κρίσης του συστήματος, βρέθηκε στην εξουσία, καταδεικνύει με αυτή τη σουρεαλιστική συζήτηση τον βαθύτατα παρασιτικό και αναχρονιστικό χαρακτήρα της. Δεν έχει καμία σημασία εάν κατεστράφη η οικονομία της χώρας, εάν περισσότεροι νέοι θα μείνουν άνεργοι και θα μεταναστεύσουν στο εξωτερικό, εάν υποστούμε δεινές συρρικνώσεις στα εθνικά θέματα, από την Κύπρο έως τα Σκόπια, όχι! Το μόνο ζήτημα που τους ενδιαφέρει είναι η αντιστοιχία της πραγματικότητας με τα «ιδανικά της αριστεράς» και όχι, αντίθετα, η σχέση της αριστεράς με την πραγματικότητα.

Πρόκειται για ένα τεράστιο ιδεολογικό και πολιτικό παράδοξο: επειδή η ηττημένη Αριστερά του Εμφυλίου δεν ανήλθε ποτέ «αυτοπροσώπως» στην εξουσία –μόνο, εμμέσως, μέσω του Ανδρέα–, η ιδεολογία της δεν είχε ηττηθεί ολοκληρωτικά στο εσωτερικό της χώρας, είχε ηττηθεί απλώς στρατιωτικά, και μάλιστα εξαιτίας της επέμβασης των ξένων. Με τον ΣΥΡΙΖΑ, και στις συνθήκες κατάρρευσης του πολιτικού κόσμου, εξ αιτίας των μνημονίων, της δόθηκε η ευκαιρία να πάρει τη «ρεβάνς» τόσο μεταχρονολογημένα, και εκτός τόπου και χρόνου, ώστε η άνοδός της πήρε τη μορφή μεταμοντέρνας  καρικατούρας, όπου συμφύρονται πολλαπλές φιγούρες της διαδρομής της Αριστεράς. Ο Μανόλης Γλέζος εκπροσωπεί τη γενιά της Αντίστασης και του εμφυλίου, ο Λαφαζάνης τους κνίτες της δικτατορίας, ο Φλαμπουράρης και ο Στέλιος Παπάς το ΚΚΕ εσωτ., ο Βαρουφάκης, ο Λαπαβίτσας και ο Τσακαλώτος, τους «ριζοσπάστες» πανεπιστημιακούς του αγγλοσαξονικού χώρου, παντελώς άσχετους με την πραγματικότητα, και ο «Αλέξης», ο «Γαβριήλ», η «Ζωή», τη χαβιαροαριστερά της σύμφυσης Κολωνακίου –Εξαρχείων. Γι’ αυτό και μοιάζουν τόσο παράταιρα και ψεύτικα τα βαριά «ταξικά» και εμφυλιοπολεμικά συνθήματα που χρησιμοποιούν, προπαντός όταν ακούγονται από το στόμα της… Ζωής Κωνσταντοπούλου. Όμως το μεταμοντέρνο kitsch της Αριστεράς δεν μοιάζει πλέον να ενοχλεί κανέναν και θα πρέπει να ανέλθει ως «καταστρόικα» στην εξουσία  για να νομιμοποιήσει και ιδεολογικά,  εξήντα πέντε χρόνια μετά, τους… στρατιωτικούς νικητές του εμφυλίου!

Καιρός να φεύγουν

Δηλαδή, η άνοδός τους στην εξουσία, απεδείχθη καταστροφική και στα τρία επίπεδα. Σε εκείνο της πραγματικής οικονομίας και κοινωνίας, σε εκείνο της γεωπολιτικής ισχύος και θέσης της χώρας και, τέλος, στο ίδιο το ιδεολογικό πεδίο, όπου κινδυνεύει το πρώτη φορά αριστερά να γίνει, ποτέ άλλοτε αριστερά και πάντα δεξιά.

Και για να λάβουν τέλος οι αρνητικές συνέπειες της ανόδου τους στην εξουσία, ένα και μόνο δρόμο θα είχαν. Να την εγκαταλείψουν πάραυτα και να αφήσουν την εξουσία σε κάποια κυβέρνηση «τεχνοκρατών» ή «ειδικού σκοπού» για να βγάλει τα κάστανα από τη φωτιά. Διότι, η επιμονή τους να παραμείνουν μόνο αρνητικές συνέπειες θα έχει για τη χώρα. Ήδη, με το δημοψήφισμα οδήγησαν στο κλείσιμο των Τραπεζών και υποχρεώθηκαν να υπογράψουν την πιο ταπεινωτική συμφωνία για νέο μνημόνιο. Εάν επιμείνουν να διατηρήσουν την εξουσία, είτε μέσα από νέες εκλογές είτε  με την παραμονή τους ως κυβέρνηση μειοψηφίας –επειδή προφανώς δεν θέλουν με τίποτα να εγκαταλείψουν τις καρέκλες τους–, κινδυνεύουν είτε να οδηγήσουν τη χώρα στην ολοκληρωτική κατάρρευση, επαναφέροντας τα σενάρια του grexit, είτε να χρεωθούν αυτοί, και μαζί τους οι «αγανακτισμένοι», τις δραματικές συνέπειες του μνημονίου που θα υπογράψουν.

Και επειδή οι ίδιοι δεν δείχνουν διατεθειμένοι να κάνουν τις μόνες κινήσεις που επιβάλλουν οι περιστάσεις, για να θεραπεύσουν κατά το δυνατόν τις πληγές που προκάλεσαν, ως εξουσιομανείς και σπιθαμιαίοι, δεν είναι άραγε καιρός όλοι εκείνοι οι διανοούμενοι, οι «πατριώτες της αριστεράς», οι «αναλυτές», οι «φιλόσοφοι», όλοι εκείνοι που συνεχίζουν ασύγγνωστα να τους υποστηρίζουν κα να λιβανίζουν τον «Αλέξη», να αναλογιστούν τις ευθύνες τους; Προτιμούν να επιμένουν στις φαντασιώσεις τους, να αρνούνται την αναγνώριση των σφαλμάτων τους, και όχι, όπως αρμόζει σε όσους θέτουν το συμφέρον της πατρίδας πάνω απ’ όλα, να ανακρούσουν πρύμναν έστω την ύστατη στιγμή, και να καταδείξουν στον ατάλαντο νεαρό πως είναι καιρός να εγκαταλείψει το προσκήνιο, διότι η παραμονή του θα επιφέρει ακόμα περισσότερες συμφορές;

Αν θέλουν και μπορούν να ξεφύγουν από τη μεταπολιτευτική παρακμή, που τους έφθειρε, μία πράξη έχουν να κάνουν. Να αναγνωρίσουν, με μια βαθύτατη αυτοκριτική, πως πήραν λάθος τη ζωή τους. Άλλοι από αυτούς, οι περισσότεροι, στο παρελθόν, υποστήριξαν τον Ανδρέα Παπανδρέου και το ΠΑΣΟΚ, άλλοι περιπλανήθηκαν στα αδιέξοδα μονοπάτια του ΚΚΕ ή του αριστερισμού, σχεδόν όλοι εφθάρησαν μέσα από θέσεις, καριέρες, ευρωπαϊκά προγράμματα και κοινωνικές αταβιστικές συμπεριφορές. Μπορούν, σήμερα τουλάχιστον, να σιωπήσουν; Να παύσουν να συνεργούν στην καταστροφή της χώρας τους; Αύριο θα είναι πολύ αργά. Διότι θα έχουν συμβάλει, με τη συμμετοχή και τη συναίνεσή τους, στην καταστροφή της χώρας τους και στο χαντάκωμα των ιδεωδών τα οποία υποτίθεται ότι υπηρετούν.

Αν δεν φύγουν σήμερα, θα φύγουν αύριο με πολύ μεγαλύτερο κόστος. Δεν υπάρχει η δυνατότητα, όπως νομίζουν πολλοί από τους υποστηρικτές τους, να μείνουν επί μακρόν στην εξουσία. Τα κάψανε τα καράβια τους. Με το ρεσάλτο της 25ης Ιανουαρίου, με τους Βαρουφάκηδες και τους Καμμένους, με την Κωνσταντοπούλου, τη Χριστοδουλοπούλου, με την Αναγνωστοπούλου και τον Χαϊκάλη. Δεν υπάρχει δυνατότητα να ξαναπαιχτεί το παιχνίδι ενός ανανεωμένου ΠΑΣΟΚ.  Δεν υπάρχει ούτε ο χρόνος ούτε το χρήμα, ούτε η γεωπολιτική συγκυρία. Το τέλος είναι προδιαγεγραμμένο. Ας φροντίσουν να μειώσουν τη ζημιά για τη χώρα και για τους ίδιους.

Υ. Γ. Και για να μη μένουμε μόνο στο δράμα, ας δούμε και την κωμική πλευρά του θέματος. Εμείς οι παλαιότεροι έχουμε παρακολουθήσει στις οθόνες μια σειρά έργων του Μάριο Μονιτσέλι με κεντρικό ήρωα τον Μπρανκαλεόνε, που τον έπαιζε υπέροχα ο Βιττόριο Γκάσμαν. Ο Μπρανκαλεόνε, ένας ιππότης της ελεεινής μορφής, την εποχή των Σταυροφοριών, συγκροτεί μια στρατιά από κουτσούς, τυφλούς, ζητιάνους κ.λπ. και αναλαμβάνει να τους οδηγήσει στους Αγίους Τόπους. Επιβιβάζονται σε ένα καΐκι και, όταν αποβιβάζονται, ανακαλύπτουν πως το μόνο που είχαν επιτύχει ήταν να αποβιβαστούν μερικά χιλιόμετρα πιο κάτω από το μέρος στο οποίο είχαν επιβιβαστεί! Το όνειρο των Αγίων Τόπων έμεινε άπιαστο όνειρο…

ardin-rixi.gr 


κιθάρα-φωνή:Δημήτρης Αντωνάκης μπουζούκι:Κωνσταντίνος Καρακίτσος πιάνο-φωνή:Κώστας Λένης,Κωστάκης

να πάμε…


η ιστοσελίδα ενδιαφέρετε να συμμετάσχει… στην καταμέτρηση Νιόνιο!!!


Στο Κεραμίδι και στην ευρύτερη περιοχή της Σαγιάδας με τα καθαρά νερά γεμίζουν οι παραλίες απο κόσμο

Στο Μαυρονέρι πάνε οι Φιλιατιώτες τα βράδυα, στο όμορφο κέντρο δίπλα στο ποτάμι για λίγη δροσιά και καλούς μεζέδες, απο τον Κώστα Μπούρμπο

Και βέβαια στη Δάφνη, στα μαγαζιά του Τζούμα με τα βαθύσκια πλατάνια και τους υπέροχους μεζέδες


ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΦΥΣΙΚΩΝ ΠΡΟΣΩΠΩΝ ΟΜΟΛΟΓΙΟΥΧΩΝ
ΠΕΡΙ ΑΞΙΟΠΙΣΤΙΑΣ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΙΚΩΝ ΤΡΑΠΕΖΩΝ
Τις τελευταίες μέρες, και ειδικά μετά την επιβολή ελέγχων κεφαλαίων από τις τράπεζες, οι Έλληνες πολίτες βιώνουν για πρώτη φορά το αίσθημα να μην κατέχουν τις οικονομίες τους. Η κ. Κατσέλη προτρέπει τους Έλληνες πολίτες να εμπιστευθούν τις Ελληνικές τράπεζες, και να επιστρέψουν τα χρήματά τους στο Ελληνικό τραπεζικό σύστημα, για το καλό, λέει, της Ελληνικής οικονομίας.
Θα θέλαμε να υπενθυμίσουμε στην κ. Κατσέλη, τους λόγους για τους οποίους δεν θα επιστρέψουν τα χρήματα σε Ελληνικές Τράπεζες,
Οι Έλληνες έχουν πειστεί με τις πράξεις των εκάστοτε κυβερνήσεων, για την αναξιοπιστία τους. Τι να σας πρωτοαναφέρουμε άλλωστε? Τους ανθρώπους που έβαλαν φωτοβολταϊκά και μονομερώς κουρέψατε το 30% των υπογραμμένων συμβάσεων, τα κίνητρα για αντικατάσταση των παλαιών αυτοκινήτων με νέα τα οποία σκουριάζουν στα γκαράζ αφού κατόπιν θεωρήθηκαν τεκμήριο πολυτελούς διαβίωσης ή μήπως να σας θυμίσουμε και τις προσκλήσεις του ΟΔΔΗΧ και της ΤτΕ προς το αποταμιευτικό κοινό να στηρίξει την χώρα αγοράζοντας ομόλογα Ελληνικού δημοσίου?
Και για ποια αξιοπιστία του Ελληνικού αποταμιευτικού συστήματος και μπορείτε να μιλάτε από την στιγμή που το ίδιο το κράτος με το PSI+, δήμευσε τις οικονομίες των Ελλήνων Ομολογιούχων που έκαναν το λάθος να σας πιστέψουν όταν διαβεβαιώνατε τότε, ως μέλος κι εσείς η ίδια της κυβέρνησης, οτι δεν έχουμε τίποτα να φοβηθούμε και ξεδιάντροπα αργότερα μας χαρακτηρίσατε στυγνούς εκβιαστές!!!
Μία κίνηση καταστροφική για την οικονομία της Ελλάδας, αφού πρώτον κατέστρεψε την δυνατότητα εσωτερικού δανεισμού, του Ελληνικού κράτους, εξαρτώμενη πλήρως πλέον από τους ξένους δανειστές, και δεύτερον ο τρόπος αντιμετώπισης των αποταμιευτών ομολογιούχων, έδωσε το στίγμα σε όλους τους Έλληνες, ότι το Ελληνικό κράτος δεν έχει ούτε την θέληση, ούτε τον τρόπο να προστατεύσει τον απλό Έλληνα πολίτη.
Ήδη λοιπόν έχει γίνει πριν τρία χρόνια κούρεμα αποταμιεύσεων, αποταμιεύσεις που τοποθετήθηκαν απ’ευθείας στο Ελληνικό κράτος. Και αφού έγινε μία φορά, η παγίδα είναι στημένη και θα ξαναγίνει, τα λόγια δεν φτάνουν στα αυτιά μας πλέον.
Για να ανακτηθεί η αξιοπιστία στο τραπεζικό σύστημα, αλλά και η αξιοπιστία του Ελληνικού Κράτους, έτσι ώστε να επιστρέψουμε στην ομαλότητα, και να αποφύγουμε τις καταστροφικές συνέπειες του κουρέματος των καταθέσεων, θα πρέπει άμεσα να εκπονηθεί σχέδιο αποκατάστασης της αξιοπιστίας του ελληνικού αποταμιευτικού συστήματος ΜΕ ΕΡΓΑ. Έργα που θα διορθώνουν τα λάθη του παρελθόντος ώστε να μπορέσει να χρηματοδοτηθεί και το τραπεζικό σύστημα και το δημόσιο, με χαμηλά επιτόκια όπως γίνεται σε κάθε πολιτισμένη χώρα και να σταματήσουμε να παρακαλάμε στις Βρυξέλλες για την δόση μας.
Όλος ο πολιτικός κόσμος έχει αποδεχθεί ότι συνέβη μία τεραστίων διαστάσεων άδικη καταστροφή των 15.000 οικογενειών ομολογιούχων. Μείναμε όμως στην αναγνώριση και όχι στην αποκατάσταση των ομολογιούχων.
Όσο θα μένετε απαθείς σε αυτήν την αδικία 15.000 οικογένειες, παντού θα αναδεικνύουν, την αναξιοπιστία του Ελληνικού κράτους, και κατ’ επέκταση του τραπεζικού συστήματος.
Κλείνοντας κ. Κατσέλη θα θέλαμε να σας διαβεβαιώσουμε, ότι με εκκλήσεις και λόγια του αέρα, όχι μόνο δεν θα γυρίσουν πίσω τα χρήματα των Ελλήνων καταθετών, αλλά θα φύγουν και αυτά τα λίγα που υπάρχουν μέσα στο τραπεζικό σύστημα, εξήντα εξήντα.
Από την θέση που είστε σήμερα σας καλούμε δημόσια σε συνάντηση για να σας προτείνουνε πράξεις που θα δείχνουν ότι πράγματι το κράτος θέλει και είναι ικανό να προστατεύσει τις οικονομίες των Ελλήνων πολιτών. Και το πρώτο που θα πρέπει να κάνετε είναι να ξεκινήσετε από τις παλιές αμαρτίες. Άλλωστε οι ευθύνες των τραπεζών, το ξέρετε, είναι πολύ μεγάλες στην εξαπάτηση που έχουν υποστεί οι Έλληνες ομολογιούχοι, κι όλοι βλέπουμε πως τράπεζες και κράτος κρατιούνται χέρι χέρι .


Όταν το δίκιο αντέχει στο χρόνο…
Του Γιάννη Τσολιά                                                                      Από τον Δημήτρη Ζώη

Πέρασαν 3,5 χρόνια από τότε που 15.000 Ελληνικές οικογένειες, είδαν αποταμιεύσεις και κόπους μιας ζωής να εξανεμίζονται μέσα σε μια νύχτα. Είδαν τα όνειρα τους να σβήνουν, την υγεία τους να κλονίζεται, να δυσκολεύονται να επιβιώσουν. Και όλα αυτά με τις τράπεζες ανοιχτές…
Είχαν προηγηθεί οι προσκλήσεις του Ο.Δ.ΔΗ.Χ προς τα φυσικά πρόσωπα ιδιώτες αποταμιευτές, να προμηθευτούν τα κρατικά ομόλογα με την εγγύηση του Ελληνικού δημοσίου.
Κανένας δεν μπορούσε να φανταστεί τότε πως η Ελλάδα θα πρόδιδε τα δικά της παιδιά. Γιατί η αλήθεια είναι πως επίσημα η Ελλάδα δεν χρεοκόπησε. Επιλεκτικά χρεοκοπήθηκαν οι Έλληνες ομολογιούχοι που εμπιστεύτηκαν την πατρίδα τους, ενώ την ίδια ώρα εξαιρέθηκαν από το PSI η Ε.Κ.Τ. και άλλες Ευρωπαϊκές κεντρικές τράπεζες.
Μαζί βέβαια χρεοκόπησε και η έννοια της αποταμίευσης, της ισοκατανομής των βαρών, της ισονομίας των πολιτών και της προστασίας της περιουσίας του πολίτη. Το χειρότερο βέβαια όλων είναι ότι χρεοκόπησε και κάθε έννοια δικαιοσύνης, με την απόφαση του Σ.Τ.Ε., που έκρινε συνταγματικό το PSI σε βάρος των φυσικών προσώπων.
Και όλα αυτά στη χώρα που γέννησε την δημοκρατία. Σε αυτήν λοιπόν την χώρα τα φώτα της δημοκρατίας είναι πότε σβηστά και πότε μισοαναμμένα.
Σχεδόν 3,5 χρόνια τώρα προσπαθούν να ξανανάψουν από τους ίδιους τους ομολογιούχους. Με απεγνωσμένες προσπάθειες, εντός και εκτός Ελλάδας, προσπαθούν να αποδείξουν σε όλους το αυτονόητο, να βρουν το δίκιο τους.
Ένα δίκιο, που η πλειονότητα των μέσων μαζικής ενημέρωσης, εκτός ελαχίστων εξαιρέσεων, επιδιώκει να μην το προβάλλει. Βέβαια βλέπετε, αυτό που «πουλάει» είναι η βία και η κακή είδηση. Και οι ομολογιούχοι εξαντλήθηκαν και σε αυτό, με 17 αυτοκτονίες ανθρώπων που απλά δεν άντεξαν…
Το μήνυμα μου προς όλους είναι πως πρέπει να αντέξουμε, για εμάς, για τα παιδιά μας, για τα εγγόνια μας. Ενάντια σε όλο το σύστημα, σε θεσμούς και μέσα.
Μα πάνω από όλα πρέπει να αντέξει η Ελλάδα και το θέμα της αποκατάστασης των ομολογιούχων είναι μια μοναδική ευκαιρία να ξανασταθούμε όρθιοι. Να ξαναχτίσουμε την αξιοπιστία του Ελληνικού δημοσίου, να ξαναεμπιστευτεί ο πολίτης το κράτος και να αποκατασταθεί ο θεσμός του εσωτερικού δανεισμού.
Είναι θέμα πολιτικής βούλησης και τήρησης των προεκλογικών και μετεκλογικών δεσμεύσεων της κυβέρνησης.
Άλλωστε το θέμα των ομολογιούχων είναι ίσως το μοναδικό που όλες οι πολιτικές παρατάξεις συμφωνούν. Και συμφωνούν, γιατί απλά έχουμε δίκιο και το δίκιο αντέχει στο χρόνο.
Η στήλη αυτή θα είναι εδώ για να συνδράμει στην κατεύθυνση αυτή.
Σας καλωσορίζω λοιπόν όλους στο νέο αυτό εγχείρημα. Συνοδοιπόροι και συναγωνιστές μέχρι την τελική δικαίωση.

Ο αντιπρόεδρος του συλλόγου φυσικών προσώπων ομολογιούχων Ελληνικού δημοσίου,
Τσολιάς Γιάννης


 

               Η υπογραφή του Αλ. Τσίπρα στη συμφωνία για ένα τρίτο μνημόνιο σκληρών αντιλαϊκών μέτρων αποτέλεσε τη σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι στις γραμμές του ΣΥΡΙΖΑ. Οι αντιθέσεις  οξύνθηκαν απότομα, στο έδαφος του μεγάλου αναβρασμού που έφερε αυτή η εξευτελιστική υπογραφή στη βάση του κυβερνητικού κόμματος, στα μέλη, στους οπαδούς και στους ψηφοφόρους του, που είδαν την άλλοτε διακηρυσσόμενη υπόσχεση πως «η κυβέρνηση της Αριστεράς θα σκίσει όλα τα μνημόνια με ένα νόμο που θα ψηφίσει αμέσως» να μετασχηματίζεται «εν μια νυχτί» στο ακριβώς αντίθετο.

                 Το εκρηκτικό κλίμα που δημιούργησε αυτή η εξέλιξη αναθέρμανε τις παλιές εσωκομματικές αντιθέσεις του ΣΥΡΙΖΑ, ειδικά εκείνες των «αριστερών τάσεων» και άλλοτε «αριστερών συνιστωσών» του, οι οποίες είχαν καταλαγιάσει, ειδικά μετά το 2012, όταν ο ΣΥΡΙΖΑ έγινε αξιωματική αντιπολίτευση, και ακόμα περισσότερο από τις παραμονές των εκλογών του 2015 όταν διαφαινόταν ισχυρό το ενδεχόμενο ο ΣΥΡΙΖΑ να αναδειχτεί σε κυβερνητικό κόμμα. Τα πράγματα κύλισαν μέσα στην ευφορία που έφερε «η συγκρότηση της πρώτης κυβέρνησης της Αριστεράς», που διατυμπάνιζε όχι μόνον ο Αλ.Τσίπρας αλλά και όλες οι «αριστερές συνιστώσες», οι οποίες κατέλαβαν αρκετές βουλευτικές θέσεις, ειδικά η «Αριστερή Πλατφόρμα» και σημαντικές υπουργικές. Χάλασαν μόνο όταν η κυβερνητική πολιτική οδήγησε στην τραγωδία της κυβερνητικής συμφωνίας που περνά τρίτη μνημονιακή χειροπέδη στη χώρα. Τότε, μόνο, αξιώθηκαν οι βουλευτές της «Αριστερής Πλατφόρμας» και ορισμένων «αριστερών συνιστωσών» να πουν ένα «όχι» στη Βουλή, κι αυτό για τη συγκεκριμένη κατάπτυστη κυβερνητική πράξη.

               Μετά και την απομάκρυνση των στελεχών της από τις υπουργικές θέσεις, η «Αριστερή Πλατφόρμα» εμφανίζεται με ένα αλλοπρόσαλλο δημόσιο λόγο απέναντι στην κυβέρνηση, από τη μια απορρίπτει την κυβερνητική συμφωνία και ισχυρίζεται ότι «υπήρχε εναλλακτική λύση» και, από την άλλη, δηλώνει στήριξη στην κυβέρνηση! Πώς να ερμηνευτεί αυτή η αντιφατική και παράλογη θέση; Μόνο σαν μια εντελώς οπορτουνιστική διαχείριση της κατάστασης. Η «Αριστερή Πλατφόρμα» δεν αμφισβητεί τη γενική πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ, μέσα στην οποία εντάσσει και τη δική της «εναλλακτική λύση». Γι’ αυτό και το όχι που αντιπαραβάλλει στην κυβέρνηση είναι ρηχό. Αντιμετωπίζει τη μνημονιακή υπογραφή Τσίπρα περίπου σαν ένα «πολιτικό παράπτωμα» που θα παλέψει να το διορθώσει ή όπως το είπε ο Π. Λαφαζάνης «θ’ αγωνιστώ το νέο μνημόνιο να γίνει μικρή παρένθεση για την κυβέρνηση».

                Παρά το κοινοβουλευτικό «όχι» στη συμφωνία η «Αριστερή Πλατφόρμα» δεν μπορεί να εξαγνιστεί για τη συνέργεια που έχει επιδείξει στην πολιτική της ηγεσίας του ΣΥΡΙΖΑ, που, για να σταθούμε μόνο στα τελευταία μνημονιακά χρόνια, εκφράστηκε, πριν να γίνει ο ΣΥΡΙΖΑ κυβέρνηση, με την ανοχή των όλο και δεξιότερων μετατοπίσεων που έκανε η ηγεσία του. Ειδικά μετά τις εκλογές του 2012, δεν ακούσαμε κάποιο ηχηρό όχι της «Αριστερής Πλατφόρμας», όταν ο Τσίπρας με δηλώσεις και ταξίδια στο εξωτερικό προσάρμοζε την πολιτική του κόμματος στα «προαπαιτούμενα» που έθεταν ΕΕ και ΗΠΑ για να γίνει αποδεχτός ο ΣΥΡΙΖΑ σαν κυβέρνηση στην Ελλάδα.

                Μετά τις εκλογές του 2015 η «Αριστερή Πλατφόρμα» δεν ακούστηκε να θέτει κάποιο βέτο στο να συγκροτήσει ο ΣΥΡΙΖΑ κυβέρνηση με το ακροδεξιό κόμμα των ΑΝΕΛ. Δεν αρνήθηκε ούτε και την επιλογή της στήριξης και εκλογής προέδρου της Δημοκρατίας από το κόμμα της ΝΔ. Η «Αριστερή Πλατφόρμα» υποστήριξε και το «πρόγραμμα Θεσσαλονίκης», ένα πρόγραμμα που «κούρεψε» όσα έλεγε προηγούμενα το πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ. Την είδαμε όταν πια ο ΣΥΡΙΖΑ έγινε κυβέρνηση να αποδέχεται και τις «εκπτώσεις» ακόμα και από το ελαχιστοποιημένο «πρόγραμμα Θεσσαλονίκης».

                Όσο και να φωνασκεί τώρα η «Αριστερή Πλατφόρμας» πως η συμφωνία του είναι «ασύμβατη» με την πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ, ο παραλογισμός της ότι «δεν αποδέχεται τα μνημονιακά μέτρα αλλά στηρίζει την κυβέρνηση που τα εφαρμόζει» δείχνει, ακριβώς, την αλήθεια που δεν θέλει να παραδεχτεί: τη συμβατότητα της πολιτικής του ΣΥΡΙΖΑ με αυτό που έπραξε, τελικά, η κυβέρνησή του όταν πιέστηκε ασφυκτικά από τον ιμπεριαλιστικό παράγοντα. Συμβατότητα, που με πιο καθαρά λόγια, ονομάζεται πολιτική του συμβιβασμού που σέρνει στην πολιτική υποταγή.

                Δεν είναι, ασφαλώς, αυτή η κατάληξη αποκομμένη από τις πολιτικές και ιδεολογικές κατευθύνσεις που ασπάζεται από γεννησιμιού του ο ΣΥΡΙΖΑ. Είναι, ακριβώς, ο πικρός καρπός αυτών των κατευθύνσεων. Γιατί όταν έχεις ορίσει σαν αμετάθετο προγραμματικό στοιχείο σου το «μέσα από την ΕΕ», είναι επόμενο όταν η ΕΕ σφίξει τα χαλινάρια και ασκήσει τους ιμπεριαλιστικούς εκβιασμούς της η πλάστιγγα θα γείρει στο «πάση θυσία μέσα στην ΕΕ». Όπως έκανε, ακριβώς, η κυβέρνηση Τσίπρα..

               Όσο και αν η αντίθεση της «Αριστερής Πλατφόρμας» στο μνημονιακό κατρακύλισμα της ηγεσίας του ΣΥΡΙΖΑ έχει τη σημασία της, δεν είναι σε θέση να δώσει διέξοδο σ’ αυτό που έχει ανάγκη το αριστερό κίνημα και ο κόσμος της Αριστεράς. Στην ουσία, συντηρεί σε μια «αριστερή εκδοχή» την πολιτική και ιδεολογία που εξέθρεψε το σημερινό κατάντημα της ηγεσίας του ΣΥΡΙΖΑ και εμποδίζει αγωνιστές να απαγκιστρωθούν απ’ αυτές.

Ηγουμενίτσα 29-07-2015

                                                                                                                                       Μ-Λ ΚΚΕ

Ετικετοσύννεφο

Follow

Ενημερωθείτε για κάθε νέα δημοσίευση στο email σας.

Μαζί με 26 ακόμα followers

Αρέσει σε %d bloggers: